Skarżący zwrócił się do Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) o udzielenie publicznego dostępu do wymiany informacji z Komisją Europejską na temat wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i zwalczania tego procederu. Skarżący zwrócił się również o dostęp do wiadomości e-mail wymienianych przez Europol z organizacją zajmującą się zwalczaniem niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie.

Europol stwierdził, że szereg dokumentów wchodzi w zakres wniosku, i udzielił dostępu do części z nich. Wstrzymując dostęp do pozostałych dokumentów i ich części, powołała się na wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie mogłoby naruszyć prywatność osób fizycznych, bezpieczeństwo publiczne, proces decyzyjny i ochronę interesów handlowych.

Rzecznik zbadał dokumenty i uznał, że istnieje możliwość ich dalszego ujawnienia. Zwróciła się do Europolu o ponowne rozważenie swojego poprzedniego stanowiska i udzielenie jak najszerszego dostępu. Zaproponowała również, aby Europol, w przypadku gdy uzna, że nie można udzielić dostępu, lepiej wyjaśnił, w jaki sposób ujawnienie naruszyłoby chronione interesy.

W odpowiedzi Europol udzielił szerszego publicznego dostępu do niektórych dokumentów dotyczących wymiany informacji z Komisją i organizacją. Rzecznik przyjęła to z zadowoleniem, ale wyraziła ubolewanie, że Europol nie skorzystał z okazji, aby lepiej wyjaśnić, dlaczego nie można było udzielić pełnego dostępu. Zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że Europol częściowo zaakceptował jej propozycję rozwiązania.