Strasburg, 7 czerwca 2004 r.

Szanowny Panie,

W dniu 30 kwietnia 2003 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej w imieniu organizacji ekologicznej „AGADEN Bahía”. Dotyczyło to decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2002 r. o zamknięciu formalnej skargi złożonej przez Pana do tej instytucji (sygn. akt 99/4873), w której skarżył się Pan, że hiszpański „Centro Superior de Investigaciones Científicas” (CSIC) odrzucił Pana wniosek o dostęp do niektórych informacji dotyczących środowiska z naruszeniem dyrektywy 90/313/WE w sprawie swobodnego dostępu do informacji o środowisku.

W dniu 12 marca 2003 r. złożył Pan poprzednią skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (nr ref. 511/2003/VJ) dotyczącą tej samej sprawy. Został on uznany za niedopuszczalny w dniu 23 kwietnia 2003 r., ponieważ z przedłożonych informacji wynikało, że nie podjęto żadnych wcześniejszych działań administracyjnych.

W dniu 24 lipca 2003 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. W dniu 9 września 2003 r. Komisja przesłała swoją opinię, którą przekazałem Panu z prośbą o przedstawienie uwag. Otrzymałem Pańskie uwagi w dniu 17 listopada 2003 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

W kwietniu 2003 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji. Okoliczności faktyczne sprawy były, w skrócie, następujące:

W dniu 20 stycznia 1999 r. skarżący zwrócił się o dostęp do niektórych informacji dotyczących środowiska do hiszpańskiego „Consejo Superior de Investigaciones Científicas” (CSIC), organu publicznego pod nadzorem hiszpańskiego Ministerstwa Edukacji. Wymagane informacje obejmowały realizowane przez CSIC programy badawcze dotyczące kontroli i ochrony określonych gatunków: Ryś iberyjski. Skarżący zwrócił się w szczególności o udzielenie następujących informacji: długość i zakres tych programów; środki wykorzystywane do polowania na ten gatunek; zastosowane kontrole oraz charakter procedur oceny ryzyka przeprowadzanych przez CSIC; aktualne dane naukowe; wyniki wszelkich sekcji zwłok z udziałem rysi polowanych; oraz końcowe wnioski z każdego programu badawczego. W odpowiedzi z dnia 5 kwietnia 1999 r. CSIC przedstawił szereg uwag ogólnych, które zdaniem skarżącego nie odpowiedziały na jego zapytanie.

Ponieważ skarżący uznał, że CSIC ma obowiązek udzielić dostępu do żądanych informacji na podstawie obowiązujących przepisów wspólnotowych, a mianowicie dyrektywy 90/313/WE w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku, w dniu 29 lipca 1999 r. złożył do Komisji formalną skargę. Jej służby zarejestrowały skargę pod numerem 99/4873 i rozpoczęły dochodzenie. W dniu 20 grudnia 2001 r. doszli oni do wniosku, że nie ma podstaw do kontynuowania dochodzenia, i postanowili zamknąć sprawę. Skarżący został poinformowany o tej decyzji pismem z dnia 25 stycznia 2002 r.

W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący wyraził opinię, że decyzja Komisji o zamknięciu formalnej skargi, którą złożył przeciwko władzom hiszpańskim w związku z odmową udzielenia przez nie dostępu do wymaganych informacji dotyczących środowiska, została podjęta bez należytego uwzględnienia przepisów dyrektywy 90/313/WE, a ponadto podane powody były niewystarczające.

Podsumowując, skarżący twierdził, że decyzja Komisji z dnia 17 stycznia 2002 r. zamykająca formalną skargę złożoną do tej instytucji nie była wystarczająco uzasadniona i nie uwzględniała we właściwy sposób przepisów dyrektywy 90/313/EWG.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja najpierw opisała stan faktyczny sprawy, w szczególności sposób wymiany korespondencji między skarżącym, jego służbami i władzami hiszpańskimi.

Zauważyła ona, że po otrzymaniu skargi przeciwko władzom hiszpańskim jej służby przesłały skarżącemu potwierdzenie odbioru w dniu 24 sierpnia 1999 r. W dniu 21 października 1999 r. jej służby zwróciły się do skarżącego z pytaniem, czy złożono wniosek do krajowej administracji lub sądu. Pismem z dnia 8 listopada 1999 r. skarżący wyjaśnił, że nie zakwestionował decyzji podjętej przez CSIC. W dniu 3 lipca 2000 r. służby Komisji skierowały pismo do władz hiszpańskich, informując je o skardze i prosząc o przedstawienie uwag. Pismem z dnia 10 sierpnia 2000 r. władze hiszpańskie przekazały żądane informacje. Dnia 26 października 2001 r. służby Komisji poinformowały skarżącego o treści odpowiedzi Hiszpanii i wyjaśniły, że ich zdaniem sytuacja nie stanowi naruszenia prawa WE. W świetle tych ustaleń służby Komisji poinformowały skarżącego, że zamierzają zaproponować zamknięcie sprawy przez Komisję, i wezwały go do przedstawienia uwag. Wobec braku uwag ze strony skarżącego Komisja zamknęła sprawę w dniu 20 grudnia 2001 r. Skarżący został poinformowany o tej decyzji pismem z dnia 17 stycznia 2002 r.

Jeżeli chodzi o konkretne zarzuty zawarte w skardze skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, instytucja stwierdziła, że odpowiedzi udzielone przez władze hiszpańskie na jej wniosek z dnia 29 marca 1999 r. były zadowalające. Wydaje się, że udzielono wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie pytania, mimo że pytania dotyczące metod, ocen skutków, danych naukowych i sprawozdań z autopsji były bardzo ogólne. Zdaniem Komisji wydaje się wątpliwe, czy władze hiszpańskie mogły udzielić bardziej szczegółowych informacji w tych sprawach. Jeżeli chodzi na przykład o istnienie pisemnych sprawozdań dotyczących sekcji zwłok, Komisja wskazała, że większość państw członkowskich nie posiada niezbędnych zasobów, aby dysponować tymi informacjami.

Komisja wskazała, że skarżący nie podjął żadnych starań, aby zająć się tą sprawą z władzami hiszpańskimi, lecz polegał wyłącznie na swoich usługach.

Komisja wyjaśniła, że w rozmowach ze skarżącym jej służby wyjaśniły, że art. 4 dyrektywy 90/313/EWG wyraźnie stanowi, że osoba, której wniosek o dostęp do informacji nie został rozpatrzony, może mieć dostęp do sądowych lub administracyjnych środków odwoławczych, zgodnie z przepisami prawa krajowego. Instytucja zauważyła, że w sprawach dotyczących wdrożenia przez państwa członkowskie dyrektywy 90/313/EWG zamierzała skorzystać z uprawnień przysługujących jej na mocy art. 226 Traktatu WE tylko wtedy, gdy skarga dotyczy problemu o charakterze horyzontalnym.

W związku z powyższym Komisja uznała, że jej służby prawidłowo rozpatrzyły skargę złożoną przez skarżącego.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący powtórzył zarzuty zawarte w skardze. Jego zdaniem odpowiedź udzielona przez władze hiszpańskie na wniosek Komisji była niewystarczająca, w związku z czym uznał on, że instytucja nie powinna była uznać jej za zadowalającą.

Skarżący twierdził, że stanowisko Komisji było nieuzasadnione, ponieważ nie każdy obywatel ma możliwość wszczęcia postępowania sądowego przed sądem. Jego zdaniem przepisy dyrektywy 90/313/EWG przyznały mu prawo, którego władze hiszpańskie nie przestrzegały, w związku z czym Komisja powinna była interweniować.

DECYZJA

1 Uzasadnienie decyzji Komisji o zamknięciu postępowania
w sprawie skargi

1.1 Skarżący twierdzi, że decyzja Komisji z dnia 17 stycznia 2002 r. zamykająca formalną skargę wniesioną przez niego do tej instytucji nie była wystarczająco uzasadniona i nie uwzględniała we właściwy sposób przepisów dyrektywy 90/313/EWG.

Zdaniem skarżącego odpowiedź udzielona Komisji przez władze hiszpańskie była niewystarczająca, w związku z czym instytucja nie powinna była uznać jej za zadowalającą.

1.2 Komisja twierdzi, że wszystkie pytania zadane przez jej służby we wniosku z dnia 29 marca 1999 r., dotyczące przedmiotu formalnej skargi złożonej przez skarżącego, otrzymały wyczerpującą odpowiedź, a ponadto, że odpowiedzi udzielone przez władze hiszpańskie były zadowalające.

1.3 Jeśli chodzi o rozumowanie przedstawione przez Komisję, Rzecznik zauważa, że prawo do dobrej administracji, o którym mowa w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nakłada na administrację obowiązek uzasadniania swoich decyzji. Zgodnie z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego Komisji obowiązek uzasadnienia decyzji oznacza, że decyzja Komisji musi zawierać wyraźne uzasadnienie (1).

1.4 Rzecznik zauważa, że w ramach informacji udostępnionych w toku dochodzenia Komisja przekazała skarżącemu pismo z dnia 26 października 2001 r., informując go o zamiarze zamknięcia sprawy przez instytucję. Służby Komisji podsumowały w piśmie stan faktyczny i prawny skargi oraz treść wniosku o udzielenie informacji skierowanego do władz hiszpańskich w dniu 29 marca 1999 r. W piśmie szczegółowo opisano powody, dla których władze hiszpańskie częściowo odrzuciły wniosek skarżącego, a mianowicie fakt, że zawierało ono informacje o ocenach ryzyka i alternatywnych rozwiązaniach, których nie można rozumieć jako informacje dotyczące środowiska; że odnosił się do niedokończonych operacji i przeszłych zdarzeń; oraz że została ona wyprodukowana przez osobę trzecią, która była właścicielem praw własności do jej utworu.

Po rozważeniu tych argumentów Komisja stwierdziła, że:

„Jeśli chodzi o przedmiot niniejszej skargi, wydaje się, że władze hiszpańskie odpowiedziały na wniosek Komisji, dostarczając obszernych informacji i danych oraz identyfikując dodatkowe źródła informacji. Władze hiszpańskie są zdania, że niektóre wyjątki przewidziane w art. 3 dyrektywy 90/313/EWG mają zastosowanie do wniosku złożonego przez skarżącego i w związku z tym uzasadniają jego odmowę. Skarżący nie skorzystał z żadnych administracyjnych środków odwoławczych w celu zakwestionowania tej decyzji.

W związku z powyższym i biorąc pod uwagę informacje, którymi dysponuje Komisja, wydaje się, że w tym przypadku nie doszło do naruszenia prawa wspólnotowego [...]”.

1.5 W związku z powyższym Rzecznik uważa, że wyjaśnienia przedstawione przez Komisję, a mianowicie, że na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja, uznała ona, że nie doszło do naruszenia prawa wspólnotowego przez władze hiszpańskie, w jasny i jednoznaczny sposób uzasadniły swoją decyzję, aby poinformować skarżącego o powodach decyzji, a tym samym umożliwić mu obronę swoich praw.

1.6 Rzecznik zauważa, że w korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała go również o środkach odwoławczych dostępnych na szczeblu krajowym. Rzecznik uważa, że właściwe i pomocne było, aby Komisja dobrowolnie przekazała te informacje i uczyniła to w sposób wyraźnie oddzielający tę kwestię od stwierdzenia, że władze hiszpańskie nie naruszyły prawa wspólnotowego.

1.7 Rzecznik stwierdza zatem, że rozumowanie Komisji nie wydaje się niewystarczające.

1.8 Co się tyczy istoty decyzji, Rzecznik zauważa, że dyrektywa Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku (2) ma na celu zapewnienie swobody dostępu do informacji o środowisku znajdujących się w posiadaniu władz publicznych oraz ich rozpowszechniania. W związku z tym władze publiczne wszystkich państw członkowskich są zobowiązane udostępniać informacje dotyczące środowiska każdej osobie fizycznej lub prawnej na jej wniosek, bez konieczności wykazania interesu. Tego rodzaju informacje ograniczają się do danych na temat stanu wody, powietrza, gleby, fauny, flory, gruntów i terenów przyrodniczych lub na temat działań lub środków, które mogą mieć wpływ na te elementy. Organy publiczne mogą jednak odmówić dostępu do niektórych informacji dotyczących środowiska. W art. 3 dyrektywy ustanowiono szereg wyjątków opartych między innymi na poufności postępowania, istnieniu spraw będących przedmiotem dochodzenia, tajemnicy handlowej i przemysłowej, danych osobowych i materiałach dostarczonych przez osobę trzecią.

1.9 Po zapoznaniu się zarówno z odpowiednimi przepisami dyrektywy 90/313/EWG, jak i z dokumentami dowodowymi udostępnionymi Rzecznikowi przez strony w toku dochodzenia Rzecznik stwierdza, że stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja, władze hiszpańskie nie naruszyły prawa wspólnotowego, wydaje się zasadne.

W związku z tym Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania w tej sprawie.

2 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Sekcja 3, załącznik, decyzja Komisji z dnia 17 października 2000 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 267 z 20.10.2000, s. 63).

(2) Dz.U. L 158 z 23.6.1990, s. 56.