De zaken hadden betrekking op de weigering van de Europese Commissie om het publiek toegang te verlenen tot documenten in verband met de toepassing van een delfstoffenwinningsproject dat moet worden erkend als een “strategisch project” in het kader van de verordening kritieke grondstoffen (CRMA). De klagers verzochten met name om toegang tot de aanvraag, met inbegrip van ondersteunende documenten, van een lithiummijnbouwproject dat zich in Servië bevindt en waarvan de aanvraag succesvol is geweest. De Commissie was van mening dat de openbaarmaking van de documenten de commerciële belangen van de betrokken onderneming zou ondermijnen, op basis van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking. De klagers voerden onder meer aan dat openbaarmaking een hoger openbaar belang dient, aangezien de documenten waarschijnlijk belangrijke milieu-informatie bevatten.

De Ombudsman was van mening dat het, vanwege de aard ervan, onredelijk was voor de Commissie om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op documenten met betrekking tot de aanwijzing van projecten op het gebied van kritieke grondstoffen als strategische projecten in het kader van de CRMA. Bovendien constateerde de Ombudsman op basis van de inspectie van de documenten door haar onderzoeksteam dat deze geen gevoelige informatie bevatten, onder meer omdat sommige delen ervan reeds rechtmatig openbaar waren gemaakt toen de Commissie haar definitieve standpunt over het verzoek om toegang van klager bekendmaakte. De Ombudsman was ook van mening dat de documenten uitgebreide milieu-informatie bevatten, waaronder “informatie met betrekking tot emissies in het milieu”, waarvoor een hoger openbaar belang bij openbaarmaking wordt geacht te bestaan. De Ombudsman concludeerde derhalve dat de weigering van de Commissie om het publiek toegang te verlenen, wanbeheer vormde. Zij heeft de Commissie aanbevolen haar standpunt te herzien met het oog op een ruime toegang tot de litigieuze documenten.

Klager, een lid van het Europees Parlement, uitte zijn bezorgdheid over wat volgens hem een discrepantie was tussen de AI-verordening en de praktijkcode voor AI voor algemene doeleinden (GPAI). De Europese Commissie heeft onlangs bevestigd dat de code, die door belanghebbenden is ontwikkeld, een “adequaat” vrijwillig instrument is voor aanbieders van AI voor algemene doeleinden om de naleving van de AI-verordening aan te tonen. De klager voerde echter aan dat de code aanbieders van AI voor algemene doeleinden vrijstelt van hun verplichting uit hoofde van de AI-verordening om het energieverbruik van hun modellen tijdens hun opleiding en tests te documenteren of ten minste te ramen.

De Ombudsman onderzocht deze kwestie en stelde vast dat de Commissie redelijkerwijs heeft uitgelegd hoe haar AI-bureau voornemens is het energieverbruik van AI voor algemene doeleinden te beoordelen wanneer de aanbieders bepaalde informatie ontberen die nodig is om de raming te maken. De Commissie heeft daarom de nodige garanties gegeven dat zij de onderliggende doelstelling van de AI-verordening in dit verband zal verwezenlijken. In dit verband merkte de Ombudsman op dat de code bedoeld is als een tijdelijke oplossing, die verder kan worden verbeterd en waarschijnlijk zal worden vervangen door gerichte instrumenten, zoals “geharmoniseerde normen”, die door de Europese normalisatieorganisaties zijn ontwikkeld.

Op basis hiervan oordeelde de Ombudsman dat in dit stadium geen verder onderzoek naar deze klacht gerechtvaardigd is.

De zaak had oorspronkelijk betrekking op het verzuim van de Europese Commissie om de klager op de hoogte te houden van de stand van zaken met betrekking tot een inbreukklacht over de overeenstemming van bepaalde Spaanse wetgeving met de EU-regels inzake gegevensbescherming en de richtlijn inzake elektronische handel.

De Ombudsman verzocht de Commissie klager in kennis te stellen van de status van de klacht, de redenen voor de vertraging bij de beoordeling ervan en het actieplan van de Commissie in deze zaak. Aangezien de Commissie de klager onvoldoende gedetailleerde informatie heeft verstrekt, heeft het onderzoeksteam van de Ombudsman ook een ontmoeting gehad met de vertegenwoordigers van de Commissie en het dossier van de Commissie geïnspecteerd om beter te begrijpen hoe de Commissie de inbreukklacht behandelde.

De Ombudsman stelde vast dat er weliswaar een periode was waarin de Commissie niet actief was in het dossier, maar dat zij, zodra de desbetreffende Spaanse wetgeving volledig van toepassing werd, regelmatig overleg pleegde met de nationale autoriteiten en de zaak beoordeelde. De Ombudsman stelde ook vast dat, hoewel de Commissie de klager niet tijdig informatie heeft verstrekt, wat betreurenswaardig is, zij tijdens dit onderzoek gedetailleerde uitleg heeft verstrekt over de tijd die nodig was om de inbreukklacht te behandelen en de status ervan. Bovendien heeft de Commissie Spanje tijdens het onderzoek een aanmaningsbrief gestuurd met betrekking tot het eerste aspect van de inbreukklacht.

Daarom sloot de Ombudsman het onderzoek af met de conclusie dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd was.

De zaak betrof de behandeling door de Europese Commissie´ van een inbreukklacht met betrekking tot het besluit van Tsjechië´ om zijn Spoorwegautoriteit samen te voegen met de Mededingingsautoriteit. De belangrijkste zorg was dat de fusie mogelijk in strijd was met het EU-recht en dat Tsjechië er mogelijk niet in is geslaagd een onafhankelijk en doeltreffend toezicht op de spoorwegsector te waarborgen.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie klager geen toereikende motivering had verstrekt voor haar bevinding dat er geen sprake was van schending van het EU-recht door Tsjechië. Na onderzoek van de uitleg die de Commissie tijdens het onderzoek had gegeven, concludeerde de Ombudsman dat de Commissie de zaak zorgvuldig had onderzocht en dat haar besluit om de zaak af te sluiten gegrond was.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de vaststelling dat er geen sprake was van wanbeheer met betrekking tot de beoordeling door de Commissie van de inbreukklacht. Aangezien de Commissie in de loop van het onderzoek een gedetailleerde motivering heeft verstrekt, is dit aspect van de zaak beslecht. De Ombudsman stelde de Commissie voor klagers altijd een toereikende motivering te geven wanneer zij voornemens waren een inbreukprocedure af te sluiten.

De zaak betrof de tijd die de Europese Commissie nodig had om haar beoordeling van een inbreukprocedure tegen Spanje in 2018 af te ronden. De inbreukklacht had betrekking op de wetswijzigingen die in 2014 in de Spaanse havenwet waren ingevoerd en de daaropvolgende verlenging, door de havenautoriteit van de Balearen, van de duur van de concessies voor recreatieve watersportactiviteiten in het publieke domein van de haven. In zijn klacht wegens inbreuk voerde klager in wezen aan dat de genoemde wetswijzigingen en de verlenging van de looptijd van de concessies door de havenautoriteit van de Balearen in strijd waren met de artikelen 49, 56 en 106 VWEU.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie niet had aangetoond dat zij ijverig en actief was geweest in de zaak en dat zij geen overtuigende redenen had gegeven om uit te leggen waarom zij haar beoordeling na meer dan zeven jaar niet had kunnen afronden. De Ombudsman was van mening dat dit wanbeheer vormde en deed een aanbeveling aan de Commissie om haar beoordeling onverwijld af te ronden. De Ombudsman stelde ook kwesties vast in verband met de aan klager verstrekte informatie en het bijhouden van gegevens in verband met de EU Pilot-dialoog die de Commissie met Spanje voerde, en zij deed twee overeenkomstige suggesties voor verbetering in dat verband.

Hoewel de Commissie na de opening van het onderzoek van de Ombudsman een nieuwe pre-inbreukdialoog (voorheen bekend als EU Pilot-dialoog) met Spanje heeft geopend, had de Commissie haar beoordeling van de inbreukklacht nog niet afgerond toen de Ombudsman deze zaak sloot. Evenmin had zij een redelijke rechtvaardiging gegeven voor de tijd die zij in beslag had genomen. Als zodanig bevestigde de Ombudsman haar bevinding van wanbeheer. De Ombudsman zal toezicht blijven houden op de administratie van de Commissie met betrekking tot dialogen voorafgaand aan de inbreuk en op de manier waarop zij met klagers communiceert bij het afsluiten van die dialogen.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot een document in verband met het besluit van de Europese Commissie om een delfstoffenwinningsproject in Servië aan te wijzen als “strategisch project” in het kader van de verordening kritieke grondstoffen (CRMA). De klager heeft met name verzocht om toegang tot de desbetreffende goedkeuring van dit besluit door het betrokken niet-EU-land. Klager had zijn verzoek in juli 2025 bij de Europese Commissie ingediend.

De Commissie antwoordde voor het eerst in augustus 2025. Zij heeft één document aangemerkt als vallend binnen het toepassingsgebied van het verzoek om toegang, waartoe zij heeft geweigerd het publiek in zijn geheel toegang te verlenen. Daarbij voerde de Commissie aan dat openbaarmaking de internationale betrekkingen van de EU met het land waar het project zich bevindt, zou kunnen ondermijnen.

Klager betwistte het besluit van de Commissie door in september 2025 een "bevestigend verzoek" in te dienen. Toen de Commissie geen expliciet antwoord gaf, wendde de klager zich in oktober 2025 tot de Ombudsman.

De Ombudsman opende een onderzoek naar de impliciete weigering van de Commissie om het publiek toegang te verlenen en verzocht de Commissie als eerste stap zo spoedig mogelijk een uitdrukkelijk antwoord op het confirmatief verzoek van klager vast te stellen. Bij gebrek aan een antwoord binnen de gestelde termijn heeft het onderzoeksteam van de Ombudsman het document in kwestie geïnspecteerd, samen met documentatie over de raadpleging van het betrokken niet-EU-land.

De Commissie antwoordde klager in mei 2026 en verleende brede gedeeltelijke toegang tot het litigieuze document, waarbij slechts beperkte persoonsgegevens werden bewerkt, wat klager niet betwistte. De Ombudsman was derhalve van mening dat de klacht over de impliciete weigering van toegang door de Commissie was afgehandeld door de nu verleende toegang. Niettemin betreurde de Ombudsman de vertraging die de Commissie heeft opgelopen bij de behandeling van het verzoek om toegang van klager, dat zelfs na de opening van haar onderzoek voortduurde. De Ombudsman blijft de kwestie van vertragingen op basis van bij haar ingediende klachten nauwlettend volgen.