De zaak betrof de behandeling door de Europese Centrale Bank (ECB) van procedurele aspecten in verband met een melding van klokkenluiders die klager [1] in 2022 had ingediend. Het klokkenluidersrapport had betrekking op een vermeende familierelatie tussen een personeelslid en de persoon die was ingehuurd.

De klager ondervond gedrag van de vermeende overtreders dat volgens hem neerkwam op ongepast gedrag (met inbegrip van intimidatie). De klager verzocht om een daarmee verband houdend administratief onderzoek.

De ECB besloot het klokkenluidersverslag samen met de kwestie van het vermeende ongepaste gedrag te beoordelen. Zij deelde de klager ook mee dat het overgelegde bewijsmateriaal de opening van een administratief onderzoek niet rechtvaardigde. Klager betwistte beide punten door middel van een administratieve klacht, die de ECB niet-ontvankelijk verklaarde wegens het ontbreken van een individueel belang (de gezamenlijke behandeling van de twee kwesties) of wegens het ontbreken van een voor beroep vatbaar besluit (het niet openen van een administratief onderzoek).

Klager wendde zich tot de Ombudsman en betwistte het niet-ontvankelijkheidsbesluit van de ECB. In de loop van het onderzoek van de Ombudsman heeft klager de Ombudsman ook verzocht de behandeling van meldingen van klokkenluiders en klachten bij de ECB nader te onderzoeken.

De Ombudsman stelde vast dat de door de ECB opgegeven redenen om de administratieve klacht van klager niet-ontvankelijk te verklaren, niet overtuigend waren.

De Ombudsman merkte ook op dat zich tijdens haar onderzoek belangrijke ontwikkelingen in de zaak hadden voorgedaan en dat daarmee verband houdende interne onderzoeken op hoog niveau nog steeds aan de gang waren. Bovendien was de ECB bezig met de afronding van een evaluatie op eigen initiatief van haar rapportage-, onderzoeks- en tuchtkader. In deze omstandigheden concludeerde de Ombudsman dat op dat moment geen verder onderzoek gerechtvaardigd was, en sloot hij het onderzoek af.

 

[1] Om redenen van anonimiteit, onder meer met betrekking tot het geslacht van de klager, wordt in de tekst naar de klager verwezen als “zij”/“hun”/“zij”.

 

De zaak betrof de wijze waarop het Asielagentschap van de Europese Unie (EUAA) de overeenkomst van een externe deskundige heeft beëindigd naar aanleiding van beschuldigingen van onprofessioneel gedrag jegens tolken tijdens een asielondersteuningsmissie. Klager voerde aan dat het besluit onvoldoende was gemotiveerd, dat hij niet naar behoren was geïnformeerd over de inhoud van de beschuldigingen, dat zijn rechten van verdediging niet waren geëerbiedigd en dat de genomen maatregelen onevenredig waren. Het EUAA bleef erbij dat de beëindiging van het contract gebaseerd was op meerdere geloofwaardige meldingen van wangedrag, dat de klager via bijeenkomsten en andere mededelingen op de hoogte was gebracht van de punten van zorg, en dat vertrouwelijkheidsoverwegingen de openbaarmaking van bepaalde details beperkten.

De Ombudsman stelde vast dat, hoewel in de opzeggingsbrief zelf de feitelijke en juridische redenering die aan het besluit ten grondslag lag, niet duidelijk en voldoende was uiteengezet, uit de bredere context bleek dat het EUAA vóór de opzegging van zijn contract verschillende malen met klager had overlegd. De Ombudsman was van mening dat klager op de hoogte was gesteld van de aard van de bezwaren en in de gelegenheid was gesteld hierop te reageren. Het EUAA had ook geprobeerd de situatie aan te pakken door middel van minder strenge maatregelen alvorens tot beëindiging over te gaan. Hoewel het beter in overeenstemming zou zijn geweest met goede administratieve praktijken voor het EUAA om meer gestructureerde dossiers bij te houden en in de opzeggingsbrief een meer gedetailleerde motivering te geven, heeft de Ombudsman geen kennelijke beoordelingsfout of een procedurele tekortkoming vastgesteld die voldoende ernstig was om als wanbeheer te worden aangemerkt.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer bij de behandeling door het EUAA van het besluit om het contract van klager te beëindigen.

De zaak ging over de wijze waarop de Europese Commissie het publiek informeerde over de status van haar wetgevingsinitiatief betreffende het kader voor duurzame voedselsystemen (FSFS), dat deel uitmaakte van de “van boer tot bord”-strategie. Na de start van dit initiatief en de openbare raadpleging heeft de Commissie het niet opgenomen in haar werkprogramma voor 2024. Klager, een organisatie die aan de openbare raadpleging heeft deelgenomen, was bezorgd dat de Commissie het publiek niet had geïnformeerd over de status van het initiatief en de redenen voor de vertraging bij de goedkeuring van een wetgevingsvoorstel met betrekking tot het initiatief.

Tijdens het onderzoek van de Ombudsman legde de Commissie uit dat zij in 2023 haar politieke prioriteiten had herzien vanwege economische verstoringen als gevolg van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, de protesten van landbouwers in de hele EU en bredere bezorgdheid van belanghebbenden over de landbouw in de EU. In 2025 heeft de Commissie een nieuwe “Visie op landbouw en voeding” aangenomen. Aangezien in dit document geen melding werd gemaakt van de FSFS, was de Commissie van mening dat het voor de belanghebbenden duidelijk was dat dit initiatief was stopgezet. Bovendien heeft de Commissie verklaard dat zij bezig is met het actualiseren van de informatie over al haar beleidsinitiatieven die op haar website beschikbaar is.

De Ombudsman was ingenomen met de toezegging van de Commissie om meer transparantie te verschaffen over de status van haar beleidsinitiatieven en was van mening dat verder onderzoek naar deze kwestie niet gerechtvaardigd was.