De zaak betrof de behandeling door het Europees Openbaar Ministerie (EOM) van klachten van een nationale medewerker van de gedelegeerd Europees aanklagers in Italië. Klager beweerde dat de gedelegeerd Europees aanklagers van het EOM-bureau in Rome zich hadden bemoeid met twee administratieve procedures die hij op nationaal niveau had ingeleid. De klacht had ook betrekking op de wijze waarop het EOM een verzoek om toegang van het publiek tot door de klager ingediende documenten heeft behandeld.

De Ombudsman constateerde tekortkomingen in de behandeling van de klachten door het EOM wat betreft de wijze waarop het EOM zijn standpunt aan de klager heeft meegedeeld en de redenen voor zijn conclusie om geen verdere actie te ondernemen. Het EOM heeft dit in de loop van het onderzoek aangepakt door zijn standpunt duidelijk en redelijk toe te lichten. De Ombudsman stelde ook vast dat het EOM de rechten van klager niet had geschonden bij de behandeling van de klachten.

Wat het verzoek om toegang tot documenten betreft, stelde de Ombudsman vast dat de door het EOM aangevoerde redenen om de gevraagde documenten niet openbaar te maken, niet in overeenstemming lijken te zijn met de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten. Niettemin oordeelde de Ombudsman dat het besluit om de door klager gevraagde documenten niet openbaar te maken redelijk was, zij het om een andere reden dan die waarop het EOM zich baseerde.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de conclusie dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd is.

De zaak betrof de behandeling door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) van een klacht in verband met testresultaten in een aanwervingsprocedure voor functionarissen van het permanente korps. Klager had niet de minimale totaalscore behaald in een meerkeuzetest (“MCQ-test”) om door te kunnen gaan naar de volgende stap in de procedure. Klager plaatste vraagtekens bij zijn resultaten en was bezorgd over het feit dat hij werd gediscrimineerd op grond van ras en etnische afstamming. Klager vroeg om de vragen en zijn antwoorden, die Frontex hem niet gaf.

Klager was ontevreden over de manier waarop Frontex de zaak behandelde en wendde zich tot de Ombudsman.

De Ombudsman opende een onderzoek en vroeg Frontex te overwegen klager een lijst te verstrekken met, in de vorm van brieven, de antwoorden van klager en de juiste antwoorden in de meerkeuzetoets. Frontex heeft klager in dit verband informatie verstrekt.

De Ombudsman constateerde dat er geen sprake was van wanbeheer bij de wijze waarop Frontex de testscores van klager berekende, en dat er ook geen aanwijzingen van discriminatie waren.

Aangezien Frontex de klager in de loop van het onderzoek relevante informatie over de meerkeuzetoets heeft verstrekt, werden er geen verdere onderzoeken naar dit aspect van de zaak gerechtvaardigd. De Ombudsman sloot het onderzoek af met een voorstel voor verbetering aan Frontex dat het de kandidaten in zijn aanwervingsprocedures in kennis moet stellen van de resultaten van een eventuele eliminatietest, door middel van een raster waarin, met betrekking tot het aantal dat overeenkomt met elke vraag, het gegeven antwoord (in de vorm van een brief) en het juiste antwoord (ook in de vorm van een brief) worden vermeld.

De zaak betrof het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) om alle kandidaten na een technische storing opnieuw te testen tijdens een testsessie voor acht selectieprocedures voor vertalers in 2025. Het probleem was een opzetfout waardoor kandidaten meerdere antwoorden konden selecteren in tests waarbij slechts één antwoord werd geaccepteerd. Ongeveer een derde van de kandidaten had meerdere antwoorden geselecteerd. De hertestsessie was op één dag gepland, met de mogelijkheid om alleen in geval van overmacht te herschikken. Klagers wendden zich tot de Ombudsman met het argument dat het besluit om alle kandidaten opnieuw te testen onevenredig was en dat de weigering om een herschikking van de test toe te staan oneerlijk was.

De Ombudsman stelde vast dat EPSO en de jury's de kwestie zorgvuldig hadden beoordeeld en dat niets erop wees dat de gekozen aanpak geen redelijk evenwicht bood tussen de twee belangrijkste overwegingen van EPSO en de jury's, namelijk de technische en administratieve haalbaarheid en de gelijke behandeling van kandidaten. Het besluit om alle kandidaten opnieuw te testen was dus evenredig aan de doelstelling om de gelijke behandeling van kandidaten te handhaven. De Ombudsman concludeerde ook dat het in de gegeven technische context redelijk was dat EPSO zijn standaardbeleid inzake herschikking toepaste.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de conclusie dat er geen sprake was van wanbeheer door EPSO.

De zaak betrof de wijze waarop een EU-missie omging met het verlengde ziekteverlof van een gedetacheerde nationale deskundige. Klager plaatste vraagtekens bij de reden waarom hij met ziekteverlof was, de gevolgde procedure, de bescherming van zijn medische gegevens en het besluit om de betaling van zijn dagvergoeding tijdens een deel van zijn afwezigheid stop te zetten.

De Ombudsman oordeelde dat de missie redelijke gronden had voor haar optreden. Zij baseerde zich op beoordelingen van verschillende medische beroepsbeoefenaren, betrok de detacheringsautoriteit van klager en stelde hem in staat weer aan het werk te gaan zodra aan de relevante voorwaarden was voldaan. De missie paste ook de relevante regels toe toen zij stopte met het betalen van de dagvergoeding van klager.

De Ombudsman stelde derhalve geen wanbeheer vast.

De zaak betrof de behandeling door het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van een klacht over onduidelijke vragen in een toets in het kader van een personeelsselectieprocedure voor het ambtenarenapparaat van de EU. Klager voerde aan dat het probleem te wijten was aan een slechte vertaling en was ook bezorgd over de wijze waarop EPSO meer in het algemeen met dergelijke klachten omgaat.

De Ombudsman onderzocht de zaak en stelde vast dat EPSO de klacht in kwestie redelijk had behandeld en dat het een bevredigend overzicht had gegeven van zijn praktijk en procedure voor de behandeling van vertaalgerelateerde klachten in het algemeen.

Hoewel de Ombudsman erkende dat de omstandigheden waarin kandidaten een geldige klacht kunnen indienen, een uitdaging kunnen vormen, gezien de stressvolle testsituatie en het feit dat kandidaten geen aantekeningen kunnen maken, sloot hij het onderzoek af met de conclusie dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd was. De Ombudsman stelde desalniettemin voor dat EPSO zou overwegen aanvullende instructies aan kandidaten te publiceren over het soort informatie en beschrijvingen dat vereist is bij het indienen van klachten in verband met vertalingen.

De zaak betrof een personeelslid van de Europese Centrale Bank (ECB) dat van mening was dat hij werd lastiggevallen door zijn lijnmanager. Hij klaagde hierover begin 2021. De ECB heeft een administratief onderzoek ingesteld en tegelijkertijd klager voor zijn eigen bescherming naar een andere werkplek bij de ECB gestuurd.

Het administratieve onderzoek duurde tweeënhalf jaar en werd drie jaar nadat klager voor het eerst om hulp had gevraagd, afgesloten. In het administratieve onderzoek werd vastgesteld dat klager was lastiggevallen en werd formeel een tuchtprocedure ingeleid tegen de lijnmanager.

Tijdens de follow-up door de ECB van de uitkomst van het administratieve onderzoek wendde klager zich tot de Ombudsman. Hij beweerde dat er onredelijke vertragingen in het proces waren.

In de loop van het onderzoek van de Ombudsman rondde de ECB de tuchtprocedure af en keerde klager uiteindelijk terug naar zijn hoofdwerkplek.

De Ombudsman constateerde dat er onredelijke vertragingen waren geweest in alle fasen van de behandeling van de zaak door de ECB en dat de ECB er niet in was geslaagd belangrijke kwesties in haar follow-up aan te pakken. De Ombudsman stelde daarom een oplossing voor aan de ECB, namelijk dat zij zich verontschuldigt, compensatie betaalt en zorgt voor zinvolle interne communicatie met het personeel over de intimidatiezaak.

In haar antwoord op het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing uitte de ECB haar teleurstelling over wat er was gebeurd. Zij organiseerde aanvullende interne communicatie over de intimidatiezaak. Zij heeft echter niet vastgesteld dat zij over de nodige elementen beschikte om een financiële compensatie te kunnen overwegen. De Ombudsman constateerde dat de schade die werd veroorzaakt door de behandeling door de ECB van de intimidatiezaak van klager helaas niet was hersteld door het antwoord van de ECB op het voorstel voor een oplossing. Aangezien een aanbeveling waarin dezelfde punten werden herhaald echter niet nuttig lijkt, sloot de Ombudsman het onderzoek af met suggesties voor systemische verbeteringen en verzocht hij de ECB opnieuw om met klager in gesprek te gaan om de relevante financiële gevolgen van haar wanbeheer vast te stellen.