De zaak betrof de weigering van de Europese Commissie om gedeeltelijke of ruimere toegang te verlenen tot twee documenten in verband met een in partnerschap met Unicef gefinancierd project. Bij de weigering van toegang heeft de Commissie zich gebaseerd op vijf uitzonderingen die zijn opgenomen in de Uniewetgeving inzake toegang tot documenten, namelijk de noodzaak om het openbaar belang te beschermen wat betreft de internationale betrekkingen en het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of een lidstaat, alsook de bescherming van haar besluitvormingsproces, het commerciële belang van een derde en de persoonlijke levenssfeer en integriteit van natuurlijke personen, met inbegrip van hun persoonsgegevens.

Op basis van de inzage van de litigieuze documenten was de Ombudsman niet overtuigd door de argumenten van de Commissie dat gedeeltelijke of ruimere openbaarmaking de bescherming van de aangevoerde belangen (ernstig) zou ondermijnen. De Ombudsman heeft een voorstel voor een oplossing ingediend waarin de Commissie wordt verzocht haar standpunt ten aanzien van het verzoek te heroverwegen, zodat zij een zo ruim mogelijke toegang tot de betrokken documenten kan verlenen. Zij herinnerde de Commissie ook aan haar verplichting om binnen een redelijke termijn besluiten te nemen en haar besluiten te motiveren.

De Commissie heeft het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing aanvaard en klager gedeeltelijke en ruimere toegang tot de documenten verleend. De Ombudsman was ingenomen met het positieve antwoord van de Commissie op haar voorstel voor een oplossing, waarmee de klacht werd opgelost.  

De zaak betrof de behandeling door de Europese Commissie´ van een inbreukklacht met betrekking tot het besluit van Tsjechië´ om zijn Spoorwegautoriteit samen te voegen met de Mededingingsautoriteit. De belangrijkste zorg was dat de fusie mogelijk in strijd was met het EU-recht en dat Tsjechië er mogelijk niet in is geslaagd een onafhankelijk en doeltreffend toezicht op de spoorwegsector te waarborgen.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie klager geen toereikende motivering had verstrekt voor haar bevinding dat er geen sprake was van schending van het EU-recht door Tsjechië. Na onderzoek van de uitleg die de Commissie tijdens het onderzoek had gegeven, concludeerde de Ombudsman dat de Commissie de zaak zorgvuldig had onderzocht en dat haar besluit om de zaak af te sluiten gegrond was.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de vaststelling dat er geen sprake was van wanbeheer met betrekking tot de beoordeling door de Commissie van de inbreukklacht. Aangezien de Commissie in de loop van het onderzoek een gedetailleerde motivering heeft verstrekt, is dit aspect van de zaak beslecht. De Ombudsman stelde de Commissie voor klagers altijd een toereikende motivering te geven wanneer zij voornemens waren een inbreukprocedure af te sluiten.

De zaak betrof een door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) georganiseerde aanbesteding voor de levering van kledinguitrusting voor Frontex-functionarissen. Klager, een onderneming die ook aan de aanbestedingsprocedure heeft deelgenomen, heeft bij Frontex bezorgdheid geuit over de gunning van de opdracht aan de winnende onderneming. Meer in het bijzonder voerde klager aan dat Frontex de winnende inschrijving had moeten afwijzen vanwege de vermeende financiële moeilijkheden van de inschrijver en zijn tekortkomingen bij de uitvoering van een ander contract, alsook omdat de offerte die hij had ingediend volgens klager abnormaal laag was.

De Ombudsman constateerde dat Frontex de subsidiabiliteitscontrole van de geselecteerde inschrijver correct had uitgevoerd, in overeenstemming met de toepasselijke regels. Bovendien was zij van mening dat de beoordeling van Frontex dat de geselecteerde inschrijving niet abnormaal laag was, redelijk was en in overeenstemming met de toepasselijke regels.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof de behandeling door de Europese Centrale Bank (ECB) van procedurele aspecten in verband met een melding van klokkenluiders die klager [1] in 2022 had ingediend. Het klokkenluidersrapport had betrekking op een vermeende familierelatie tussen een personeelslid en de persoon die was ingehuurd.

De klager ondervond gedrag van de vermeende overtreders dat volgens hem neerkwam op ongepast gedrag (met inbegrip van intimidatie). De klager verzocht om een daarmee verband houdend administratief onderzoek.

De ECB besloot het klokkenluidersverslag samen met de kwestie van het vermeende ongepaste gedrag te beoordelen. Zij deelde de klager ook mee dat het overgelegde bewijsmateriaal de opening van een administratief onderzoek niet rechtvaardigde. Klager betwistte beide punten door middel van een administratieve klacht, die de ECB niet-ontvankelijk verklaarde wegens het ontbreken van een individueel belang (de gezamenlijke behandeling van de twee kwesties) of wegens het ontbreken van een voor beroep vatbaar besluit (het niet openen van een administratief onderzoek).

Klager wendde zich tot de Ombudsman en betwistte het niet-ontvankelijkheidsbesluit van de ECB. In de loop van het onderzoek van de Ombudsman heeft klager de Ombudsman ook verzocht de behandeling van meldingen van klokkenluiders en klachten bij de ECB nader te onderzoeken.

De Ombudsman stelde vast dat de door de ECB opgegeven redenen om de administratieve klacht van klager niet-ontvankelijk te verklaren, niet overtuigend waren.

De Ombudsman merkte ook op dat zich tijdens haar onderzoek belangrijke ontwikkelingen in de zaak hadden voorgedaan en dat daarmee verband houdende interne onderzoeken op hoog niveau nog steeds aan de gang waren. Bovendien was de ECB bezig met de afronding van een evaluatie op eigen initiatief van haar rapportage-, onderzoeks- en tuchtkader. In deze omstandigheden concludeerde de Ombudsman dat op dat moment geen verder onderzoek gerechtvaardigd was, en sloot hij het onderzoek af.

 

[1] Om redenen van anonimiteit, onder meer met betrekking tot het geslacht van de klager, wordt in de tekst naar de klager verwezen als “zij”/“hun”/“zij”.

 

De zaak betrof de wijze waarop het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) verzoeken om herziening heeft behandeld van een kandidaat die in twee selectieprocedures niet was geslaagd. Klager voerde onder meer aan dat EPSO zijn zorgen onvoldoende had aangepakt en vroeg zich af of EPSO zijn prestaties adequaat had beoordeeld.

Nadat de Ombudsman het onderzoek had geopend, verstrekte EPSO aanvullende antwoorden aan klager. De Ombudsman constateerde dat er inconsistenties waren tussen deze antwoorden en de antwoorden die hij aanvankelijk ontving, en dat het niet duidelijk was of EPSO zijn oorspronkelijke besluiten daadwerkelijk heeft herzien. In de loop van het onderzoek heeft EPSO nadere toelichtingen verstrekt om dit uit te leggen.

De Ombudsman sloot de zaak af met de bevinding dat geen verder onderzoek gerechtvaardigd was, aangezien EPSO uiteindelijk redelijke uitleg gaf over de wijze waarop het de verzoeken om herziening van klager behandelde. Het onderzoek bracht echter problemen aan het licht met de standaardantwoorden van EPSO op verzoeken om herziening. Om deze problemen aan te pakken, deed de Ombudsman EPSO een suggestie voor verbetering en verzocht hij EPSO ervoor te zorgen dat kandidaten die een verzoek tot herziening hebben ingediend, in de toekomst een duidelijk, nauwkeurig en volledig antwoord krijgen waarin zij worden geïnformeerd over de vraag of een herziening heeft plaatsgevonden en over de redenen voor het besluit van EPSO.