De zaak betrof de wijze waarop het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) de herplaatsing van klager na een periode van verlof om redenen van persoonlijke aard heeft afgehandeld. De klager was van mening dat het EMSA haar niet zo snel mogelijk opnieuw in dienst had genomen nadat zij in 2022 had verzocht om weer aan het werk te gaan, en voerde aan dat haar anciënniteit en salaristrap bijgevolg moesten worden herberekend alsof zij vanaf die datum opnieuw in dienst was genomen.

De Ombudsman constateerde dat het EMSA had beoordeeld of klager geschikt was voor alle relevante vacatures die tijdens de betrokken periode waren ontstaan en haar de prioritaire overweging had gegeven die op grond van de toepasselijke regels vereist was. De Ombudsman vond geen bewijs van een kennelijke fout in de beoordeling van het EMSA dat die vacatures niet geschikt waren voor de klager en derhalve geen grond om te concluderen dat haar herplaatsing ten onrechte was vertraagd. In het onderzoek werd niettemin gewezen op het belang van duidelijke informatie, regelmatige follow-up en degelijke documentatie in gevallen waarin de herplaatsing na verlof om redenen van persoonlijke aard vertraging oploopt.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer. Tegelijkertijd deed de Ombudsman een suggestie voor verbetering dat het EMSA ervoor moet zorgen dat personeelsleden die om verlof om redenen van persoonlijke aard van meer dan zes maanden verzoeken, duidelijk worden geïnformeerd over de mogelijke risico’s van een vertraagde herplaatsing en dat personeelsleden die wachten op herplaatsing regelmatig worden geïnformeerd over de wijze waarop hun profielen worden beoordeeld op basis van beschikbare vacatures.

De zaak betrof de wijze waarop het Agentschap van de Europese Unie voor het ruimtevaartprogramma (Euspa) een klacht heeft behandeld van een personeelslid dat via een externe contractant was ingehuurd, over psychisch geweld door zijn supervisor.

De Ombudsman stelde vast dat EUSPA de aantijgingen serieus nam, een administratief onderzoek instelde, relevante personen en getuigen ondervroeg en na dat onderzoek tot een conclusie kwam. EUSPA volgde daarbij het bestaande procedurele kader. De Ombudsman constateerde geen aanwijzingen voor een kennelijke beoordelingsfout en dus geen wanbeheer bij de behandeling van de klacht over intimidatie door EUSPA.

De Ombudsman heeft EUSPA niettemin voorgesteld betere communicatiemethoden te ontwikkelen voor dit soort klachten over intimidatie, om ervoor te zorgen dat personen die niet onder de procedurele waarborgen van het EU-personeelsstatuut vallen, gedurende de hele procedure duidelijke en consistente informatie ontvangen, met inbegrip van een deugdelijke motivering wanneer de procedure wordt afgesloten.

De zaak betrof de wijze waarop het Agentschap van de Europese Unie voor het ruimtevaartprogramma (Euspa) een klacht heeft behandeld van een personeelslid dat via een externe contractant was ingehuurd, over psychisch geweld door zijn supervisor.

De Ombudsman stelde vast dat EUSPA de aantijgingen serieus nam, een administratief onderzoek instelde, relevante personen en getuigen ondervroeg en na dat onderzoek tot een conclusie kwam. EUSPA volgde daarbij het bestaande procedurele kader. De Ombudsman constateerde geen aanwijzingen voor een kennelijke beoordelingsfout en dus geen wanbeheer bij de behandeling van de klacht over intimidatie door EUSPA.

De Ombudsman heeft EUSPA niettemin voorgesteld betere communicatiemethoden te ontwikkelen voor dit soort klachten over intimidatie, om ervoor te zorgen dat personen die niet onder de procedurele waarborgen van het EU-personeelsstatuut vallen, gedurende de hele procedure duidelijke en consistente informatie ontvangen, met inbegrip van een deugdelijke motivering wanneer de procedure wordt afgesloten.

De zaak betrof de weigering van de Europese Investeringsbank (EIB) om het publiek volledige toegang te verlenen tot documenten in verband met onderzoeken en aanbevelingen van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF). De EIB heeft vastgesteld dat tal van documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek van de klager vallen, waaronder de eindverslagen en aanbevelingen van OLAF, alsook de eigen tuchtbesluiten van de EIB. Hoewel de EIB gedeeltelijke toegang heeft verleend tot tien van de 13 geïdentificeerde eindverslagen van OLAF, heeft zij de toegang tot de overige documenten in hun geheel geweigerd. Wat de tuchtrechtelijke besluiten van de EIB betreft, heeft de EIB een samenvatting verstrekt van de genomen tuchtrechtelijke follow-upmaatregelen. Daarbij heeft de EIB zich in haar transparantieregels gebaseerd op uitzonderingen op de toegang van het publiek, met het argument dat volledige openbaarmaking de bescherming van persoonsgegevens, het doel van onderzoeken en haar besluitvormingsproces zou ondermijnen.

De Ombudsman opende een onderzoek en haar onderzoeksteam inspecteerde de litigieuze documenten in het verzoek van klager om toegang van het publiek. Uit de inspectie bleek dat een aanzienlijk deel van de informatie in die documenten persoonsgegevens vormde die, indien zij openbaar werden gemaakt, de individuele personeelsleden van de EIB die door OLAF werden onderzocht, identificeerbaar konden maken. Gezien de delicate afweging die nodig is om te bepalen of openbaarmaking zou kunnen leiden tot de identificatie van personen en gezien het feit dat de EIB de klager een overzicht had verstrekt van de genomen follow-upmaatregelen en de opgelegde sancties, was de Ombudsman van mening dat de weigering van de EIB om volledige publieke toegang te verlenen over het algemeen redelijk was. Daarom sloot zij de zaak af en stelde zij vast dat er geen sprake was van wanbeheer. Hoewel een aanzienlijk deel van de informatie in de ingehouden documenten duidelijk persoonsgegevens vormt, merkte de Ombudsman op dat een deel van de informatie, ook al was het beperkt, administratief van aard was en geen persoonsgegevens vormde. Zij deed dus een suggestie voor verbetering dat de EIB zou overwegen of ten minste bepaalde delen van haar tuchtbesluiten die louter administratieve informatie bevatten, openbaar konden worden gemaakt zonder het risico te lopen dat persoonsgegevens openbaar zouden worden gemaakt.

De zaak betrof de behandeling door de Europese Centrale Bank (ECB) van procedurele aspecten in verband met een melding van klokkenluiders die klager [1] in 2022 had ingediend. Het klokkenluidersrapport had betrekking op een vermeende familierelatie tussen een personeelslid en de persoon die was ingehuurd.

De klager ondervond gedrag van de vermeende overtreders dat volgens hem neerkwam op ongepast gedrag (met inbegrip van intimidatie). De klager verzocht om een daarmee verband houdend administratief onderzoek.

De ECB besloot het klokkenluidersverslag samen met de kwestie van het vermeende ongepaste gedrag te beoordelen. Zij deelde de klager ook mee dat het overgelegde bewijsmateriaal de opening van een administratief onderzoek niet rechtvaardigde. Klager betwistte beide punten door middel van een administratieve klacht, die de ECB niet-ontvankelijk verklaarde wegens het ontbreken van een individueel belang (de gezamenlijke behandeling van de twee kwesties) of wegens het ontbreken van een voor beroep vatbaar besluit (het niet openen van een administratief onderzoek).

Klager wendde zich tot de Ombudsman en betwistte het niet-ontvankelijkheidsbesluit van de ECB. In de loop van het onderzoek van de Ombudsman heeft klager de Ombudsman ook verzocht de behandeling van meldingen van klokkenluiders en klachten bij de ECB nader te onderzoeken.

De Ombudsman stelde vast dat de door de ECB opgegeven redenen om de administratieve klacht van klager niet-ontvankelijk te verklaren, niet overtuigend waren.

De Ombudsman merkte ook op dat zich tijdens haar onderzoek belangrijke ontwikkelingen in de zaak hadden voorgedaan en dat daarmee verband houdende interne onderzoeken op hoog niveau nog steeds aan de gang waren. Bovendien was de ECB bezig met de afronding van een evaluatie op eigen initiatief van haar rapportage-, onderzoeks- en tuchtkader. In deze omstandigheden concludeerde de Ombudsman dat op dat moment geen verder onderzoek gerechtvaardigd was, en sloot hij het onderzoek af.

 

[1] Om redenen van anonimiteit, onder meer met betrekking tot het geslacht van de klager, wordt in de tekst naar de klager verwezen als “zij”/“hun”/“zij”.