Szanowny Panie,

Dnia 11 grudnia 2002 r. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał Pana skargę z dnia 19 listopada 2002 r. dotyczącą braku odpowiedzi Komisji Europejskiej na Pana pismo z dnia 27 września 2001 r.

W dniu 6 stycznia 2003 r. sekretariat Rzecznika Praw Obywatelskich zadzwonił do służb Komisji z zapytaniem, czy została przygotowana odpowiedź i czy kopia tej odpowiedzi może zostać przesłana Rzecznikowi Praw Obywatelskich. W dniu 22 stycznia 2003 r. służby Komisji przekazały Rzecznikowi kopię pisma przetłumaczonego na język fiński i datowanego na dzień 17 stycznia 2003 r. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że w piśmie nie odniesiono się odpowiednio do przyczyn braku odpowiedzi i w związku z tym wszczął dochodzenie.

W dniu 28 stycznia 2003 r. skarga została przekazana przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 8 kwietnia 2003 r. Przekazałem go Panu z zaproszeniem do zgłaszania uwag. Wydaje się, że nie otrzymano od Pana żadnych uwag.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

W dniu 27 września 2001 r. skarżący wysłał pismo do Komisji Europejskiej w celu złożenia skargi na niewystarczające instrukcje dotyczące stosowania niektórych farb i rozpuszczalników w Finlandii. Skarżący stał się wrażliwy na opary rozpuszczalnika w ciągu dziesięciu lat pracy jako nauczyciel malarstwa. Doprowadziło to do choroby zawodowej i musiał przejść na emeryturę w 1999 r. W piśmie do Komisji skarżący twierdził, że oferując informacje dotyczące bezpieczeństwa produktów farbowych, producent oparł się na źródle informacji opartym na dyrektywie 91/155/WE.

Skarżący otrzymał od Komisji potwierdzenie odbioru z dnia 3 października 2001 r. Skarżący zauważa, że w potwierdzeniu odbioru wspomniano, że jego pismo zostało przekazane do DG ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów Komisji.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdzi, że Komisja nadal nie odpowiedziała na jego skargę.

WNIOSEK

Podsumowując, Komisja Europejska podniosła następujące kwestie:

Komisja przeprosiła za nieuzasadnioną zwłokę w udzieleniu odpowiedzi na zapytanie skarżącego dotyczące niewystarczających instrukcji stosowania niektórych farb i rozpuszczalników. Komisja wyjaśniła, że opóźnienie było spowodowane koniecznością tłumaczenia i wynikającymi z tego wewnętrznymi wyjaśnieniami wymaganymi do ustalenia, która służba jest właściwa do udzielenia odpowiedzi. Komisja zauważyła również, że ostatecznie do odpowiedzi przyczyniło się wiele różnych służb, aby zapewnić jej kompleksowość.

Jeśli chodzi o odpowiedź Komisji na pierwotne pismo skarżącego wysłane w dniu 27 września 2001 r., Komisja wskazała, że w odpowiedzi na nieformalny wniosek Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 6 stycznia 2003 r. można było potwierdzić, że w dniu 17 stycznia 2003 r. wysłano do niego w języku angielskim pismo w całości odpowiadające na zapytanie skarżącego, a następnie bezpośrednio przetłumaczono je na język fiński.

W odniesieniu do przedmiotu pisma bez odpowiedzi Komisja stwierdziła, że w dochodzeniu skarżącego poruszono dwie kwestie dotyczące chorób zawodowych i kart charakterystyki danych w miejscu pracy. Uznawanie chorób zawodowych i odszkodowania za nie należą do kompetencji państw członkowskich, w związku z czym należy skontaktować się z właściwymi organami w Finlandii w celu uzyskania dalszych informacji. Dyrektywa 91/155/EWG [1] dotyczy kart charakterystyki substancji i preparatów niebezpiecznych i nakłada odpowiedzialność za wyprodukowanie takich kart na osobę wprowadzającą substancję lub preparat do obrotu. Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby osoby te spełniały wymogi informacyjne określone w dyrektywie, które powinny znajdować się na takich arkuszach.

Skarżący nie przedstawił żadnych uwag.

DECYZJA

1.1 W dniu 27 września 2001 r. skarżący wystosował do Komisji Europejskiej pismo, w którym skarżył się na niewystarczające instrukcje dotyczące stosowania niektórych farb i rozpuszczalników w Finlandii. Skarżący otrzymał od Komisji potwierdzenie odbioru z dnia 3 października 2001 r. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał od Komisji odpowiedzi na swoją skargę.

1.2 W swojej opinii w sprawie skargi Komisja przeprosiła za nieuzasadnioną zwłokę w udzieleniu odpowiedzi na zapytanie skarżącego dotyczące niewystarczających instrukcji stosowania niektórych farb i rozpuszczalników. Komisja wyjaśniła, że opóźnienie było spowodowane koniecznością tłumaczenia i wynikającymi z tego wewnętrznymi wyjaśnieniami wymaganymi do ustalenia, która służba jest właściwa do udzielenia odpowiedzi. Komisja zauważyła również, że ostatecznie do odpowiedzi przyczyniło się wiele różnych służb, aby zapewnić jej kompleksowość.

1.3 Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że zgodnie z Kodeksem dobrego postępowania administracyjnego Komisji (2) odpowiedź na pismo skierowane do Komisji jest przesyłana w ciągu piętnastu dni roboczych od daty otrzymania pisma przez właściwy departament Komisji. Jeżeli odpowiedź nie może zostać wysłana w wyżej wymienionym terminie, właściwy pracownik powinien przesłać odpowiedź wstrzymaną, wskazując termin, do którego adresat może spodziewać się odpowiedzi w świetle tych dodatkowych prac, biorąc pod uwagę względną pilność i złożoność sprawy.

1.4 Rzecznik zauważa, że Komisja przyznała się do nadmiernego opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na pismo skarżącego, przeprosiła za nie i przedstawiła wyjaśnienie. Ponadto Rzecznik zauważa, że w następstwie skargi do Rzecznika Komisja przesłała skarżącemu merytoryczną odpowiedź w terminie dwóch tygodni. Rzecznik uważa zatem, że Komisja podjęła odpowiednie działania naprawcze w celu zaradzenia nadmiernemu opóźnieniu i że w związku z tym dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione.

Z powodów podanych powyżej Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenie w sprawie niniejszej skargi nie jest uzasadnione. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

(1) Dyrektywa Komisji 91/155/EWG z marca 1991 r. określająca i ustanawiająca szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji odnoszących się do preparatów niebezpiecznych w wykonaniu art. 10 dyrektywy 88/379/EWG (Dz.U. L 76 z 22.3.1991, s. 35-41; Fińskie wydanie specjalne: rozdział 15 tom 10, s. 59; Szwedzkie wydanie specjalne: Rozdział 15, tom 10, s. 59).

(2) Dz.U. L 308 z 2000 r., s. 26, s. 32.