De zaak betrof de weigering van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) om het publiek volledige toegang te verlenen tot aanbestedingsdocumenten en auditverslagen. Door de toegang tot delen van de documenten te weigeren, heeft de GAR zich gebaseerd op verschillende uitzonderingen op grond van de Uniewetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten.

Na een inspectie van de litigieuze documenten en een beoordeling van de aanvullende toelichtingen van de GAR achtte de Ombudsman het besluit van de GAR om de toegang van het publiek tot delen van de litigieuze documenten te weigeren, gerechtvaardigd.

De Ombudsman sloot het onderzoek dus af en constateerde dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten van de Europese Bankautoriteit (EBA) over vermeende greenwashingzaken in de financiële sector. De EBA heeft vastgesteld dat twee documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen en heeft de toegang tot één ervan geweigerd. Door de toegang te weigeren, heeft de EBA aangevoerd dat openbaarmaking van dat document de bescherming van commerciële belangen, de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits en de bescherming van een lopend besluitvormingsproces zou ondermijnen.

Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft het litigieuze document en de bijbehorende documenten geïnspecteerd en een ontmoeting gehad met vertegenwoordigers van de EBA. Op basis van de inspectie en de aanvullende toelichtingen die tijdens de vergadering werden verstrekt, achtte de Ombudsman het besluit van de EBA om de toegang van het publiek tot het document in kwestie te weigeren redelijk.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer door de EBA.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot “interne documenten” en “correspondentie met Spanje” in verband met een klacht over een inbreuk op het EU-recht die klager eerder bij de Europese Commissie had ingediend. De Commissie antwoordde dat zij niet in het bezit is van documenten die overeenkomen met de beschrijving in het verzoek om toegang van klager en dat zij derhalve niet in staat was aan het verzoek te voldoen. De Commissie verwees echter naar bepaalde interne documenten die niet in haar documentbeheersysteem waren geregistreerd, aangezien zij niet voldeden aan de toepasselijke registratiecriteria. De Commissie deelde klager mee dat zij van mening was dat deze documenten niet in haar bezit waren.

De Ombudsman heeft de door de Commissie genoemde interne documenten geïnspecteerd en beschouwde deze als “documenten” in de zin van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten (Verordening 1049/2001).

In dit verband was de Ombudsman van mening dat het voor de toepassing van verordening nr. 1049/2001 niet doorslaggevend is of een document is geregistreerd in het documentbeheersysteem van de instelling. Hoewel het redelijk is dat de Commissie begint met het zoeken naar documenten in haar documentbeheersysteem, moet de Commissie, indien personen gerichte verzoeken om toegang van het publiek voor specifieke documenten indienen, naar dergelijke documenten zoeken buiten haar documentbeheersysteem om. Indien de Commissie vervolgens de gevraagde documenten lokaliseert, moet zij deze beoordelen met het oog op openbaarmaking uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001, ongeacht of zij voldoen aan de toepasselijke registratiecriteria.

In dit geval heeft de Commissie de gevraagde documenten gevonden. Daarom had de Commissie deze voor mededeling van feiten en overwegingen moeten beoordelen. Het feit dat de Commissie dit niet heeft gedaan, vormt een geval van wanbeheer.

Hoewel de Ombudsman het dus oneens was met de wijze waarop de Commissie het verzoek heeft behandeld, was zij van mening dat het voortzetten van het onderzoek met een aanbeveling om de e-mailuitwisselingen in het kader van Verordening 1049/2001 te beoordelen, geen nuttig doel zou dienen. De Ombudsman heeft namelijk consequent geoordeeld dat de praktijk van de Commissie om de registratie van documenten te koppelen aan de identificatie en verwerking ervan in het kader van Verordening (EG) nr. 1049/2001 problematisch is, onder meer in haar aanbeveling in zaak 1316/2023/MIG. De Ombudsman sloot de zaak daarom af met een bevinding van wanbeheer.