Niniejsza sprawa dotyczy sposobu, w jaki Komisja Europejska rozpatrzyła skargę złożoną do niej w 2006 r. w ramach 27 inicjatyw obywatelskich (zwanych dalej „skarżącymi”), walczących przeciwko negatywnym skutkom rozbudowy portu lotniczego w Wiedniu. Komisja doszła do wniosku, że odnośne prace zostały przeprowadzone bez obowiązkowej oceny oddziaływania na środowisko („OOŚ”) wymaganej na mocy dyrektywy 85/337/EWG. Aby zaradzić temu pominięciu, Komisja zgodziła się z władzami austriackimi, że przeprowadzą one ocenę oddziaływania na środowisko ex post, symulując w najlepszy możliwy sposób ocenę oddziaływania na środowisko ex ante i umożliwiając pełną ocenę oddziaływania odnośnych przedsięwzięć na środowisko. Sprawozdanie końcowe z tej procedury zostało przedłożone Komisji w lutym 2011 r.

Skarżący byli niezadowoleni ze sposobu przeprowadzenia OOŚ ex post. Skrytykowały one między innymi, że (i) organem odpowiedzialnym za odpowiednią procedurę był ten sam organ, który udzielił pozwoleń na odnośne roboty budowlane i w związku z tym znalazł się w oczywistym konflikcie interesów, oraz (ii) że nie miały one dostępu do procedury odwoławczej, jak przewidziano w odpowiedniej dyrektywie UE.

W 2008 r. skarżący zwrócili się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 1532/2008). Po zbadaniu sprawy Rzecznik uznał, że argumenty skarżących dotyczące powyższych dwóch kwestii wydają się na pierwszy rzut oka zasadne i że w związku z tym na tym etapie nie był on w stanie stwierdzić, że Komisja zapewniła prawidłowe przeprowadzenie OOŚ ex post. Biorąc jednak pod uwagę, że postępowanie było w toku i że Komisja oświadczyła, iż zamknie postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dopiero po upewnieniu się, że władze austriackie podjęły niezbędne kroki, Rzecznik uznał, że na tym etapie nie ma potrzeby podejmowania przez niego dalszych działań. W związku z tym zamknął dochodzenie w grudniu 2009 r., dając jasno do zrozumienia, że ma nadzieję, iż Komisja uwzględni jego ustalenia.

W listopadzie 2010 r. skarżący ponownie zwrócili się do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 2591/2010). Rzecznik wszczął drugie dochodzenie, w trakcie którego zbadał akta Komisji. Kontrola wykazała, że akta sprawy nie zawierały żadnej innej istotnej korespondencji między Komisją a władzami austriackimi w okresie, w którym przeprowadzano OOŚ ex post. W szczególności nic nie wskazywało na to, że oświadczenia złożone przez skarżących w tym okresie były omawiane na piśmie z władzami austriackimi. Wydaje się również, że decyzja Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 1532/2008 nie doprowadziła do takiej korespondencji. Ten stan rzeczy doprowadził Rzecznika do wniosku, że Komisja nie uwzględniła jego ustaleń z pierwszego dochodzenia. W związku z tym przedstawił projekt zalecenia, w którym wezwał Komisję do ponownego rozważenia swojego stanowiska. Projekt zalecenia okazał się nieskuteczny.

Rzecznik uznał, że niniejsza sprawa stanowi godny pożałowania przykład sytuacji, w której Komisja (i) nie podjęła odpowiednich działań naprawczych w związku z wyraźnym naruszeniem prawa UE w ważnej sprawie oraz (ii) postanowiła zignorować poradę Rzecznika. W związku z tym uznał, że należy zwrócić uwagę Parlamentu Europejskiego na tę kwestię. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął swoje dochodzenie sprawozdaniem specjalnym dla Parlamentu.