Szanowna Pani B.,

W dniu 12 kwietnia 2000 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu dotyczącą Pana powołania przez Parlament w następstwie Pana sukcesu w konkursie EUR/C/23.

W dniu 25 maja 2000 r. przekazałem skargę Parlamentowi z prośbą o przedstawienie uwag do końca września 2000 r. W dniu 29 września 2000 r. Parlament wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zaakceptował wniosek Parlamentu i wyznaczył nowy termin na dzień 31 października 2001 r. Parlament przesłał swoją opinię w dniu 16 listopada 2000 r., a ja przekazałem ją Panu w dniu 27 listopada 2000 r. W dniu 20 grudnia 2000 r. przesłał mi Pan swoje uwagi dotyczące opinii Parlamentu.

W dniu 18 maja 2001 r. skierowałem do Parlamentu projekt zalecenia.

W dniu 10 października 2002 r. wysłałem do instytucji pismo, w którym wskazałem, że Parlament nadal nie przedstawił szczegółowej opinii na temat projektu zalecenia, mimo że termin ten upłynął z końcem września 2001 r. W związku z tym zwróciłem się do Parlamentu o udzielenie odpowiedzi w jak najkrótszym terminie.

W dniu 5 listopada 2001 r. Parlament przesłał szczegółową opinię.

W dniu 23 stycznia 2002 r. przesłałem kolejne pismo do przewodniczącego Parlamentu, pana Pata COXA. Kopię tego pisma wysłano również do Raquel de VICENTE, doradcy politycznego.

Odpowiedź przewodniczącego otrzymałam w dniu 5 kwietnia 2002 r. Kopia pisma została wysłana do Pana w dniu 9 kwietnia 2002 r.

Zwracam się do Państwa z prośbą o zapoznanie się z wynikami przeprowadzonych badań.

WNIOSEK

Skarżący uczestniczyli w konkursie EUR/C/23 zorganizowanym wspólnie przez Parlament Europejski i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Po wygraniu konkursu jej nazwisko zostało wpisane na listę rezerwową laureatów.

W dniu 1 lutego 1998 r. skarżący został zatrudniony przez Parlament w grupie zaszeregowania C5 stopień 3.

W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca twierdziła, że była dyskryminowana w porównaniu z innymi kandydatami, którzy uczestniczyli w tym samym konkursie i którzy zostali zatrudnieni w grupie zaszeregowania C4 stopień 3.

WNIOSEK

Skarga została wysłana do Parlamentu w celu przedstawienia uwag.

Opinia Parlamentu

W swojej opinii w sprawie zażalenia Parlament wskazał, że skarżący odwołał się od decyzji instytucji, składając zażalenie na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego w dniu 15 października 1998 r. Skarga została odrzucona, ponieważ nie została złożona w terminie.

Instytucja podkreśliła, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych jedynie obecność nowych istotnych elementów może uzasadniać złożenie skargi na podstawie art. 90 ust. 2 w celu ponownego rozpatrzenia wcześniejszej decyzji dotyczącej zatrudnienia, od której nie wniesiono odwołania w terminie. Jeżeli jednak wyrok Trybunału stwierdzający nieważność aktu administracyjnego mógłby stanowić nowy element, ma to miejsce jedynie w stosunku do à w stosunku do osób, których unieważniony akt dotyczy bezpośrednio. Orzecznictwo Monako (2), na które powołuje się skarżąca, nie może zatem mieć zastosowania, ponieważ nie uczestniczyła ona w tym samym konkursie otwartym co M. Monako.

Ponadto instytucja wskazała, że zgodnie z polityką stosowaną przez Parlament w dziedzinie rekrutacji po wejściu w życie nowych dyrektyw wewnętrznych w maju 1995 r. organ powołujący może jedynie w wyjątkowych przypadkach wyznaczyć urzędnika w wyższej grupie zaszeregowania niż grupa początkowa jego kategorii oraz przyciągnąć wykwalifikowanych kandydatów w przypadku konieczności wykonywania niezwykle złożonych zadań.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach dotyczących opinii Parlamentu skarżąca zasadniczo podtrzymała swoją pierwotną skargę.

PROJEKT ZALECENIA

Decyzją z dnia 18 maja 2001 r. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Parlamentu projekt zalecenia zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (3). Projekt zalecenia opierał się na następujących założeniach:

1. Procedura rekrutacji w Parlamencie Europejskim

1.1 Skarżąca wygrała konkurs EUR/C/23 zorganizowany wspólnie przez Parlament Europejski i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i została zatrudniona w grupie zaszeregowania C 5 stopień 3. W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich twierdziła, że była dyskryminowana w porównaniu z innymi kandydatami, którzy uczestniczyli w tym samym konkursie i którzy zostali zatrudnieni w grupie zaszeregowania C 4 stopień 3.

1.2 W swojej opinii Parlament podkreślił, że skarżący odwołał się od decyzji instytucji, składając zażalenie na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego. Parlament jednak odrzucił wniosek, ponieważ nie został on złożony w wyznaczonym terminie.

1.3 Jedynie obecność nowych istotnych elementów może uzasadniać złożenie zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 w celu ponownego rozpatrzenia wcześniejszej decyzji dotyczącej rekrutacji, od której nie wniesiono odwołania w terminie. Jeżeli jednak wyrok Trybunału stwierdzający nieważność aktu administracyjnego mógłby stanowić nowy element, ma to miejsce jedynie w stosunku do à w stosunku do osób, których unieważniony akt dotyczy bezpośrednio. Parlament zwrócił uwagę, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie Monako, na który powołuje się skarżąca, nie ma zastosowania do jej sprawy, ponieważ unieważniony akt nie dotyczy jej bezpośrednio.

1.4 Rzecznik zauważył, że główną kwestią w tej sprawie było ustalenie, czy skarżący był dyskryminowany przez Parlament Europejski podczas rekrutacji i czy doszło do niewłaściwego administrowania przez Parlament.

1.5 Zasada niedyskryminacji i równego traktowania jest jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych wymaga on, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (4).

1.6 W wyroku w sprawie T-92/96 (sprawa Monako) Sąd Pierwszej Instancji uznał, że kandydatów biorących udział w tym samym konkursie należy zasadniczo uznać za znajdujących się w podobnej sytuacji. Ponadto Trybunał stwierdził, że instytucja narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, jeżeli stosuje do urzędnika zatrudnionego w ramach konkursu przepisy nowych dyrektyw wewnętrznych przewidujące bardziej rygorystyczne stosowanie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, podczas gdy inni urzędnicy zatrudnieni w ramach tego samego konkursu przez instytucję przed wejściem w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zaklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi.

Trybunał uznał, że jedyne odniesienie do nowych przepisów przyjętych w międzyczasie przez Parlament nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla rekrutacji kandydatów z tego samego konkursu o różnych warunkach umownych.

1.7 Rzecznik uznał, że należy przypomnieć, iż konkurs, w którym uczestniczył skarżący, został zorganizowany wspólnie przez Parlament i Trybunał Sprawiedliwości.

Jednakże po wyroku Sądu Pierwszej Instancji w wyżej wymienionej sprawie Trybunał Sprawiedliwości z własnej inicjatywy zmienił zaszeregowanie tych urzędników, którzy po wejściu w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zatrudnieni na warunkach mniej korzystnych niż warunki stosowane wobec kandydatów zatrudnionych na podstawie poprzednich dyrektyw wewnętrznych.

1.8 Rzecznik uznał, że nawet jeśli wyrok w sprawie Monako nie miał zastosowania do skarżącego jako nowy element, organ powołujący miał możliwość zmiany warunków zatrudnienia skarżącego, tak jak uczynił to Trybunał Sprawiedliwości.

1.9 Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik doszedł do wniosku, że decyzja Parlamentu o zatrudnieniu skarżącej stosującej do niej nowe dyrektywy wewnętrzne, w przypadku gdy inni kandydaci zatrudnieni z tej samej listy rezerwowej zostali sklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi, skutkowała dyskryminacyjnym traktowaniem skarżącej. Fakt, że instytucja nie działała w świetle zasady wyrażonej przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawie T-92/96 i jej odmowa ponownego rozpatrzenia jej decyzji stanowiła zatem przypadek niewłaściwego administrowania.

W świetle stanowiska przyjętego przez Parlament nie wydaje się możliwe osiągnięcie polubownego rozwiązania. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał zatem, że należy sporządzić następujący projekt zalecenia, zgodnie z art. 3 ust. 6 jego statutu.

Projekt zalecenia ma następujące brzmienie:

Parlament powinien pójść za przykładem Trybunału Sprawiedliwości i przeklasyfikować skarżących do grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia ich powołania na urzędników służby cywilnej.

Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował Parlament Europejski, że zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu powinien przesłać szczegółową opinię do dnia 30 września 2001 r. oraz że szczegółowa opinia może polegać na przyjęciu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie sposobu jego wdrożenia.

Szczegółowa opinia Parlamentu

Szczegółowa opinia Parlamentu, otrzymana przez Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 7 listopada 2001 r., brzmi następująco:

Instytucja nie może przyjąć projektu zalecenia z następujących powodów.

W pierwszej kolejności instytucja ta podtrzymuje swoje stanowisko, zgodnie z którym zarzuty powinny zostać wykluczone ze względu na ich niedopuszczalność. Skargi zostały złożone długo po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nawet gdyby przyznać, że decyzja w sprawie Monako stanowiła nową okoliczność faktyczną 8a, której instytucja ta nie przyznała w niniejszej sprawie, ponieważ mogła to uczynić jedynie w odniesieniu do osób, których bezpośrednio dotyczy unieważniony akt, zażalenia zostałyby złożone po terminie określonym w art. 90 regulaminu pracowniczego. Wydaje się, że ten aspekt sprawy – tj. dopuszczalność skargi – został całkowicie pominięty w projekcie zalecenia (...).

W drugiej kolejności należy stwierdzić, że decyzje organu powołującego jednej instytucji nie są wiążące dla organu powołującego innego organu. Trybunał Sprawiedliwości i Parlament są dwiema odrębnymi instytucjami Unii Europejskiej. Niemniej jednak w swoim projekcie zalecenia stwierdził Pan, że „(...) nawet jeżeli wyrok w sprawie Monako nie ma zastosowania do skarżącego jako nowy element, organ powołujący ma możliwość zmiany warunków zatrudnienia skarżącego, idąc za przykładem Trybunału Sprawiedliwości. Fakt, że Trybunał Sprawiedliwości przeklasyfikował niektórych skarżących, w żaden sposób nie nakłada na organ powołujący Parlamentu Europejskiego obowiązku uczynienia tego samego. szeroki zakres uznania organu powołującego został wielokrotnie uznany w wielu przypadkach (...), w których uznano prawo instytucji wspólnotowej do ustanowienia wewnętrznych zasad zaszeregowania w tym kontekście.

Z tych powodów instytucja nie może przyjąć wyżej wymienionego projektu zalecenia.

Dalsze pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 23 stycznia 2002 r.

Po dokładnym przeanalizowaniu szczegółowej opinii Parlamentu Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich uznał za konieczne wyrażenie swojej opinii na ten temat i skupienie się na kilku kwestiach leżących u podstaw jego projektu zalecenia. W dniu 23 stycznia 2002 r. skierował on zatem kolejne pismo do przewodniczącego Parlamentu Pata COXA.

W swoim piśmie Rzecznik Praw Obywatelskich przypomniał, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, który jest najwyższym organem w zakresie znaczenia i wykładni prawa wspólnotowego, konsekwentnie stwierdza, że ogólna zasada równości jest jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowej służby publicznej. Trybunał uznał, że rekrutacja wspólnotowa musi być zgodna z zasadą równości. Zasada ta wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie zróżnicowanie jest obiektywnie uzasadnione.

Ponadto Sąd Pierwszej Instancji uznał, że kandydatów biorących udział w tym samym konkursie należy co do zasady uznać za znajdujących się w podobnej sytuacji. Zdaniem Trybunału instytucja narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, jeżeli stosuje do urzędnika zatrudnionego w ramach konkursu przepisy nowych dyrektyw wewnętrznych przewidujące bardziej rygorystyczne stosowanie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, podczas gdy inni urzędnicy zatrudnieni w ramach tego samego konkursu przez instytucję przed wejściem w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zaklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi. Trybunał uznał, że jedyne odniesienie do nowych przepisów przyjętych w międzyczasie przez Parlament nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla rekrutacji kandydatów z tego samego konkursu o różnych warunkach umownych.

Rzecznik wskazał, że wydaje się, iż tak właśnie stało się ze skarżącym w niniejszej sprawie.

Rzecznik uznał jednak, że Parlament nadal ma możliwość zaradzenia tej widocznej dyskryminacji i podjęcia środków w celu naprawienia niesprawiedliwości. W związku z tym zwrócił się do instytucji o ponowne rozważenie swojego stanowiska w świetle zasady równości i niedyskryminacji oraz o uwzględnienie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dalsza odpowiedź Parlamentu

W dniu 5 kwietnia 2002 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał dalszą odpowiedź Parlamentu. Parlament podkreślił, że jego sekretariat ponownie szczegółowo rozpatrzył sprawy, których dotyczy projekt zalecenia, i mimo pewnych zastrzeżeń natury prawnej i administracyjnej postanowił zastosować się do wniosku Rzecznika.

Parlament zobowiązał się do dokonania przeglądu sytuacji skarżącego na podstawie przepisów obowiązujących przed zmianami wprowadzonymi w 1995 r.

Kopia odpowiedzi Parlamentu została przesłana skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2002 r. Podczas rozmowy telefonicznej ze służbami Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 8 kwietnia 2002 r. skarżąca została poinformowana o treści wyżej wymienionego pisma i wyraziła zadowolenie z wyniku dochodzenia.

DECYZJA

W dniu 18 maja 2001 r. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Parlamentu Europejskiego następujący projekt zalecenia:

„Parlament powinien pójść za przykładem Trybunału Sprawiedliwości i przeklasyfikować skarżących do grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia ich powołania na urzędników służby cywilnej”.

W dniu 5 kwietnia 2002 r. Parlament poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że zgadza się zastosować do projektu zalecenia i wyjaśnił, że sytuacja skarżącego zostanie zmieniona.

Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że Parlament przyjął jego projekt zalecenia i w związku z tym postanawia zamknąć sprawę.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego zostanie poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

Jacob SÖDERMAN

---

(1) Rozpatrzone łącznie ze skargą 547/2000/IP

(2) Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 lipca 1997 r., Roberto Monaco przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. Sprawa T-92/96. ECR - SC [1997] s. IA-0195; II-0573

(3) Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. 1994, L 113, s. 15.

(4) Sprawa 203/86 Hiszpania przeciwko Radzie, Rec. 1988, s. 4563, pkt 25 oraz sprawa C-15/95 EARL de Kerlast, Rec. 1997, s. I-1961, pkt 35 - Sprawa C-150/94 Zjednoczone Królestwo przeciwko Radzie, Rec. 1998, s. I-7235, pkt 97.