De zaak betrof de wijze waarop het Agentschap van de Europese Unie voor het ruimtevaartprogramma (Euspa) een klacht heeft behandeld van een personeelslid dat via een externe contractant was ingehuurd, over psychisch geweld door zijn supervisor.

De Ombudsman stelde vast dat EUSPA de aantijgingen serieus nam, een administratief onderzoek instelde, relevante personen en getuigen ondervroeg en na dat onderzoek tot een conclusie kwam. EUSPA volgde daarbij het bestaande procedurele kader. De Ombudsman constateerde geen aanwijzingen voor een kennelijke beoordelingsfout en dus geen wanbeheer bij de behandeling van de klacht over intimidatie door EUSPA.

De Ombudsman heeft EUSPA niettemin voorgesteld betere communicatiemethoden te ontwikkelen voor dit soort klachten over intimidatie, om ervoor te zorgen dat personen die niet onder de procedurele waarborgen van het EU-personeelsstatuut vallen, gedurende de hele procedure duidelijke en consistente informatie ontvangen, met inbegrip van een deugdelijke motivering wanneer de procedure wordt afgesloten.

De zaak betrof de wijze waarop het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) de herplaatsing van klager na een periode van verlof om redenen van persoonlijke aard heeft afgehandeld. De klager was van mening dat het EMSA haar niet zo snel mogelijk opnieuw in dienst had genomen nadat zij in 2022 had verzocht om weer aan het werk te gaan, en voerde aan dat haar anciënniteit en salaristrap bijgevolg moesten worden herberekend alsof zij vanaf die datum opnieuw in dienst was genomen.

De Ombudsman constateerde dat het EMSA had beoordeeld of klager geschikt was voor alle relevante vacatures die tijdens de betrokken periode waren ontstaan en haar de prioritaire overweging had gegeven die op grond van de toepasselijke regels vereist was. De Ombudsman vond geen bewijs van een kennelijke fout in de beoordeling van het EMSA dat die vacatures niet geschikt waren voor de klager en derhalve geen grond om te concluderen dat haar herplaatsing ten onrechte was vertraagd. In het onderzoek werd niettemin gewezen op het belang van duidelijke informatie, regelmatige follow-up en degelijke documentatie in gevallen waarin de herplaatsing na verlof om redenen van persoonlijke aard vertraging oploopt.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer. Tegelijkertijd deed de Ombudsman een suggestie voor verbetering dat het EMSA ervoor moet zorgen dat personeelsleden die om verlof om redenen van persoonlijke aard van meer dan zes maanden verzoeken, duidelijk worden geïnformeerd over de mogelijke risico’s van een vertraagde herplaatsing en dat personeelsleden die wachten op herplaatsing regelmatig worden geïnformeerd over de wijze waarop hun profielen worden beoordeeld op basis van beschikbare vacatures.

De zaak betrof de wijze waarop het Agentschap van de Europese Unie voor het ruimtevaartprogramma (Euspa) een klacht heeft behandeld van een personeelslid dat via een externe contractant was ingehuurd, over psychisch geweld door zijn supervisor.

De Ombudsman stelde vast dat EUSPA de aantijgingen serieus nam, een administratief onderzoek instelde, relevante personen en getuigen ondervroeg en na dat onderzoek tot een conclusie kwam. EUSPA volgde daarbij het bestaande procedurele kader. De Ombudsman constateerde geen aanwijzingen voor een kennelijke beoordelingsfout en dus geen wanbeheer bij de behandeling van de klacht over intimidatie door EUSPA.

De Ombudsman heeft EUSPA niettemin voorgesteld betere communicatiemethoden te ontwikkelen voor dit soort klachten over intimidatie, om ervoor te zorgen dat personen die niet onder de procedurele waarborgen van het EU-personeelsstatuut vallen, gedurende de hele procedure duidelijke en consistente informatie ontvangen, met inbegrip van een deugdelijke motivering wanneer de procedure wordt afgesloten.

De klager is een Poolse onderneming die het voorwerp uitmaakt van een onderzoek van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) naar mogelijke fraude ten nadele van de EU-begroting. Klager uitte zijn bezorgdheid over de wijze waarop OLAF een controle ter plaatse in de gebouwen van klager heeft uitgevoerd. Klager voerde met name aan dat: de raad van bestuur niet op de hoogte was gebracht van de inspectie; een van de OLAF-onderzoekers die de controle had uitgevoerd, had in het kader van het Poolse recht onvoldoende bewijs van zijn identiteit geleverd; de echtheid van de toestemming van OLAF om de controle uit te voeren kon niet worden geverifieerd; en de onderzoekers hadden blijk gegeven van vooringenomenheid tegen de klager.

De Ombudsman constateerde geen wanbeheer in de wijze waarop OLAF de controle ter plaatse had uitgevoerd.

De zaak betrof de wijze waarop de Europese Commissie een inbreukklacht heeft behandeld over de wijze waarop Frankrijk socialezekerheidsbijdragen in mindering brengt op Zwitserse pensioenen van gepensioneerden die in Frankrijk wonen. De klager voerde aan dat de Commissie de klacht verkeerd had geïnterpreteerd en de aan de orde gestelde kwesties niet had aangepakt.

De Ombudsman constateerde dat de Commissie de inbreukklacht niet naar behoren had behandeld. Door de klacht van klager op te nemen in een lopende inbreukprocedure, in het kader van een EU Pilot-procedure, had de Commissie verzuimd de door klager aan de orde gestelde specifieke kwesties aan te pakken. Aangezien de Commissie de kwesties had behandeld die klager in het kader van een andere klacht aan de orde had gesteld, constateerde de Ombudsman echter dat in dit geval geen verder onderzoek gerechtvaardigd was.

Om dergelijke problemen in de toekomst te voorkomen, stelde de Ombudsman voor dat, indien de Commissie besluit een klacht toe te voegen aan een lopende inbreukprocedure, met name in het kader van een EU Pilot-procedure, zij ervoor moet zorgen dat zij de specifieke kwesties die in die klacht aan de orde worden gesteld, adequaat aanpakt.

De klagers, een groep maatschappelijke organisaties, maakten zich zorgen over het feit dat de Europese Commissie de mensenrechtenrisico’s niet heeft beoordeeld alvorens steun te verlenen aan Afrikaanse landen om surveillancecapaciteiten te ontwikkelen, met name in het kader van het EU-noodtrustfonds voor Afrika (EUTFA). De klagers voerden aan dat de Commissie, alvorens in te stemmen met de ondersteuning van projecten met mogelijke gevolgen voor het toezicht, zoals biometrische databanken of technologieën voor de monitoring van mobiele telefoons, voorafgaande risico- en effectbeoordelingen had moeten uitvoeren om ervoor te zorgen dat de projecten niet leiden tot schendingen van de mensenrechten (zoals het recht op privacy).

Op basis van het onderzoek concludeerde de Ombudsman dat de bestaande maatregelen niet toereikend waren om ervoor te zorgen dat het effect van EUFTA-projecten op de mensenrechten naar behoren werd beoordeeld. Om de door haar vastgestelde tekortkomingen aan te pakken, deed de Ombudsman een voorstel voor verbetering om ervoor te zorgen dat er voor toekomstige projecten van het EU-trustfonds een voorafgaande effectbeoordeling op het gebied van de mensenrechten plaatsvindt.

De zaak betrof door de Europese Commissie verstrekte informatie over de status van twee inbreukklachten.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie uitgebreidere informatie had kunnen verstrekken over de status van een van de klachten, met name met betrekking tot de lopende “procedure voor meerdere klachten” die betrekking had op een aantal van de in die klacht aan de orde gestelde kwesties. Zij heeft de klachten echter op redelijke wijze behandeld.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.