De zaak betrof de behandeling door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) van een klacht in verband met testresultaten in een aanwervingsprocedure voor functionarissen van het permanente korps. Klager had niet de minimale totaalscore behaald in een meerkeuzetest (“MCQ-test”) om door te kunnen gaan naar de volgende stap in de procedure. Klager plaatste vraagtekens bij zijn resultaten en was bezorgd over het feit dat hij werd gediscrimineerd op grond van ras en etnische afstamming. Klager vroeg om de vragen en zijn antwoorden, die Frontex hem niet gaf.

Klager was ontevreden over de manier waarop Frontex de zaak behandelde en wendde zich tot de Ombudsman.

De Ombudsman opende een onderzoek en vroeg Frontex te overwegen klager een lijst te verstrekken met, in de vorm van brieven, de antwoorden van klager en de juiste antwoorden in de meerkeuzetoets. Frontex heeft klager in dit verband informatie verstrekt.

De Ombudsman constateerde dat er geen sprake was van wanbeheer bij de wijze waarop Frontex de testscores van klager berekende, en dat er ook geen aanwijzingen van discriminatie waren.

Aangezien Frontex de klager in de loop van het onderzoek relevante informatie over de meerkeuzetoets heeft verstrekt, werden er geen verdere onderzoeken naar dit aspect van de zaak gerechtvaardigd. De Ombudsman sloot het onderzoek af met een voorstel voor verbetering aan Frontex dat het de kandidaten in zijn aanwervingsprocedures in kennis moet stellen van de resultaten van een eventuele eliminatietest, door middel van een raster waarin, met betrekking tot het aantal dat overeenkomt met elke vraag, het gegeven antwoord (in de vorm van een brief) en het juiste antwoord (ook in de vorm van een brief) worden vermeld.

De zaak betrof het besluit van de delegatie van de Europese Unie in Papoea-Nieuw-Guinea om de offerte van klager als abnormaal laag af te wijzen. Klager voerde aan dat de delegatie niet om specifieke verduidelijkingen had gevraagd, haar besluit niet had gemotiveerd en haar afwijzing had gebaseerd op elementen die geen verband hielden met de in de inschrijving vermelde prijs.

De Ombudsman stelde vast dat de delegatie specifieker had moeten zijn toen zij de klager om opheldering over de prijs verzocht en een duidelijk verband had moeten leggen tussen de prijs en alle elementen die bij haar beoordeling in aanmerking zijn genomen. De delegatie heeft ook haar besluit om de inschrijving als abnormaal laag af te wijzen onvoldoende onderbouwd, hetgeen in strijd is met de motiveringsplicht. Deze tekortkomingen komen neer op wanbeheer.

Hoewel de Commissie tijdens het onderzoek aanvullende verduidelijkingen heeft verstrekt, constateerde de Ombudsman dat met deze verduidelijkingen de vastgestelde tekortkomingen onvoldoende werden aangepakt.

De Ombudsman was van mening dat het in dit geval niet passend zou zijn een overeenkomstige aanbeveling te doen, aangezien de opdracht is gegund. Zij deed desalniettemin drie suggesties om dergelijke problemen in toekomstige soortgelijke gevallen te voorkomen.

Klager, een lid van het Europees Parlement, uitte zijn bezorgdheid over wat volgens hem een discrepantie was tussen de AI-verordening en de praktijkcode voor AI voor algemene doeleinden (GPAI). De Europese Commissie heeft onlangs bevestigd dat de code, die door belanghebbenden is ontwikkeld, een “adequaat” vrijwillig instrument is voor aanbieders van AI voor algemene doeleinden om de naleving van de AI-verordening aan te tonen. De klager voerde echter aan dat de code aanbieders van AI voor algemene doeleinden vrijstelt van hun verplichting uit hoofde van de AI-verordening om het energieverbruik van hun modellen tijdens hun opleiding en tests te documenteren of ten minste te ramen.

De Ombudsman onderzocht deze kwestie en stelde vast dat de Commissie redelijkerwijs heeft uitgelegd hoe haar AI-bureau voornemens is het energieverbruik van AI voor algemene doeleinden te beoordelen wanneer de aanbieders bepaalde informatie ontberen die nodig is om de raming te maken. De Commissie heeft daarom de nodige garanties gegeven dat zij de onderliggende doelstelling van de AI-verordening in dit verband zal verwezenlijken. In dit verband merkte de Ombudsman op dat de code bedoeld is als een tijdelijke oplossing, die verder kan worden verbeterd en waarschijnlijk zal worden vervangen door gerichte instrumenten, zoals “geharmoniseerde normen”, die door de Europese normalisatieorganisaties zijn ontwikkeld.

Op basis hiervan oordeelde de Ombudsman dat in dit stadium geen verder onderzoek naar deze klacht gerechtvaardigd is.

De zaak betrof de weigering van de Europese Commissie om gedeeltelijke of ruimere toegang te verlenen tot twee documenten in verband met een in partnerschap met Unicef gefinancierd project. Bij de weigering van toegang heeft de Commissie zich gebaseerd op vijf uitzonderingen die zijn opgenomen in de Uniewetgeving inzake toegang tot documenten, namelijk de noodzaak om het openbaar belang te beschermen wat betreft de internationale betrekkingen en het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of een lidstaat, alsook de bescherming van haar besluitvormingsproces, het commerciële belang van een derde en de persoonlijke levenssfeer en integriteit van natuurlijke personen, met inbegrip van hun persoonsgegevens.

Op basis van de inzage van de litigieuze documenten was de Ombudsman niet overtuigd door de argumenten van de Commissie dat gedeeltelijke of ruimere openbaarmaking de bescherming van de aangevoerde belangen (ernstig) zou ondermijnen. De Ombudsman heeft een voorstel voor een oplossing ingediend waarin de Commissie wordt verzocht haar standpunt ten aanzien van het verzoek te heroverwegen, zodat zij een zo ruim mogelijke toegang tot de betrokken documenten kan verlenen. Zij herinnerde de Commissie ook aan haar verplichting om binnen een redelijke termijn besluiten te nemen en haar besluiten te motiveren.

De Commissie heeft het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing aanvaard en klager gedeeltelijke en ruimere toegang tot de documenten verleend. De Ombudsman was ingenomen met het positieve antwoord van de Commissie op haar voorstel voor een oplossing, waarmee de klacht werd opgelost.  

De zaak betrof de behandeling door de Europese Commissie´ van een inbreukklacht met betrekking tot het besluit van Tsjechië´ om zijn Spoorwegautoriteit samen te voegen met de Mededingingsautoriteit. De belangrijkste zorg was dat de fusie mogelijk in strijd was met het EU-recht en dat Tsjechië er mogelijk niet in is geslaagd een onafhankelijk en doeltreffend toezicht op de spoorwegsector te waarborgen.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie klager geen toereikende motivering had verstrekt voor haar bevinding dat er geen sprake was van schending van het EU-recht door Tsjechië. Na onderzoek van de uitleg die de Commissie tijdens het onderzoek had gegeven, concludeerde de Ombudsman dat de Commissie de zaak zorgvuldig had onderzocht en dat haar besluit om de zaak af te sluiten gegrond was.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de vaststelling dat er geen sprake was van wanbeheer met betrekking tot de beoordeling door de Commissie van de inbreukklacht. Aangezien de Commissie in de loop van het onderzoek een gedetailleerde motivering heeft verstrekt, is dit aspect van de zaak beslecht. De Ombudsman stelde de Commissie voor klagers altijd een toereikende motivering te geven wanneer zij voornemens waren een inbreukprocedure af te sluiten.

De zaak betrof een door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) georganiseerde aanbesteding voor de levering van kledinguitrusting voor Frontex-functionarissen. Klager, een onderneming die ook aan de aanbestedingsprocedure heeft deelgenomen, heeft bij Frontex bezorgdheid geuit over de gunning van de opdracht aan de winnende onderneming. Meer in het bijzonder voerde klager aan dat Frontex de winnende inschrijving had moeten afwijzen vanwege de vermeende financiële moeilijkheden van de inschrijver en zijn tekortkomingen bij de uitvoering van een ander contract, alsook omdat de offerte die hij had ingediend volgens klager abnormaal laag was.

De Ombudsman constateerde dat Frontex de subsidiabiliteitscontrole van de geselecteerde inschrijver correct had uitgevoerd, in overeenstemming met de toepasselijke regels. Bovendien was zij van mening dat de beoordeling van Frontex dat de geselecteerde inschrijving niet abnormaal laag was, redelijk was en in overeenstemming met de toepasselijke regels.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.