Okoliczności powstania skargi

1. Sprawa ta dotyczy postępowania rekrutacyjnego prowadzonego przez Parlament Europejski („Parlament”) w celu utworzenia Domu Historii Europejskiej w Brukseli.

2. W dniach 15 i 18 marca 2010 r. Parlament Europejski wysłał do stałych przedstawicielstw państw członkowskich UE oraz do sieci europejskich organizacji muzealnych (NEMO) zaproszenie do wyrażenia zainteresowania rekrutacją pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Domu Historii Europejskiej. W ramach tego projektu Parlament starał się zatrudnić pracownika zatrudnionego na czas określony na stanowisko dyrektora Domu Historii Europejskiej (stanowisko AD 12) oraz 13 pracowników kontraktowych do wykonywania zadań pomocniczych. Termin składania wniosków upłynął dnia 23 kwietnia 2010 r.

3. Skarżący, który był pracownikiem greckiego muzeum, dowiedział się o zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania w dniu 25 kwietnia 2010 r. W tym samym dniu złożyła wniosek o zatrudnienie na jednym ze stanowisk w charakterze pracownika kontraktowego. Parlament odmówił jednak rozpatrzenia jej wniosku, ponieważ został on złożony po upływie terminu.

4. W dniu 29 kwietnia 2010 r. skarżący złożył niniejszą skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. W dniach 30 kwietnia, 3 maja i 6 maja 2010 r. przedstawiła dodatkowe informacje.

5. W dniu 14 czerwca 2010 r. Parlament poinformował skarżącego, że podjął decyzję o przedłużeniu terminu składania wniosków dotyczących stanowiska AD 12 do dnia 9 lipca 2010 r. Przedłużenie to nie dotyczyło jednak 13 stanowisk w charakterze pracowników kontraktowych.

Przedmiot dochodzenia

6. Pismami z dnia 4 czerwca i 7 lipca 2010 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie następujących zarzutów i zarzutów:

Zarzuty:

(1) Parlament nie zapewnił odpowiedniego nagłośnienia wakatów w Domu Historii Europejskiej.

(2) Ramy czasowe między publikacją ogłoszeń o naborze a terminem składania wniosków były zbyt krótkie.

(3) Parlament nie określił wymaganego doświadczenia zawodowego na stanowisku AD 12.

(4) Parlament (i) nie sprecyzował, czy odpowiedzialność za ocenę merytoryczną kandydatur spoczywa wyłącznie na komisji konkursowej, czy też komisja konkursowa oceni jedynie kandydatów zakwalifikowanych przez Parlament, oraz (ii) nie wyjaśnił metod, które zostaną wykorzystane do oceny kandydatów, takich jak rozmowy kwalifikacyjne lub testy pisemne.

(5) Procedura naboru Parlamentu nie była zgodna z procedurami, do których Parlament się publicznie zobowiązał, (i) ponieważ nie została przeprowadzona przez Europejski Urząd Doboru Kadr („EPSO”) oraz (ii) ponieważ wakat na stanowisko AD 12 nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym.

(6) Parlament nie uwzględnił zaproszenia do wyrażenia zainteresowania lub odpowiednich opisów stanowisk, wymogów dotyczących kwalifikacji i doświadczenia w porządku obrad Rady Nadzorczej Domu Historii Europejskiej.

Roszczenie:

Parlament powinien anulować procedurę rekrutacji i ponownie ją ogłosić zgodnie z warunkami zatrudnienia innych pracowników oraz kodeksem dobrego postępowania administracyjnego.

7. Skarżący twierdził również, że procedura rekrutacji była sprzeczna z wnioskiem Komisji Prawnej dotyczącym rezolucji Parlamentu. Ponieważ jednak Parlament na posiedzeniu plenarnym nie rozpatrzył jeszcze tego wniosku na tym etapie, Rzecznik postanowił nie uwzględniać tego zarzutu w swoim dochodzeniu, ponieważ Parlament nie mógł być związany wnioskiem wspomnianej komisji.

W przedmiocie dochodzenia

8. Parlament wydał opinię w dniu 21 września 2010 r. W dniu 4 listopada 2010 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Parlamentu o udzielenie dalszych informacji, które zostały przekazane w dniu 3 lutego 2011 r. Opinia Parlamentu i jego odpowiedź na wniosek o udzielenie dodatkowych informacji zostały przekazane skarżącej w celu umożliwienia jej przedstawienia uwag w dniu 16 lutego 2011 r.

9. W dniu 6 września 2011 r. służby Rzecznika Praw Obywatelskich skontrolowały akta Parlamentu. Kopia sprawozdania z kontroli została przesłana skarżącej w celu przedstawienia uwag. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych uwag do sprawozdania z kontroli.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwagi wstępne

10. Na wstępie Parlament wyraził wątpliwości co do legitymacji procesowej skarżącej do wniesienia niniejszej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, ponieważ większość jej zarzutów dotyczyła tymczasowego stanowiska AD 12. Parlament zauważył, że skarżący mógł ubiegać się o to stanowisko, ale postanowił tego nie robić. Skarżący ubiegał się natomiast o stanowiska pracownika kontraktowego i był nimi zainteresowany. Z tego powodu Parlament zdawał się kwestionować dopuszczalność jej skargi w odniesieniu do stanowiska AD 12.

11. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że ani Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), ani Statut Rzecznika Praw Obywatelskich nie ustanawiają jako warunku dopuszczalności skarg bezpośredniego oddziaływania na skarżącego w przypadku domniemanego niewłaściwego administrowania. Z tego powodu, zgodnie z ugruntowaną praktyką Rzecznika, nie jest konieczne, aby skarżący wykazali, że mają bezpośredni interes w tym, aby być uprawnionym do złożenia skargi do Rzecznika.[1] W związku z tym, niezależnie od tego, czy skarżący miał bezpośredni interes w stanowisku AD 12 i był bezpośrednio zainteresowany domniemanym niewłaściwym administrowaniem, miała ona prawo złożyć skargę dotyczącą tej kwestii do Rzecznika.

A. Zarzut niewystarczającego nagłośnienia wakatów w Domu Historii Europejskiej

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

12. W skardze skarżąca twierdziła, że niewystarczające upublicznienie wakatów w Domu Historii Europejskiej uniemożliwiło jej zapoznanie się z nimi przed upływem terminu składania wniosków. Skarżący uznał, że wykorzystanie NEMO i stałych przedstawicielstw państw członkowskich UE w celu zapewnienia promocji było niewystarczające. W szczególności skarżący wskazał, że NEMO nie jest siecią muzeów, lecz siecią stowarzyszeń muzeów narodowych. W związku z tym zdaniem skarżącego członkowie NEMO (tj. stowarzyszenia muzeów narodowych) musieli publikować informacje o wolnych miejscach pracy, informując o tym swoich członków (tj. muzea narodowe). Według skarżącego doprowadziło to do niewystarczającej reklamy w Grecji, ponieważ w Grecji nie istnieje stowarzyszenie muzeów narodowych. Natomiast inne kraje znalazły się w uprzywilejowanej sytuacji (na przykład skarżący zauważył, że Niemieckie Stowarzyszenie Muzeów było bezpośrednim odbiorcą pisma skierowanego do NEMO).

13. Ponadto skarżący twierdził, że wakaty powinny były zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE lub na stronie internetowej EPSO.

14. Parlament argumentował, że ani regulamin pracowniczy, ani warunki zatrudnienia innych pracowników służby cywilnej, ani wewnętrzne przepisy Parlamentu dotyczące rekrutacji urzędników nie zawierają żadnych szczegółowych przepisów dotyczących ogłaszania stanowisk dla pracowników zatrudnionych na czas określony lub pracowników kontraktowych. W związku z tym Parlament wskazał, że nie jest zobowiązany do publikowania takich wakatów w Dzienniku Urzędowym UE. Ponadto uznał on, że nie ma obowiązku zwracania się do EPSO o pomoc.

15. Parlament zauważył, że dysponuje szerokim marginesem swobody w wyborze środków, które uważa za najwłaściwsze do ogłaszania wakatów. Dodała ona, że ze względu na bardzo konkretne profile, o które się ubiegała, postanowiła nie zwracać się o pomoc do EPSO, a zamiast tego postanowiła skorzystać ze stałych przedstawicielstw i NEMO w celu opublikowania informacji o wolnych stanowiskach w odpowiednich instytucjach i organach krajowych. Zdaniem Parlamentu fakt, że znaczna liczba osób (w tym w szczególności obywatele greccy) ubiegała się o wolne stanowiska, wskazywał, że reklama nie była niewystarczająca.

16. Jeżeli chodzi o wykorzystanie tych samych środków promocji (tj. NEMO i stałych przedstawicielstw) przy podejmowaniu decyzji o przedłużeniu terminu zgłaszania kandydatur na stanowisko AD 12, Parlament zasugerował, że wykorzystanie takich kanałów okazało się właściwe w celu znalezienia odpowiednich kandydatów na 13 stanowisk w charakterze pracowników kontraktowych. W związku z tym Parlament uznał, że nie ma powodu, aby korzystać z innych środków promocji.

17. W związku z tym Parlament stwierdził, że zapewnił odpowiednie nagłośnienie wakatów w Domu Historii Europejskiej.

18. W swoich uwagach skarżąca podkreślała, że wakaty nie zostały odpowiednio upublicznione.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

19. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucje UE dysponują szerokim zakresem uznania w odniesieniu do organizacji i przebiegu procedur rekrutacyjnych [2]. W związku z tym kontrola sprawowana przez sądy UE i Rzecznika Praw Obywatelskich musi ograniczać się do ustalenia, czy dana instytucja działała w rozsądnych granicach i nie korzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych w sposób oczywiście błędny [3].

20. Zdaniem Rzecznika szeroki zakres uznania Parlamentu uprawnia go między innymi do określenia środków, które uzna za najwłaściwsze do ogłaszania wakatów dla pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych. Wniosek ten wynika z faktu, że ani warunki zatrudnienia innych pracowników, ani przepisy wewnętrzne Parlamentu nie narzucają stosowania szczególnych środków promocji, takich jak publikacja w Dzienniku Urzędowym, na stronie internetowej Parlamentu lub za pośrednictwem EPSO.

21. W niniejszej sprawie Parlament postanowił poinformować potencjalnych kandydatów, przesyłając odpowiednie informacje NEMO i stałym przedstawicielstwom państw członkowskich w Brukseli.

22. W odniesieniu do NEMO skarżący podniósł dwa konkretne zastrzeżenia.

23. Po pierwsze, skarżący zasugerował, że wykorzystanie NEMO do informowania potencjalnych kandydatów przyniosło nienależną korzyść potencjalnym kandydatom mającym siedzibę w Niemczech, ponieważ Niemieckie Stowarzyszenie Muzeów było bezpośrednim odbiorcą pisma skierowanego do NEMO. Rzecznik zauważa jednak, że fakt, iż Niemieckie Stowarzyszenie Muzeów i za jego pośrednictwem kandydaci mający siedzibę w Niemczech mogli otrzymać odpowiednie informacje szybciej niż inni, prawdopodobnie wynikałby z faktu, że NEMO ma swoją siedzibę w siedzibie Niemieckiego Stowarzyszenia Muzeów.[4] Rzecznik uważa zatem, że sprzeciw skarżącego wobec korzystania z NEMO jest bezzasadny.

24. Po drugie, skarżący twierdził, że w Grecji nie istnieje stowarzyszenie muzeów i że w związku z tym trudno jest stwierdzić, w jaki sposób kandydaci mający siedzibę w Grecji mogliby otrzymywać informacje na temat wakatów. W tym kontekście należy zauważyć, że w piśmie do NEMO Parlament zwrócił się do NEMO o poinformowanie „muzeów” wchodzących w skład jego sieci o odpowiednich wakatach. Argument skarżącego nie jest zatem przekonujący.

25. Zdaniem Rzecznika Parlament nie przekroczył zatem marginesu swobody, zwracając się do NEMO w celu poinformowania potencjalnych kandydatów, pod warunkiem że NEMO rzeczywiście przekazało te informacje. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że NEMO nie wydaje się być prawnie zobowiązane do współpracy z Parlamentem. Należy ponadto zauważyć, że Parlament nie wykazał, że NEMO zastosowało się do jego wniosku. Wobec braku takich dowodów zwrócenie się do NEMO o przekazanie odpowiednich informacji trudno uznać za wystarczające w odniesieniu do obowiązku Parlamentu dotyczącego informowania potencjalnych kandydatów o wolnych stanowiskach do obsadzenia.

26. W tym kontekście Parlament nie oparł się jednak wyłącznie na NEMO, ale wezwał również stałe przedstawicielstwa państw członkowskich w Brukseli do przekazania informacji. W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej państwa członkowskie mają obowiązek lojalnej współpracy z instytucjami UE. Dokładniej rzecz ujmując, państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii, a ponadto ułatwiają wypełnianie zadań Unii.

27. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Parlament nie przekroczył marginesu swobody przy zwracaniu się do NEMO i stałych przedstawicielstw o poinformowanie potencjalnych kandydatów o wolnych stanowiskach do obsadzenia. W związku z tym pierwszy zarzut należy uznać za bezzasadny.

28. Chociaż Parlament nie miał prawnego obowiązku publikowania wakatów na swojej stronie internetowej, Rzecznik uznałby za wysoce pożądane, aby Parlament mógł rozważyć ogłoszenie takich wakatów również na swojej stronie internetowej w przyszłości. Dochodząc do tego wniosku, Rzecznik Praw Obywatelskich bierze również pod uwagę uwagi przedstawione w sekcji E poniżej. W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich poczyni kolejną uwagę w tym zakresie.

B. Zarzut niewystarczającego czasu między publikacją ogłoszeń o naborze a terminem składania kandydatur

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

29. Skarżący twierdził, że czas przeznaczony przez Parlament na złożenie wniosków (tj. maksymalnie pięć i pół tygodnia) był niewystarczający w świetle środków wykorzystanych do nagłośnienia wakatów. Zdaniem skarżącego wynikało to z faktu, że NEMO i Stałe Przedstawicielstwa będą musiały przekazać zaproszenia do wyrażenia zainteresowania odpowiednim instytucjom i organom krajowym. Ponadto skarżący zauważył, że przedmiotowy okres obejmował święto wielkanocne.

30. Parlament zauważył, że warunki zatrudnienia innych pracowników nie określają konkretnego terminu na złożenie wniosków przez kandydatów. Ponadto Parlament uznał, że okres pięciu i pół tygodnia jest wystarczający, aby potencjalni wnioskodawcy mogli zapoznać się z zaproszeniami do wyrażenia zainteresowania. Zdaniem Parlamentu odzwierciedlało to właściwą równowagę między interesem Parlamentu w szybkim obsadzaniu stanowisk a interesem potencjalnych kandydatów. Ponadto Parlament wskazał, że okres ten nie jest niczym niezwykłym. Ponadto, jak wskazano powyżej, Parlament argumentował, że fakt, iż 266 osób (w tym 54 obywateli greckich) ubiegało się o stanowisko, którym zainteresowany był skarżący, świadczy o tym, że wyznaczony czas nie był niewystarczający.

31. W swoich uwagach skarżąca twierdziła, że fakt, iż 54 obywateli greckich ubiegało się o przedmiotowe stanowisko, nie oznacza, że wyznaczony termin był wystarczający. Skarżąca poinformowała, że została poinformowana, iż asystent posła do Parlamentu Europejskiego przekazał zaproszenia do wyrażenia zainteresowania kilku odpowiednim instytucjom greckim (np. muzeom). Zasugerowała, że może to wyjaśniać znaczną liczbę wniosków składanych przez obywateli Grecji.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

32. Jak wskazano powyżej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucje UE dysponują szerokim marginesem swobody w odniesieniu do organizacji i przebiegu procedur rekrutacyjnych.[5] Kontrola Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczy kwestii, czy doszło do niewłaściwego administrowania w sposobie, w jaki Parlament korzystał ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych.

33. Na wstępie Parlament słusznie zauważył, że obowiązujące przepisy nie przewidują żadnego konkretnego terminu na złożenie wniosków przez wnioskodawców.

34. W swojej opinii Parlament stwierdził, że okres, w którym kandydaci mogą złożyć zgłoszenie, wynosi pięć i pół tygodnia. Parlament wskazał jednak również, że jego pisma do stałych przedstawicielstw i NEMO zostały wysłane pocztą elektroniczną oraz że wiadomości te zostały wysłane odpowiednio w dniach 18 i 19 marca 2010 r. Biorąc pod uwagę, że termin zgłaszania kandydatur upływał w dniu 23 kwietnia 2010 r. o godz. 12.00, kandydaci mieli w związku z tym maksymalnie niewiele ponad pięć tygodni na zgłoszenie się.

35. W związku z tym okres pięciu tygodni nie wydaje się niezwykle krótki w porównaniu z innymi procedurami rekrutacyjnymi prowadzonymi przez instytucje UE. Wręcz przeciwnie, okres ten wydaje się być zgodny z okresem ogólnie dozwolonym w innych procedurach rekrutacyjnych. W tym kontekście należy w szczególności zauważyć, że regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej stanowi, że ogłoszenie o konkursach otwartych musi zostać opublikowane co najmniej miesiąc przed upływem terminu składania kandydatur [6].

36. Należy jednak przypomnieć, że czas przeznaczony na składanie zgłoszeń zależał od tego, jak szybko NEMO i stałe przedstawicielstwa przekazywały informacje otrzymane od Parlamentu potencjalnie zainteresowanym kandydatom. Mogło to skutkować skróceniem okresu, w którym kandydaci mogą skutecznie składać swoje zgłoszenia, w szczególności ze względu na to, że nie wydaje się, aby Parlament zwrócił się do stałych przedstawicielstw i NEMO o pilne rozpatrzenie tej sprawy. W swojej opinii Parlament nie przedstawił żadnych informacji na temat tego, kiedy dokładnie odpowiednie informacje dotarły do potencjalnych kandydatów. Fakt, że Parlament ostatecznie uznał za konieczne przedłużenie terminu na stanowisko AD 12 ze względu na fakt, że żaden odpowiedni kandydat nie zgłosił się przed upływem pierwotnego terminu, stanowi pewne poparcie dla argumentu skarżącego, że czas dostępny dla kandydatów był niewystarczający.

37. Należy również wziąć pod uwagę, że okres między terminami, w których Parlament zwrócił się do NEMO i stałych przedstawicielstw, a terminem składania wniosków obejmował okres wielkanocny.

38. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że mogą zaistnieć przypadki, w których konieczne jest szybkie podjęcie działań w celu jak najszybszego obsadzenia odpowiednich stanowisk. Parlament ograniczył się jednak do stwierdzenia, że za właściwe uznano jak najszybsze zajęcie odpowiednich stanowisk. Stwierdzenie to nie jest wystarczające, aby stwierdzić, że rzeczywiście istniała potrzeba szybkiego działania. W tym kontekście warto również zauważyć, że wydaje się, iż pisma do NEMO i stałych przedstawicielstw zostały wysłane pocztą elektroniczną dopiero kilka dni po ich podpisaniu i że pisma te nie zwracają uwagi ich adresatów na ewentualną pilną potrzebę.

39. Powyższe rozważania budzą wątpliwości co do tego, czy okres, jakim dysponowali kandydaci, był rzeczywiście odpowiedni. Należy jednak również wziąć pod uwagę fakt, że Parlament otrzymał znaczną liczbę wniosków w wyznaczonym przez siebie terminie, w tym znaczną liczbę wniosków z Grecji. Chociaż skarżący argumentował, że liczba zgłoszeń z Grecji może również wynikać z informacji udostępnionych potencjalnym kandydatom przez asystenta posła do Parlamentu Europejskiego, Rzecznik uważa, że liczba zgłoszeń sugeruje, iż wielu kandydatów, również z państw członkowskich innych niż Grecja, miało wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z wakatami i złożenie wniosku.

40. Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że w sumie stwierdzenie niewłaściwego administrowania w wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych przez Parlament nie byłoby uzasadnione. W związku z tym nie stwierdzono niewłaściwego administrowania w odniesieniu do drugiego zarzutu.

41. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w niniejszej sprawie Parlament korzystał z "pośrednich" środków reklamowych i że dozwolony czas obejmował okres wakacyjny, Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci jeszcze jedną uwagę w tym względzie.

C. Zarzut braku określenia wymaganego doświadczenia zawodowego na stanowisku AD 12

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

42. Skarżący twierdził, że Parlament nie określił minimalnej liczby lat doświadczenia zawodowego wymaganych do ubiegania się o stanowisko AD 12.

43. Parlament odpowiedział, że postanowił nie wskazywać tego w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania, aby nie ograniczać nadmiernie liczby wniosków, które mogą zaspokoić potrzeby stanowiska. W związku z tym, zgodnie z opinią Parlamentu, w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania wymagano jedynie, aby wnioskodawcy posiadali „doświadczenie w projektowaniu i realizacji projektów muzealnych lub wystawienniczych” oraz „doskonałe doświadczenie gospodarcze i administracyjne w zarządzaniu instytutem kultury lub porównywalne doświadczenie w zarządzaniu”. Zdaniem Parlamentu nie przekroczył on przy tym granic przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych.

44. W swoich uwagach skarżąca wskazała, że jej zdaniem Parlament przekroczył granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych, nie wskazując minimalnej liczby lat doświadczenia. Przyznała jednak, że nie może powoływać się na żadną konkretną zasadę na poparcie swojego zarzutu.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

45. Na wstępie Rzecznik zauważa, że w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania wskazano jedynie, co następuje: „Kwalifikacje: [...] doświadczenie w projektowaniu i realizacji projektów muzealnych lub wystawienniczych". Ponadto pod nagłówkiem „Wiedza i doświadczenie” w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania wskazano „doskonałe doświadczenie gospodarcze i administracyjne w zarządzaniu instytutem kultury lub porównywalne doświadczenie w zarządzaniu”. W swojej opinii Parlament wskazał, że kandydaci „muszą posiadać” wyżej wymienione doświadczenie. Rzecznik zakłada jednak, że używając nieco innego sformułowania, Parlament nie zamierzał nadać innego znaczenia odpowiedniej części zaproszenia do wyrażenia zainteresowania. Założenie to wydaje się podzielać skarżący, który nie skomentował tej kwestii.

46. W odniesieniu do zarzutu zawartego w dochodzeniu Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że instytucje Unii dysponują szerokim marginesem swobody w zakresie organizacji i prowadzenia procedur rekrutacyjnych, jak wskazano powyżej [7].

47. W tym kontekście Rzecznik uważa, że skarżący nie przedstawił przekonujących powodów na poparcie poglądu, że Parlament powinien był określić minimalną liczbę lat doświadczenia zawodowego, które były wymagane do ubiegania się o stanowisko AD 12. Parlament podał natomiast ważny powód, dla którego nie określił minimalnej liczby lat, a mianowicie aby uniknąć nadmiernego ograniczania liczby wniosków, które mogą zaspokoić potrzeby stanowiska.

48. W związku z tym Rzecznik uważa, że Parlament nie przekroczył granic swoich szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, podejmując decyzję o nieustalaniu minimalnej liczby lat doświadczenia zawodowego w celu ubiegania się o stanowisko AD 12.

49. W świetle powyższego zarzut trzeci należy uznać za bezzasadny.

D. Zarzut braku sprecyzowania, czy odpowiedzialność za rozpatrywanie kandydatur spoczywa wyłącznie na komisji konkursowej i braku wyjaśnienia metod oceny

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

50. Skarżący twierdził, że procedura wyboru ustanowiona w zaproszeniach do wyrażenia zainteresowania była niezgodna z prawem, ponieważ administracja Parlamentu była odpowiedzialna za wstępną selekcję kandydatów, których uznała za najbardziej odpowiednich. Zdaniem skarżącego komisja konkursowa oceniałaby wówczas jedynie kandydatury kandydatów wstępnie wybranych przez administrację Parlamentu. Zdaniem skarżącego było to sprzeczne z orzecznictwem Sądu do spraw Służby Publicznej wydanym w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji [8], które należy zastosować przez analogię do niniejszej sprawy. Skarżący stwierdził, że komisja konkursowa powinna ponosić wyłączną odpowiedzialność za wybór zgłoszeń.

51. Ponadto skarżący twierdził, że Parlament nie wskazał w zaproszeniach do wyrażenia zainteresowania metod oceny wniosków oraz tego, czy odbędą się testy pisemne lub rozmowy kwalifikacyjne.

52. Parlament wskazał, że zgodnie z orzecznictwem dysponuje szerokim zakresem uznania w odniesieniu do ustaleń organizacyjnych dotyczących procedur naboru i ich przebiegu [9]. Ponadto wyjaśnił, że administracja Parlamentu nie jest uprawniona do przygotowania krótkiej listy kandydatów i że jedynie komisja selekcyjna jest do tego upoważniona. Ponadto wraz z odpowiedzią na wniosek Rzecznika o udzielenie dalszych informacji Parlament przekazał kopię protokołu posiedzenia komisji selekcyjnej, w którym wskazano, że rozpatrzył wszystkie wnioski złożone na stanowisko AD 12 (w tym zarówno wnioski dopuszczalne, jak i niedopuszczalne).

53. Parlament dodał, że – jak wskazano w protokole wyżej wymienionego posiedzenia – komisja selekcyjna oceniła kandydatury na stanowisko AD 12 w odniesieniu do wymogów dotyczących „wiedzy i doświadczenia”, które zostały określone w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania.

54. Parlament wskazał ponadto, że powodem, dla którego w zaproszeniach do wyrażenia zainteresowania nie wspomniano o żadnych testach pisemnych lub innych, był fakt, że nie przewidziano takich testów. Dodała jednak, że w trakcie procedury naboru komisja selekcyjna postanowiła przeprowadzić rozmowy kwalifikacyjne z wybranymi kandydatami, co wchodziło w zakres jej uprawnień dyskrecjonalnych.

55. W swoich uwagach skarżąca powtórzyła, że procedura wyboru ustanowiona w zaproszeniach do wyrażenia zainteresowania była niezgodna z prawem, ponieważ administracja Parlamentu była odpowiedzialna za wstępną selekcję kandydatów.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

56. Niniejszy zarzut ma dwa aspekty. Po pierwsze, skarżący twierdził, że procedura naboru była niezgodna z prawem, ponieważ administracja Parlamentu była odpowiedzialna za wstępną selekcję kandydatów, których uznała za najbardziej odpowiednich, podczas gdy jedynie komisja konkursowa była uprawniona do wyboru kandydatów. Po drugie, skarżący twierdził, że Parlament nie wskazał w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania metod oceny wniosków oraz tego, czy odbędą się testy pisemne lub rozmowy kwalifikacyjne.

57. W odniesieniu do pierwszego aspektu tego zarzutu Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł w wyroku w sprawie Pachtitis, że „do samej komisji konkursowej [...] należy następnie, po pierwsze, sporządzenie listy kandydatów spełniających wymogi określone w ogłoszeniu o konkursie, po drugie, przeprowadzenie testów, a po trzecie, sporządzenie listy odpowiednich kandydatów i przesłanie jej organowi powołującemu”.[10] Rzecznik zauważa, że Pachtitis dotyczyło procedury naboru urzędników. Parlament nie zakwestionował jednak argumentu skarżącego, że wyrok w sprawie Pachtitis powinien mieć zastosowanie przez analogię do niniejszej sprawy.

58. W odniesieniu do procedury naboru w załączniku 1 do zaproszenia do wyrażenia zainteresowania dotyczącego stanowiska AD 12 określono, co następuje: „Kandydaci o najbardziej odpowiednim profilu zostaną poproszeni o przesłanie pełnej dokumentacji zgłoszeniowej wraz z dokumentami potwierdzającymi, która zostanie następnie przedłożona Wspólnemu Komitetowi. W związku z tym zostanie sporządzona lista odpowiednich kandydatów.„Załącznik 2 do zaproszenia do wyrażenia zainteresowania dotyczącego stanowisk pracowników kontraktowych zawiera podobne oświadczenie, które odnosi się do komisji selekcyjnej.

59. Rzecznik uważa, że treść zaproszeń do wyrażenia zainteresowania nie jest w tej kwestii do końca jasna. Te zaproszenia do wyrażenia zainteresowania można bowiem interpretować jako sugerujące, że wstępna selekcja najbardziej odpowiednich kandydatów zostanie dokonana przez nieokreślony podmiot (przypuszczalnie przez administrację Parlamentu) oraz że wstępnie wybrani kandydaci zostaną poproszeni o przesłanie pełnego zgłoszenia do komisji selekcyjnej/wspólnej komisji, która następnie sporządzi ostateczną listę wybranych kandydatów.

60. Parlament podkreślił jednak w swojej opinii i w odpowiedzi na wniosek o udzielenie dodatkowych informacji, że komisja selekcyjna dokonała wyboru kandydatów, a nie administracja Parlamentu. Ponadto przedstawiciele Parlamentu wskazali podczas kontroli akt przez służby Rzecznika Praw Obywatelskich, że administracja ograniczyła się do sprawdzenia wniosków w celu zidentyfikowania tych, które były dopuszczalne. Według przedstawicieli Parlamentu komisja selekcyjna otrzymała wszystkie wnioski, w tym wnioski niedopuszczalne do weryfikacji.

61. Co do zasady, biorąc pod uwagę domniemanie legalności związane z jakimkolwiek oświadczeniem instytucji [11], Rzecznik nie ma powodów, aby kwestionować prawdziwość oświadczenia złożonego przez inną instytucję, chyba że istnieją przesłanki wskazujące, że może ono być nieprawidłowe.

62. W związku z tym przydatne jest przeanalizowanie dokumentów zawartych w aktach dotyczących prac i zadań komisji selekcyjnej.

63. W protokole posiedzenia komisji selekcyjnej po przedłużeniu terminu na stanowisko AD 12 (przedłożonym wraz z odpowiedzią Parlamentu na wniosek o udzielenie dalszych informacji) wskazano, co następuje: „W sumie złożono 122 wnioski, które wpłynęły do Dyrekcji Generalnej ds. Personelu PE. DG PERS uznała wiele z nich za niedopuszczalne, głównie ze względu na brak wystarczającego doświadczenia [...]. Komisja konkursowa została powołana [...] w celu rozpatrzenia wniosków dopuszczalnych i niedopuszczalnych oraz dalszego sporządzenia krótkiej listy, która ma zostać przekazana DG PERS.„Ten fragment wydaje się sugerować, że administracja Parlamentu dokonała przeglądu otrzymanych wniosków i wskazała te, które co do zasady wydają się niedopuszczalne ze względu na niewystarczające doświadczenie. Wydaje się jednak również, że wszystkie wnioski (w tym zarówno dopuszczalne, jak i niedopuszczalne) zostały przedłożone komisji selekcyjnej do oceny. W związku z tym niniejszy dokument wydaje się potwierdzać opinię Parlamentu i oświadczenie złożone przez przedstawicieli Parlamentu podczas kontroli.

64. W toku dochodzenia Rzecznik nie znalazł żadnych przesłanek wskazujących na to, że procedura naboru na stanowiska pracowników kontraktowych różniła się w tej kwestii od procedury na stanowiska AD 12. W związku z tym powyższe rozważania powinny mieć również zastosowanie do procedury naboru na stanowiska pracowników kontraktowych.

65. W świetle powyższego Rzecznik uważa, że pierwszy aspekt niniejszego zarzutu należy uznać za bezzasadny.

66. Drugi aspekt niniejszego zarzutu dotyczy krytyki skarżącego, że Parlament nie wskazał w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania metod oceny wniosków oraz tego, czy odbędą się testy pisemne lub rozmowy kwalifikacyjne.

67. Parlament przeprowadził przedmiotową procedurę selekcji, oceniając dokumentację zgłoszeniową przesłaną przez kandydatów i przeprowadzając rozmowy kwalifikacyjne z wybranymi kandydatami.

68. W związku z tym Rzecznik uważa, że nie można zarzucać Parlamentowi, że w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania nie podał szczegółowych informacji na temat jakichkolwiek testów pisemnych, ponieważ takie testy nie miały miejsca.

69. Ponadto, chociaż w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania nie stwierdzono wyraźnie, że wybrani kandydaci zostaną zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną, wszyscy potencjalni kandydaci powinni byli oczekiwać, że rozmowy kwalifikacyjne odbędą się. Wydaje się bowiem nierealistyczne, że osoba ubiegająca się o stanowisko może oczekiwać zaoferowania jej danego stanowiska bez udziału w rozmowie kwalifikacyjnej.

70. Z powodów wskazanych powyżej drugi aspekt czwartego zarzutu również należy uznać za bezzasadny.

71. Rzecznik zwraca jednak uwagę, że zaproszenia do wyrażenia zainteresowania powinny dostarczać potencjalnym kandydatom jak najpełniejszych informacji. W związku z tym przydatne byłoby, gdyby przyszłe zaproszenia do wyrażenia zainteresowania mogły wyraźnie informować potencjalnych kandydatów o tym, czy odbędą się rozmowy kwalifikacyjne. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosi kolejną uwagę w tym względzie. Parlament powinien poinformować Rzecznika Praw Obywatelskich o działaniach, jakie podejmie w związku z jego dodatkową uwagą.

E. Zarzut nieprzestrzegania procedur, do których Parlament publicznie się zobowiązał

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

72. Skarżący twierdził, że Parlament nie zastosował się do procedur wyboru, do których publicznie się zobowiązał. W szczególności skarżąca odniosła się do strony internetowej Parlamentu i broszury, w której jej zdaniem Parlament wskazał, że wszystkie informacje dotyczące zaproszeń do wyrażenia zainteresowania można znaleźć na stronie internetowej EPSO. Ponadto według skarżącego źródła te wskazały również, że w szczególności Parlament powinien był opublikować w Dzienniku Urzędowym zaproszenie do wyrażenia zainteresowania stanowiskiem AD 12.

73. Parlament zakwestionował zarzut skarżącego.

74. Jeżeli chodzi o stronę internetową Parlamentu (na której stwierdzono, że ogłoszenia o konkursach są publikowane w Dzienniku Urzędowym i w gazetach krajowych), Parlament wskazał, że oświadczenie to nie dotyczy rekrutacji pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych. Zdaniem Parlamentu oświadczenie to dotyczyło jedynie rekrutacji urzędników.

75. Jeśli chodzi o broszurę, Parlament zasugerował, że nie zawiera ona żadnych informacji dotyczących procedur rekrutacji pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych.

76. Ponadto Parlament podkreślił, że ani jego strona internetowa, ani przedmiotowa broszura nie są dla niego prawnie wiążące.

77. Ponadto Parlament zauważył, że art. 12 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej stanowi, że EPSO „udziela, na ich wniosek, pomocy różnym instytucjom w zakresie naboru pracowników tymczasowych, w szczególności poprzez określenie treści testów i organizację procedur naboru”. Artykuł 82 ust. 5 WZIP zawiera identyczny przepis dotyczący personelu kontraktowego. W związku z tym Parlament stwierdził, że przepisy te nie nakładają na Parlament obowiązku zwracania się do EPSO o pomoc przy organizacji procedury naboru. Umożliwiają one jedynie Parlamentowi zwrócenie się o taką pomoc, jeżeli uzna on to za konieczne, w ramach przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, w celu zorganizowania procedur wyboru.

78. W swoich uwagach skarżąca przyznała, że strona internetowa Parlamentu i przedmiotowa broszura nie są prawnie wiążące dla Parlamentu. Stwierdziła jednak, że nawet jeśli strona internetowa i broszura nie są prawnie wiążące, Parlament nie powinien za pośrednictwem tych źródeł dostarczać wprowadzających w błąd informacji na temat sposobu, w jaki Parlament rekrutuje swoich pracowników.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

79. Na wstępie Rzecznik zauważa, że – jak słusznie zauważył Parlament – warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej nie nakładają na Parlament żadnego obowiązku zwracania się o pomoc do EPSO w celu przeprowadzenia procedur naboru pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych. Zarzut zawarty w dochodzeniu Rzecznika nie dotyczył jednak domniemanego naruszenia przez Parlament warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Dotyczyła natomiast domniemanego nieprzestrzegania przez Parlament procedur, do których publicznie się zobowiązał, mianowicie za pośrednictwem swojej strony internetowej i broszury.

80. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że zgodnie z jego ugruntowaną praktyką decyzyjną, podczas gdy nieprzestrzeganie zobowiązań prawnych jest formą niewłaściwego administrowania, pojęcie niewłaściwego administrowania jest szersze niż pojęcie legalności.[12] W związku z tym, gdyby Parlament nie przestrzegał procedur, do których publicznie zobowiązał się za pośrednictwem swojej strony internetowej lub broszury, stanowiłoby to przypadek niewłaściwego administrowania. W związku z tym, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, istotne dla niniejszych celów jest treść informacji przekazanych przez Parlament, a nie domniemany niewiążący charakter jego strony internetowej i broszury.

81. Zgodnie z dokumentami uzyskanymi w toku niniejszego dochodzenia na stronie internetowej Parlamentu wskazano, co następuje:

„Jak zostać urzędnikiem wspólnotowym?

Parlament Europejski, podobnie jak wszystkie inne instytucje UE, rekrutuje w drodze konkursu. Istnieją różne rodzaje konkursów na różnych poziomach, co oznacza, że możesz ubiegać się o różne stanowiska, takie jak administrator, prawnik, lingwista, tłumacz, tłumacz, asystent, sekretarz, wykwalifikowany pracownik itp.

Ogłoszenia o konkursach są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. UE) oraz w gazetach krajowych. Aby uzyskać informacje na temat ogłoszeń o konkursach i przewidywanego harmonogramu, należy kliknąć na link do Urzędu Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO).”[13]

82. Zdaniem Rzecznika z poprzedniego fragmentu wynika, że – jak słusznie stwierdził Parlament – niniejsza strona internetowa Parlamentu dotyczy rekrutacji urzędników w drodze konkursów, a nie rekrutacji pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych. W związku z tym Rzecznik uważa, że Parlament nie naruszył procedury ogłoszonej na jego stronie internetowej w niniejszej sprawie.

83. Ponadto w broszurze zatytułowanej „Dołącz do Parlamentu Europejskiego – możliwości dla młodych absolwentów” w części zatytułowanej „Kariera administratorów w Sekretariacie Generalnym” wskazano, co następuje:

„Wszystkie informacje na temat aktualnych, nowych i przyszłych konkursów oraz sposobu rejestracji można znaleźć na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) pod następującym adresem: http://europa.eu/epso/”

84. Z powyższego wynika, że ten fragment broszury dotyczył również organizacji konkursów na stanowiska urzędników. W związku z tym Parlament nie naruszył procedury ogłoszonej w niniejszej sprawie.

85. Rzecznik zauważa jednak, że broszura ta zawierała również następujące informacje w sekcji zatytułowanej „Umowy na czas określony dla administratorów w Sekretariacie Generalnym”:

„Do pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony mają zastosowanie przepisy szczególne. Wszystkie informacje na temat aktualnych lub przyszłych zaproszeń do wyrażenia zainteresowania, wraz ze szczegółami procedur składania wniosków, można znaleźć na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) pod następującym adresem: http://europa.eu/epso/”

86. Rzecznik uważa, że ten fragment broszury dotyczył rekrutacji pracowników tymczasowych lub kontraktowych przez Parlament, ponieważ urzędnicy są zatrudniani na czas nieokreślony. Ponadto w broszurze wyraźnie wskazano, że „wszystkie informacje na temat aktualnych i przyszłych zaproszeń do wyrażenia zainteresowania” można znaleźć na stronie internetowej EPSO (podkreślenie dodane).

87. W związku z tym, zdaniem Rzecznika, Parlament zobowiązał się do opublikowania szczegółowych informacji na temat procedur naboru pracowników zatrudnionych na czas określony lub pracowników kontraktowych na stronie internetowej EPSO lub przynajmniej wywarł takie wrażenie.

88. Rzecznik zauważa, że w swojej opinii Parlament wyjaśnił, iż jego zdaniem zwrócenie się o pomoc EPSO byłoby niewłaściwe ze względu na bardzo konkretne poszukiwane profile [14]. Mimo że Parlament mógł rzeczywiście mieć uzasadnione powody, aby nie zwracać się o pomoc EPSO w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy, nie zmienia to faktu, że publicznie ogłosił, że "wszystkie informacje na temat aktualnych i przyszłych zaproszeń do wyrażenia zainteresowania"można znaleźć na stronie internetowej EPSO. Rzecznik uważa, że przedmiotowa broszura mogła zatem wprowadzić w błąd potencjalnych kandydatów w odniesieniu do ogłaszania wakatów przez Parlament.

89. Z tych powodów Rzecznik stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Parlament dopuścił się niewłaściwego administrowania.

90. Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci zatem uwagę krytyczną w tym względzie.

F. Zarzut nieuwzględnienia w porządku obrad Rady Nadzorczej zaproszeń do wyrażenia zainteresowania lub odpowiednich opisów stanowisk, wymogów dotyczących kwalifikacji i doświadczenia

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

91. Skarżący twierdził, że Parlament nie uwzględnił zaproszeń do wyrażenia zainteresowania, odpowiednich opisów stanowisk oraz wymogów dotyczących kwalifikacji i doświadczenia w porządku obrad posiedzeń Rady Nadzorczej przed ogłoszeniem zaproszeń do wyrażenia zainteresowania.

92. W swojej opinii Parlament wskazał, że Rada Nadzorcza nie jest uprawniona do rozpatrywania wniosków w świetle zaproszeń do wyrażenia zainteresowania, co należy do wyłącznych kompetencji komisji konkursowej.

93. W odpowiedzi na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o udzielenie dalszych informacji Parlament wskazał, że Rada Nadzorcza była regularnie informowana o postępach w procedurze naboru dotyczącej 13 stanowisk dla pracowników kontraktowych. Jeżeli chodzi o stanowisko pracownika zatrudnionego na czas określony w grupie zaszeregowania AD 12, Parlament stwierdził, że rola Rady Nadzorczej ogranicza się do wydania zalecenia dla Parlamentu. Parlament dodał, że Rada Nadzorcza otrzymała niezbędne informacje i dokumenty w celu wydania przemyślanego zalecenia.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

94. Zdaniem Rzecznika głównym pytaniem, które należy rozstrzygnąć, jest to, czy Rada Nadzorcza powinna była rozpatrzyć zaproszenia do wyrażenia zainteresowania przed ich publikacją.

95. W związku z tym konieczne jest przeanalizowanie regulaminu Rady Nadzorczej (zwanego dalej „regulaminem”). W szczególności art. 1 ust. 1 („Misja”) przepisów stanowi (w języku francuskim):

„Le conseil de direction [rada nadzorcza] nadzoruje les travaux de création de la Maison de l'histoire européenne. Il prend les décisions fondamentales concernant les missions de cet organisme. En particulier

-il détermine les grandes lignes de sa programmation;

nadzoruje les activités de l'équipe chargée de la réalisation de ce projet;

proponuję la nomination du directeur.”

96. Zdaniem Rzecznika zaproszenia do wyrażenia zainteresowania nie wydają się należeć do „podstawowych decyzji dotyczących misji” Domu Historii Europejskiej. W szczególności zaproszenia do wyrażenia zainteresowania nie wydają się odnosić do głównych kierunków programu Domu Historii Europejskiej ani do nadzoru nad pracą zespołu odpowiedzialnego za ten projekt. Ponadto, chociaż rada nadzorcza była uprawniona do zaproponowania mianowania dyrektora, niekoniecznie oznacza to, że musiała rozpatrywać zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.

97. W związku z tym wydaje się, że Rada Nadzorcza nie powinna była rozpatrywać zaproszeń do wyrażenia zainteresowania. W związku z tym Rzecznik stwierdza, że Parlament nie pominął zaproszeń do wyrażenia zainteresowania w porządku obrad posiedzeń Rady Nadzorczej przed ogłoszeniem zaproszeń do wyrażenia zainteresowania. Ponadto w toku dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich zebrano wiele dowodów na poparcie twierdzenia Parlamentu, że Rada Nadzorcza była dobrze poinformowana o postępach procedury wyboru, w tym w szczególności o wyborze dyrektora Domu Historii Europejskiej (tj. stanowiska AD 12).

98. Szósty zarzut należy zatem uznać za bezzasadny.

G. Roszczenie

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

99. Skarżący twierdził, że Parlament powinien anulować procedurę rekrutacji i ponownie ją ogłosić zgodnie z warunkami zatrudnienia innych pracowników i kodeksem dobrego postępowania administracyjnego.

100. Parlament zakwestionował twierdzenie skarżącego, ponieważ jego zdaniem nie popełnił on żadnego przypadku niewłaściwego administrowania.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

101. Rzecznik uważa, że jeden z zarzutów skarżącego jest częściowo uzasadniony, jak wyjaśniono powyżej. Pozostaje jednak pytanie, czy anulowanie procedury rekrutacyjnej i jej ponowna reklama stanowiłyby właściwy sposób wyeliminowania niewłaściwego administrowania wynikającego z faktu, że Parlament nie wywiązał się ze swojego (przynajmniej oczywistego) zobowiązania do opublikowania informacji na temat tej procedury rekrutacyjnej na stronie internetowej EPSO.

102. W związku z tym Rzecznik zauważa, że procedura rekrutacji została już zakończona i dokonano mianowania. W związku z tym konieczne jest wyważenie z jednej strony interesów skarżącego, a z drugiej strony interesów osób, które zostały mianowane, a także interesu służby. W tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na zasadę proporcjonalności i zasadę uzasadnionych oczekiwań [15].

103. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że nie należy zwracać się do Parlamentu o rozważenie anulowania procedury rekrutacji i ponownej reklamy tej procedury. W związku z tym argument przedstawiony przez skarżącego nie może zostać uwzględniony w okolicznościach niniejszej sprawy. Ponadto Rzecznik nie jest w stanie przewidzieć żadnego innego sposobu działania, który mógłby wyeliminować przypadek niewłaściwego administrowania. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich zamknie sprawę uwagą krytyczną.

H. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującą uwagą krytyczną i następującymi dalszymi uwagami:

W broszurze dotyczącej kwestii związanych z rekrutacją Parlament wskazał, że wszystkie informacje na temat aktualnych lub przyszłych zaproszeń do wyrażenia zainteresowania rekrutacją pracowników zatrudnionych na czas określony lub pracowników kontraktowych zostaną udostępnione na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO). Jednakże w niniejszej sprawie Parlament nie udostępnił takich informacji za pośrednictwem strony internetowej EPSO, wbrew swemu zobowiązaniu lub przynajmniej wbrew wrażeniu, jakie wywarł. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

Nie stwierdzono niewłaściwego administrowania w odniesieniu do pozostałych zarzutów skarżącego.

Skarżący i Parlament zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsze uwagi

(1) Parlament mógłby rozważyć zamieszczanie na swojej stronie internetowej ogłoszeń o wolnych stanowiskach, które nie są publikowane w Dzienniku Urzędowym lub za pośrednictwem EPSO.

(2) Parlament mógłby, jeżeli i kiedy stosuje „pośrednie” środki upubliczniania wakatów, zwracać szczególną uwagę na potrzebę zapewnienia kandydatom odpowiedniego czasu na zgłoszenie się.

(3) W przyszłych zaproszeniach do wyrażenia zainteresowania Parlament mógłby informować potencjalnych kandydatów o tym, czy odbędą się rozmowy kwalifikacyjne.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 23 lipca 2012 r.

---

[1] Zob. np. decyzja Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 1386/2002/IP przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 1.1–1.2, oraz decyzja Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 353/99/ME przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 4.3.

[2] Zob. analogicznie sprawa T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji [2006] SC-I-A-2-259 i SC-II-A-2-1345, pkt 101, sprawa T-56/89 Bataille przeciwko Parlamentowi [1990] Rec. II-597, pkt 42 oraz sprawa T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji [2006] SC-I-A-2-255 i SC-II-A-2-1323, pkt 49. Zob. również opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie C-16/07 P Chetcuti przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008, s. I-7469, pkt 23 i 57.

[3] Sprawa T-357/04, Chetcuti przeciwko Komisji [2006] SC-I-A-2-255 i SC-II-A-2-1323, pkt 51.

[4] Zgodnie z informacjami dostępnymi na stronie internetowej: http://www.ne-mo.org

[5] Zob. przypis 2 powyżej.

[6] Zob. art. 1 ust. 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego.

[7] Zobacz orzecznictwo przytoczone w przypisie 2 powyżej.

[8] Sprawa F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji, wyrok z dnia 15 czerwca 2010 r., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

[9] Sprawa T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji, przywołana powyżej.

[10] Sprawa F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji, przywołana powyżej, pkt 52; odwołanie Komisji od tego wyroku zostało oddalone: Sprawa T-361/10 P Pachtitis przeciwko Komisji, wyrok z dnia 14 grudnia 2011 r., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

[11] Zob. na przykład wyrok z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Sison przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 98: „ze względu na domniemanie legalności związane z jakimkolwiek oświadczeniem instytucji należy zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że oświadczenie Rady – że otrzymał negatywną opinię od zainteresowanych państw – jest błędne”.

[12] Zob. np. pkt 95 decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 1935/2008/FOR.

[13] Informacje te można nadal znaleźć na stronie internetowej Parlamentu pod adresem: http://www.europarl.europa.eu/aboutparliament/en/0079d60a3f/Recruitment.html

[14] Zobacz pkt 15 niniejszej decyzji.

[15] Zob. sprawa T-10/02, Girardot przeciwko Komisji [2004] Zb.Orz.SP-A-109 i II-483 ("wyrok tymczasowy"), pkt 85-87.