De zaak betrof het besluit van het Europees Uitvoerend Agentschap klimaat, infrastructuur en milieu (Cinea) om een subsidieovereenkomst op het gebied van hernieuwbare energie te beëindigen en het volledige bedrag van zijn financiële bijdrage aan het project terug te vorderen.

De Ombudsman constateerde dat Cinea de in de subsidieovereenkomst uiteengezette procedure niet had gevolgd en dat er aanwijzingen waren dat het besluit van Cinea mogelijk niet volledig eerlijk en evenredig was geweest. Gezien de insolventie van klager´ en het feit dat het Europees Openbaar Ministerie mogelijke onregelmatigheden in het kader van het project heeft onderzocht, kan van Cinea echter niet worden verwacht dat het zijn besluit in dit stadium op zinvolle wijze herziet. Daarom concludeerde de Ombudsman dat geen verder onderzoek gerechtvaardigd was en sloot hij de zaak.

De Ombudsman deed een suggestie voor verbetering aan Cinea om ervoor te zorgen dat soortgelijke kwesties zich in toekomstige zaken niet voordoen.

De klacht betrof de weigering van de Europese Centrale Bank (ECB) om ouderschapsverlof toe te kennen aan een personeelslid met een tijdelijke detacheringsovereenkomst (ESCB/IO) die wordt gebruikt voor uitwisselingen met nationale centrale banken en met een maximale duur van drie jaar. Klager voerde aan dat het uitsluiten van personeel met dergelijke contracten van ouderschapsverlof in strijd was met het beginsel van gelijke behandeling en het recht op ouderschapsverlof uit hoofde van artikel 33, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

De ECB bleef erbij dat haar regels gerechtvaardigd waren door het specifieke en tijdelijke karakter van ESCB/IO-contracten, de noodzaak om de operationele continuïteit te waarborgen en het feit dat het personeel in het kader van hun nationale arbeidsstelsels toegang tot ouderschapsverlof behield. Zij voerde aan dat artikel 33, lid 2, van het Handvest geen onvoorwaardelijk recht op ouderschapsverlof verleent en dat zij de beoordelingsmarge behoudt om de toepasselijke voorwaarden vast te stellen.

De Ombudsman stelde vast dat de ECB niet had aangetoond dat de weigering van het fundamentele recht op ouderschapsverlof voor het personeel van het ESCB/IO gerechtvaardigd en evenredig was, of dat er geen minder beperkende maatregelen konden worden genomen. De Ombudsman was ook van mening dat de mogelijkheid om later op grond van het nationale recht ouderschapsverlof op te nemen, geen geschikte vervanging is voor de uitoefening van dat recht wanneer dit het meest relevant is voor de zorg voor een jong kind.

De Ombudsman concludeerde dat dit wanbeheer vormde en beval de ECB aan haar regels inzake kortetermijnarbeid te herzien om evenredige toegang tot ouderschapsverlof te waarborgen, met name voor ESCB/IO-contracten die na een initiële periode worden verlengd.

De zaak betrof de wijze waarop de Europese Commissie tests organiseerde in het kader van een selectieprocedure voor de aanwerving van een vertaal-/veldfunctionaris in Nicosia, Cyprus. De tests werden slechts in vier steden in de EU gehouden en de Commissie vergoedde de reis- en verblijfkosten van de kandidaten niet. De Commissie baseerde haar benadering op het feit dat een perfecte beheersing van het Grieks vereist was en dat de meeste kandidaten uit Cyprus en Griekenland kwamen. Klager, een Griekse burger die in Zweden woont en op de shortlist stond, achtte het oneerlijk van de Commissie om van hem te verwachten dat hij een aanzienlijk bedrag zou betalen om te reizen om de test af te leggen.   

De Ombudsman constateerde dat de Commissie geen rekening had gehouden met de realiteit dat veel EU-burgers hun recht van vrij verkeer uitoefenen en in andere lidstaten wonen en werken dan hun land van herkomst. Onder verwijzing naar het in het Statuut verankerde beginsel dat de aanwerving door de EU moet zorgen voor personeel dat voldoet aan de hoogste normen op het gebied van bekwaamheid, efficiëntie en integriteit, vond de Ombudsman het problematisch dat de Commissie geen enkele inspanning had geleverd om de deelname aan de toets van een kandidaat die zij op de shortlist had geplaatst, te vergemakkelijken.

Aangezien de selectieprocedure in kwestie was afgerond, sloot de Ombudsman de zaak af met de conclusie dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd was. De Ombudsman deed de Commissie een voorstel voor verbetering voor de toekomst. Zij verzocht de Commissie terdege rekening te houden met de situatie van kandidaten op de shortlist om te zorgen voor gelijke mogelijkheden om deel te nemen aan persoonlijke tests en interviews, hetzij door deze kandidaten een vergoeding van de kosten aan te bieden, hetzij door de mogelijkheid te bieden om de tests of interviews af te leggen bij geselecteerde vertegenwoordigingen van de Commissie in de lidstaten.

 

De zaken hadden betrekking op het besluit van Frontex om klagers, die kandidaten waren in een Frontex-aanwervingsprocedure voor leden van zijn “permanente korps”, geen reis- en verblijfkosten te vergoeden nadat zij naar Warschau (Polen) waren gereisd met het oog op zwemtests en medische onderzoeken. De aanwervingsregels van Frontex bepalen dat de kosten in verband met het laatste medische onderzoek alleen worden vergoed als een kandidaat vervolgens zijn functie bij Frontex opneemt, terwijl de klagers dat niet hebben gedaan.

De Ombudsman stelde vast dat Frontex volgens de geldende regels de zwemtests had moeten combineren met het medisch onderzoek vanwege de druk op zijn aanwervingsprocedures, maar dat het een afzonderlijke evaluatie had moeten maken van de kosten in verband met de zwemtests.

De Ombudsman kwam met een oplossingsvoorstel dat Frontex zijn besluit om de klagers niet alle reis- en verblijfkosten terug te betalen, zou moeten heroverwegen en zou moeten overwegen om hun onvermijdelijke kosten in verband met de zwemtests die zij hebben ondergaan, terug te betalen. Frontex stemde ermee in bij te dragen in de vorm van een verblijfsvergoeding voor het aantal extra dagen dat de klagers in Warschau verbleven om de zwemtests af te leggen.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat Frontex het voorstel voor een oplossing had aanvaard.

 

De zaak betrof de wijze waarop de Europese Arbeidsautoriteit (ELA) de beroepservaring van klager in een selectieprocedure voor de aanwerving van een personeelsmedewerker beoordeelde.

De Ombudsman constateerde dat het selectiecomité de in de aanvraag van klager verstrekte informatie had onderzocht en beoordeeld aan de hand van de subsidiabiliteitscriteria. De Ombudsman vond geen aanwijzingen voor een kennelijke fout in de wijze waarop het selectiecomité de beroepservaring van klager beoordeelde. Er was in dit verband dus geen sprake van wanbeheer door de ELA. Het was echter onduidelijk hoe de ELA de administratieve klacht van klager had behandeld. De ELA legde uit dat zij de klacht aanvankelijk verkeerd had geïnterpreteerd, maar dat zij klager inmiddels een antwoord had gestuurd. De Ombudsman sloot het onderzoek daarom af met de conclusie dat verder onderzoek naar dit aspect niet gerechtvaardigd is.