Skarżący, dziennikarz, zwrócił się do Komisji Europejskiej o udzielenie publicznego dostępu do dokumentów dotyczących monitorowania działań UE w Libii pod kątem przestrzegania praw człowieka. Komisja określiła sześć dokumentów jako objęte zakresem wniosku. Udzieliła dostępu do części zidentyfikowanych dokumentów i odmówiła dostępu do pozostałych dokumentów. Powołała się przy tym na wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując głównie, że ujawnienie mogłoby naruszyć ochronę bezpieczeństwa publicznego.

Na podstawie dochodzenia i kontroli dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja nie miała podstaw do utajnienia istotnych części informacji, które utajniła. Aby zaradzić temu niewłaściwemu administrowaniu, sprawozdawczyni zaleciła, aby Komisja rozważyła przyznanie szerszego dostępu do przedmiotowych dokumentów. Rzecznik stwierdził również, że Komisja nie zidentyfikowała wszystkich istotnych dokumentów, które wchodzą w zakres wniosku skarżącego. Aby rozwiązać ten problem, zaleciła, aby Komisja ponownie poszukiwała dokumentów i oceniła, czy może udzielić dostępu do dodatkowych dokumentów, które zidentyfikowała.

W odpowiedzi Komisja przeprowadziła ponowne przeszukanie, ale nie wskazała dodatkowych dokumentów, ponieważ uznała, że sprawozdania merytoryczne wspomniane przez Rzecznika nie były objęte wnioskiem. Twierdziła również, że udzielono już możliwie najszerszego dostępu do wskazanych przez nią dokumentów, i dodała, że (szerszy) częściowy dostęp stanowiłby nieproporcjonalne obciążenie administracyjne.

Rzecznik uznał, że dokonana przez Komisję interpretacja zakresu wniosku była nadmiernie restrykcyjna. Nie była również przekonana, że nie można udzielić dalszego dostępu do zidentyfikowanych dokumentów, i uznała, że jest to nieuzasadnione, argumentując, że spowodowałoby to nieproporcjonalne obciążenie administracyjne.

W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, potwierdzając swoje stwierdzenie niewłaściwego administrowania i przedstawiając sugestię.