Sprawa ta dotyczy wniosku o publiczny dostęp do wszystkich dokumentów związanych z pięcioma wideokonferencjami między przewodniczącą Komisji Europejskiej a przedstawicielami branży, w tym przedsiębiorstwa opracowującego szczepionkę przeciwko COVID-19. Skarżący był zaniepokojony, że Komisja nie zidentyfikowała wszystkich dokumentów objętych jego wnioskiem i że udzieliła mu dostępu jedynie do części jednego z dwunastu dokumentów, które zidentyfikowała. W szczególności zwrócił się o dostęp do prezentacji przedstawionej przez przedmiotową spółkę.

W kontekście dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja zidentyfikowała trzy dodatkowe dokumenty, do których udzieliła szerokiego dostępu. Jako rozwiązanie Rzecznik zaproponował, aby Komisja przyznała również szerszy dostęp do prezentacji, o co wnioskował skarżący. Komisja odmówiła jednak, podnosząc, że istotne informacje były szczególnie chronione z handlowego punktu widzenia, że przedsiębiorstwo sprzeciwiło się ujawnieniu tych informacji i że nie istniał nadrzędny interes publiczny.

Rzecznik wyraził ubolewanie z powodu decyzji Komisji. Przyznała jednak, że jest mało prawdopodobne, aby Komisja ujawniła te informacje w obliczu sprzeciwu przedsiębiorstwa. Przyznała również, że od tego czasu Komisja dołożyła większych starań w celu dostarczenia informacji na temat negocjacji z producentami szczepionek. Rzecznik zamknęła sprawę, wzywając Komisję do zapewnienia, aby wymogi dotyczące przejrzystości stanowiły część trwających i przyszłych negocjacji z przedsiębiorstwami, w których zagrożone są ważne interesy publiczne.