Zarzut(-y)

1) Komisja konkursowa konkursu otwartego EPSO/AD/177/2010 (wydanie AUDIT 2013) nie uzasadniła w wystarczającym stopniu swojej decyzji o wykluczeniu skarżącego z etapu oceny zintegrowanej konkursu. Niezgodności tej nie usunięto w odpowiedzi Rady na jego wniosek o dokonanie przeglądu.

2) EPSO nie rozpatrzyło prawidłowo zażalenia skarżącego złożonego zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, ponieważ fakty powinny były skłonić EPSO do ponownego zbadania przedłożonych przez niego dokumentów i do wyciągnięcia zupełnie innych wniosków.

3) EPSO odmówiło ponownego przyjęcia skarżącego do etapu oceny zintegrowanej konkursu pomimo wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-1/14 i F-48/14 Kakol przeciwko Komisji ^[1] (dotyczącego innego kandydata, który uczestniczył w tym samym konkursie co skarżący i którego skargi były bardzo podobne do skarg skarżącego), w którym Sąd uchylił decyzję komisji konkursowej w sprawie wniosku kandydata o ponowne rozpatrzenie.

Argumenty na poparcie

Na poparcie pierwszego zarzutu skarżący przedstawił następujące argumenty:

1) Komisja konkursowa uznała dyplom skarżącego za nieistotny, mimo że skarżący poinformował ją w swoim wniosku o dokonanie przeglądu, że dwie inne komisje konkursowe w dwóch innych identycznych konkursach na audyt uznały jego dyplom za istotny i wystarczający. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wymaga, aby komisja konkursowa podała konkretne i jasne uzasadnienie swojej decyzji o odstąpieniu od ocen dotyczących spełnienia warunków określonych w ogłoszeniach o konkursach sporządzonych wcześniej przez inne komisje konkursowe w podobnych konkursach ^[2]. W przypadku braku wystarczającego uzasadnienia decyzja jest obarczona uchybieniem proceduralnym, które pociąga za sobą jej uchylenie ^[3].

2) Pomimo zobowiązań podjętych przez EPSO wobec Rzecznika w kontekście sprawy 814/2012/TN (pkt 29 i 30) Rada nie przekazała skarżącemu żadnych informacji na temat zastosowanych przez nią dokładnych kryteriów i metody oceny jego dyplomu.

Na poparcie drugiego zarzutu skarżący przedstawił następujące argumenty:

3) Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji 2002/621/WE w sprawie organizacji i funkcjonowania EPSO ^[4] jednym z zadań EPSO jest organizowanie konkursów "na podstawie zharmonizowanych kryteriów". EPSO powinno zatem mieć możliwość sprawdzenia stosowanych kryteriów oceny, a przede wszystkim zatwierdzonych dyplomów/kwalifikacji. Ze względu na znaczną różnicę między dyplomami i narodowościami kandydatów dopuszczonych do rozpatrywanych edycji konkursu w 2010 r. i 2013 r.^[5] oczywiste jest, że EPSO nie zapewniło wewnętrznej spójności między warunkami zastosowanymi w obu edycjach tego konkursu. Nie zapewniła również zewnętrznej spójności z poprzednimi i kolejnymi konkursami kontrolnymi, ponieważ te same dyplomy skarżącego (jak również dyplomy innych kandydatów, którzy nie zostali dopuszczeni do edycji 2013) uznano za wystarczające w innych konkursach kontrolnych.

4) Różnice te oznaczają również, że EPSO naruszyło zasadę równego traktowania, ponieważ w różny sposób oceniło ten sam dyplom w odniesieniu do różnych kandydatów. EPSO oświadczyło, że dyplom skarżącego w dziedzinie ekonomii i finansów uzyskany w ramach IEP Paris Sciences Po nie ma znaczenia dla konkursu na audyt. Kilku innych dopuszczonych kandydatów posiadało jednak równoważny dyplom w dziedzinie ekonomii lub finansów ^[6].

5) W swojej decyzji w sprawie skargi na podstawie art. 90 ust. 2 EPSO złożyło sprzeczne oświadczenia: W pkt 7 stwierdziła, że Rada uwzględniła informacje przekazane przez skarżącego w dniu 9 grudnia 2013 r., natomiast w pkt 8 stwierdziła, że Rada podjęła decyzję w sprawie wszystkich wniosków o dokonanie przeglądu, w tym wniosków skarżącego, w dniu 21 października 2013 r.

Na poparcie trzeciego zarzutu skarżący przedstawił następujący argument:

6) W świetle wyroku w sprawie Kakol przeciwko Komisji zasady dobrej administracji wymagały od EPSO ponownego dopuszczenia do kolejnego etapu konkursu wszystkich kandydatów znajdujących się w sytuacji podobnej do sytuacji skarżącego w tej sprawie, a przynajmniej tych, którzy złożyli zażalenie zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

[1] Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 stycznia 2015 r., Kakol/Komisja, F-1/14 i F-48/14, ECLI:EU:F:2015:5, pkt 48, 49 i 53 (obecnie zaskarżony).

[2] Zob. na przykład wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 1989 r., Bellardinelli/Trybunał Sprawiedliwości, 225/87, ECLI:EU:C:1989:309, pkt 21, 22 i 27, a ostatnio ww. wyrok Kakol/Komisja, ECLI:EU:F:2015:5, pkt 48, 49 i 53 (obecnie zaskarżony).

[3] Zob. ww. wyrok w sprawie Kakol przeciwko Komisji, ECLI:EU:F:2015:5, pkt 77.

[4] Decyzja sekretarzy generalnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, sekretarzy generalnych Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawiciela Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie organizacji i działania Urzędu Doboru Kadr Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 197, s. 56.

[5] W edycji z 2010 r. przyjęto wiele rodzajów dyplomów i przyjęto 8 lub 9 kandydatów z Francji, natomiast w edycji z 2013 r. przyjęto głównie dyplomy z dziedziny ekonomii, finansów lub prawa i przyjęto tylko 1 kandydata z Francji.

[6] Kilku kandydatów, których nazwisko widnieje na liście rezerwowej edycji z 2010 r., posiadało identyczne dyplomy wydane przez tego samego „grande é cole” co skarżący. Jeden z nich wybrał nawet te same przedmioty opcjonalne. Ponadto jedyny francuski kandydat, którego nazwisko znajduje się na liście rezerwowej edycji z 2013 r., posiadał dyplom równoważny dyplomowi skarżącego wydanemu przez IEP Bordeaux.

Roszczenie(-a)

EPSO powinno ponownie przyjąć skarżącego do etapu oceny zintegrowanej konkursu.

Rzecznik zwraca się do EPSO o przedstawienie opinii do dnia 31 stycznia 2016 r.