De zaak betrof het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) om alle kandidaten na een technische storing opnieuw te testen tijdens een testsessie voor acht selectieprocedures voor vertalers in 2025. Het probleem was een opzetfout waardoor kandidaten meerdere antwoorden konden selecteren in tests waarbij slechts één antwoord werd geaccepteerd. Ongeveer een derde van de kandidaten had meerdere antwoorden geselecteerd. De hertestsessie was op één dag gepland, met de mogelijkheid om alleen in geval van overmacht te herschikken. Klagers wendden zich tot de Ombudsman met het argument dat het besluit om alle kandidaten opnieuw te testen onevenredig was en dat de weigering om een herschikking van de test toe te staan oneerlijk was.

De Ombudsman stelde vast dat EPSO en de jury's de kwestie zorgvuldig hadden beoordeeld en dat niets erop wees dat de gekozen aanpak geen redelijk evenwicht bood tussen de twee belangrijkste overwegingen van EPSO en de jury's, namelijk de technische en administratieve haalbaarheid en de gelijke behandeling van kandidaten. Het besluit om alle kandidaten opnieuw te testen was dus evenredig aan de doelstelling om de gelijke behandeling van kandidaten te handhaven. De Ombudsman concludeerde ook dat het in de gegeven technische context redelijk was dat EPSO zijn standaardbeleid inzake herschikking toepaste.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de conclusie dat er geen sprake was van wanbeheer door EPSO.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten die waren opgesteld in het kader van een audit van de Europese Commissie betreffende de naleving door landbouwers in Litouwen van milieuvereisten waaraan zij moeten voldoen om EU-financiering te ontvangen.

De Commissie weigerde het publiek toegang te verlenen tot de documenten met het argument dat openbaarmaking de succesvolle afronding van de controle in gevaar zou brengen.

Op basis van de controle van de relevante documenten heeft de Ombudsman vastgesteld dat de Commissie de toegang van het publiek tot de betrokken documenten mocht weigeren. Zij sloot het onderzoek dus af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.

Dat gezegd hebbende, aangezien de Commissie inmiddels heeft bevestigd dat de controle is afgerond, vertrouwt de Ombudsman erop dat de Commissie een zo ruim mogelijke toegang tot de documenten zal verlenen indien de klager de zaak zou voortzetten.

De zaak betrof het besluit van de delegatie van de Europese Unie in Papoea-Nieuw-Guinea om de offerte van klager als abnormaal laag af te wijzen. Klager voerde aan dat de delegatie niet om specifieke verduidelijkingen had gevraagd, haar besluit niet had gemotiveerd en haar afwijzing had gebaseerd op elementen die geen verband hielden met de in de inschrijving vermelde prijs.

De Ombudsman stelde vast dat de delegatie specifieker had moeten zijn toen zij de klager om opheldering over de prijs verzocht en een duidelijk verband had moeten leggen tussen de prijs en alle elementen die bij haar beoordeling in aanmerking zijn genomen. De delegatie heeft ook haar besluit om de inschrijving als abnormaal laag af te wijzen onvoldoende onderbouwd, hetgeen in strijd is met de motiveringsplicht. Deze tekortkomingen komen neer op wanbeheer.

Hoewel de Commissie tijdens het onderzoek aanvullende verduidelijkingen heeft verstrekt, constateerde de Ombudsman dat met deze verduidelijkingen de vastgestelde tekortkomingen onvoldoende werden aangepakt.

De Ombudsman was van mening dat het in dit geval niet passend zou zijn een overeenkomstige aanbeveling te doen, aangezien de opdracht is gegund. Zij deed desalniettemin drie suggesties om dergelijke problemen in toekomstige soortgelijke gevallen te voorkomen.

De zaak betrof het besluit van het Europees Uitvoerend Agentschap klimaat, infrastructuur en milieu (Cinea) om een subsidieovereenkomst op het gebied van hernieuwbare energie te beëindigen en het volledige bedrag van zijn financiële bijdrage aan het project terug te vorderen.

De Ombudsman constateerde dat Cinea de in de subsidieovereenkomst uiteengezette procedure niet had gevolgd en dat er aanwijzingen waren dat het besluit van Cinea mogelijk niet volledig eerlijk en evenredig was geweest. Gezien de insolventie van klager´ en het feit dat het Europees Openbaar Ministerie mogelijke onregelmatigheden in het kader van het project heeft onderzocht, kan van Cinea echter niet worden verwacht dat het zijn besluit in dit stadium op zinvolle wijze herziet. Daarom concludeerde de Ombudsman dat geen verder onderzoek gerechtvaardigd was en sloot hij de zaak.

De Ombudsman deed een suggestie voor verbetering aan Cinea om ervoor te zorgen dat soortgelijke kwesties zich in toekomstige zaken niet voordoen.

De klacht betrof de weigering van de Europese Centrale Bank (ECB) om ouderschapsverlof toe te kennen aan een personeelslid met een tijdelijke detacheringsovereenkomst (ESCB/IO) die wordt gebruikt voor uitwisselingen met nationale centrale banken en met een maximale duur van drie jaar. Klager voerde aan dat het uitsluiten van personeel met dergelijke contracten van ouderschapsverlof in strijd was met het beginsel van gelijke behandeling en het recht op ouderschapsverlof uit hoofde van artikel 33, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De ECB bleef erbij dat haar regels gerechtvaardigd waren door het specifieke en tijdelijke karakter van ESCB/IO-contracten, de noodzaak om de operationele continuïteit te waarborgen en het feit dat het personeel in het kader van hun nationale arbeidsstelsels toegang tot ouderschapsverlof behield. Zij voerde aan dat artikel 33, lid 2, van het Handvest geen onvoorwaardelijk recht op ouderschapsverlof verleent en dat zij de beoordelingsmarge behoudt om de toepasselijke voorwaarden vast te stellen.

De Ombudsman stelde vast dat de ECB niet had aangetoond dat de weigering van het fundamentele recht op ouderschapsverlof voor het personeel van het ESCB/IO gerechtvaardigd en evenredig was, of dat er geen minder beperkende maatregelen konden worden genomen. De Ombudsman was ook van mening dat de mogelijkheid om later op grond van het nationale recht ouderschapsverlof op te nemen, geen geschikte vervanging is voor de uitoefening van dat recht wanneer dit het meest relevant is voor de zorg voor een jong kind.

De Ombudsman concludeerde dat dit wanbeheer vormde en beval de ECB aan haar regels inzake kortetermijnarbeid te herzien om evenredige toegang tot ouderschapsverlof te waarborgen, met name voor ESCB/IO-contracten die na een initiële periode worden verlengd.

De zaak had betrekking op de wijze waarop de Europese Commissie tests heeft georganiseerd in het kader van een selectieprocedure voor de aanwerving van een vertaal-/veldfunctionaris in Nicosia, Cyprus. De tests werden alleen in vier EU-steden gehouden en de Commissie vergoedde de reis- en verblijfkosten van de kandidaten niet. De Commissie baseerde haar aanpak op het feit dat een perfecte beheersing van het Grieks vereist was en dat de meeste kandidaten afkomstig waren uit Cyprus en Griekenland. Klager, een Griekse burger die in Zweden woonde en op de shortlist stond, achtte het oneerlijk dat de Commissie van hem verwachtte dat hij een aanzienlijk bedrag zou betalen om te reizen om de test af te leggen.   

De Ombudsman constateerde dat de Commissie geen rekening had gehouden met de realiteit dat veel EU-burgers hun recht van vrij verkeer uitoefenen en wonen en werken in andere lidstaten dan hun land van herkomst. De Ombudsman herinnerde aan het in het Statuut verankerde beginsel dat de aanwerving door de EU personeel moet waarborgen dat aan de hoogste normen inzake bekwaamheid, efficiëntie en integriteit voldoet, en vond het problematisch dat de Commissie geen enkele inspanning had geleverd om de deelname aan de test van een kandidaat die zij op de shortlist had geplaatst, te vergemakkelijken.

Aangezien de selectieprocedure in kwestie was afgerond, sloot de Ombudsman de zaak af met de bevinding dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd is. De Ombudsman deed de Commissie een voorstel voor verbetering voor de toekomst. Zij verzocht de Commissie terdege rekening te houden met de situatie van kandidaten op de shortlist om te zorgen voor gelijke mogelijkheden om deel te nemen aan fysieke tests en gesprekken, hetzij door deze kandidaten vergoeding van de kosten aan te bieden, hetzij door de mogelijkheid te bieden de tests of gesprekken af te leggen bij geselecteerde vertegenwoordigingen van de Commissie in de lidstaten.

 

De zaken hadden betrekking op het besluit van Frontex om klagers, die kandidaten waren in een Frontex-aanwervingsprocedure voor leden van zijn “permanente korps”, geen reis- en verblijfkosten te vergoeden nadat zij naar Warschau (Polen) waren gereisd met het oog op zwemtests en medische onderzoeken. De aanwervingsregels van Frontex bepalen dat de kosten in verband met het laatste medische onderzoek alleen worden vergoed als een kandidaat vervolgens zijn functie bij Frontex opneemt, terwijl de klagers dat niet hebben gedaan.

De Ombudsman stelde vast dat Frontex volgens de geldende regels de zwemtests had moeten combineren met het medisch onderzoek vanwege de druk op zijn aanwervingsprocedures, maar dat het een afzonderlijke evaluatie had moeten maken van de kosten in verband met de zwemtests.

De Ombudsman kwam met een oplossingsvoorstel dat Frontex zijn besluit om de klagers niet alle reis- en verblijfkosten terug te betalen, zou moeten heroverwegen en zou moeten overwegen om hun onvermijdelijke kosten in verband met de zwemtests die zij hebben ondergaan, terug te betalen. Frontex stemde ermee in bij te dragen in de vorm van een verblijfsvergoeding voor het aantal extra dagen dat de klagers in Warschau verbleven om de zwemtests af te leggen.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat Frontex het voorstel voor een oplossing had aanvaard.

 

De zaak betrof de wijze waarop de Europese Arbeidsautoriteit (ELA) de beroepservaring van klager in een selectieprocedure voor de aanwerving van een personeelsmedewerker beoordeelde.

De Ombudsman constateerde dat het selectiecomité de in de aanvraag van klager verstrekte informatie had onderzocht en beoordeeld aan de hand van de subsidiabiliteitscriteria. De Ombudsman vond geen aanwijzingen voor een kennelijke fout in de wijze waarop het selectiecomité de beroepservaring van klager beoordeelde. Er was in dit verband dus geen sprake van wanbeheer door de ELA. Het was echter onduidelijk hoe de ELA de administratieve klacht van klager had behandeld. De ELA legde uit dat zij de klacht aanvankelijk verkeerd had geïnterpreteerd, maar dat zij klager inmiddels een antwoord had gestuurd. De Ombudsman sloot het onderzoek daarom af met de conclusie dat verder onderzoek naar dit aspect niet gerechtvaardigd is.