Wilt u een klacht indienen tegen een instelling of orgaan van de EU?
- NL Nederlands
Machinevertalingen kunnen fouten bevatten die de duidelijkheid en nauwkeurigheid van de informatie kunnen schaden; de Ombudsman kan niet aansprakelijk worden gehouden voor eventuele afwijkingen. Voor de grootste mate van betrouwbaarheid en rechtszekerheid wordt verwezen naar de bronversie in het Engels (klik op de link hierboven).
Meer informatie vindt u in ons taal- en vertaalbeleid.
Aanbeveling over de weigering van de Europese Commissie om het publiek toegang te verlenen tot het risicobeoordelingsverslag van een groot socialemediabedrijf over de naleving van de wet inzake digitale diensten (zaak 1746/2024/MIG)
Aanbeveling
Zaak 1746/2024/MIG - Geopend op Vrijdag | 27 september 2024 - Aanbeveling omtrent Maandag | 03 november 2025 - Besluit over Donderdag | 07 mei 2026 - Betrokken instelling Europese Commissie ( Wanbeheer vastgesteld ) - Land Oostenrijk
Klacht ingediend
19/09/2024Onderzoek van de klacht
20/09/2024Onderzoek gaande
27/09/2024Voorlopige uitkomst
03/11/2025Uitkomst van het onderzoek
19/02/2026
De klager heeft de Europese Commissie verzocht om toegang van het publiek tot het risicobeoordelingsverslag voor 2023 van een groot socialmediaplatform over de naleving van de bepalingen van de wet inzake digitale diensten. Jaarlijkse verslaglegging maakt deel uit van de verplichtingen van “zeer grote onlineplatforms” in het kader van de digitaledienstenverordening. De Commissie heeft de toegang tot het verslag geweigerd onder verwijzing naar een uitzondering op grond van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten (Verordening (EG) nr. 1049/2001). De Commissie voerde met name aan dat kon worden aangenomen dat openbaarmaking van het verslag de commerciële belangen van het platform zou ondermijnen, evenals haar lopende onderzoek naar de naleving door het platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening. De Commissie heeft het verslag dus niet individueel beoordeeld met het oog op de mogelijke openbaarmaking ervan.
Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft het litigieuze verslag geïnspecteerd. Op basis van de inspectie deelde de Ombudsman haar voorlopige standpunt met de Commissie dat het onredelijk is een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op een risicobeoordelingsverslag dat in het kader van de digitaledienstenverordening is opgesteld. De Ombudsman was van mening dat de omstandigheden waarin de rechterlijke instanties van de EU de mogelijkheid hebben erkend om gebruik te maken van een algemeen vermoeden, sterk verschillen van de regels die van toepassing zijn op risicobeoordelingsverslagen. In het licht hiervan was het voorlopige standpunt van de Ombudsman dat het beroep van de Commissie op een algemeen vermoeden neerkwam op wanbeheer.
In antwoord op de Ombudsman handhaafde de Commissie haar standpunt en voegde zij eraan toe dat het gebruik van een algemeen vermoeden ook gerechtvaardigd was in het licht van de noodzaak om het doel van de onafhankelijke audit van de naleving door het platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening, die ten tijde van zijn besluit over het verzoek om toegang nog liep, te beschermen.
De Ombudsman was er niet van overtuigd dat de noodzaak om het doel van de controle te beschermen de toepassing door de Commissie van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking kon rechtvaardigen. Hoewel de wetgever het tijdschema voor de proactieve publicatie van het risicobeoordelingsverslag heeft gekoppeld aan de voltooiing van de onafhankelijke audit, betekent dit niet dat verzoeken om toegang van het publiek uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vóór die datum moeten worden afgewezen. Indien het betrokken platform het risicobeoordelingsverslag nog niet proactief heeft gepubliceerd wanneer het publiek om openbaarmaking verzoekt, moet de Commissie hiermee rekening houden bij haar beoordeling uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001. Indien niet duidelijk is of toegang van het publiek kan worden verleend, moet de Commissie het platform raadplegen om haar standpunt te vernemen over de vraag of een van de uitzonderingen van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van toepassing zou kunnen zijn.
De Ombudsman heeft derhalve geoordeeld dat de toepassing door de Commissie van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking van het litigieuze risicobeoordelingsverslag neerkwam op wanbeheer. Zij beveelt de Commissie aan een individuele beoordeling van het document uit te voeren met het oog op een zo ruim mogelijke toegang, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1049/2001.
opgesteld overeenkomstig artikel 4, lid 1, van het Statuut van de Europese Ombudsman [1]
Achtergrond van de klacht
1. Op grond van de wet inzake digitale diensten [2] moeten aanbieders van “zeer grote onlineplatforms” en “zeer grote onlinezoekmachines”[3] eenmaal per jaar de systeemrisico’s die uit hun diensten voortvloeien, zorgvuldig identificeren en beoordelen. Deze beoordeling moet risico’s omvatten zoals de verspreiding van illegale inhoud en desinformatie, alsook negatieve gevolgen voor de uitoefening van de grondrechten, voor verkiezingsprocessen of in verband met gendergerelateerd geweld en de bescherming van minderjarigen [4].
2. Daarnaast moet ten minste eenmaal per jaar een onafhankelijke audit worden uitgevoerd om na te gaan of aanbieders van aangewezen onlineplatforms en zoekmachines hun verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening nakomen [5].
3. Het risicobeoordelingsverslag van het aangewezen platform en het auditverslag van de onafhankelijke auditor moeten openbaar worden gemaakt [6].
4. Wanneer risico’s worden vastgesteld, moet de aanbieder van het aangewezen platform (en/of de zoekmachine) in kwestie risicobeperkende maatregelen nemen om die risico’s aan te pakken.
5. De Europese Commissie monitort en handhaaft de naleving door zeer grote onlineplatforms van hun verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening.
6. In april 2023 heeft de Commissie “X” (voorheen “Twitter”) aangewezen als “zeer groot onlineplatform”. Als gevolg daarvan moest de aanbieder van het platform er binnen vier maanden voor zorgen dat hij zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening nakwam.[7] Dit omvatte de verplichting om een jaarlijkse risicobeoordeling uit te voeren en daarover verslag uit te brengen aan de Commissie.
7. Op 14 september 2023 heeft de Commissie het verslag over de eerste jaarlijkse risicobeoordeling van X in het kader van de digitaledienstenverordening ontvangen.
8. Op 26 september 2023 heeft klager, een journalist, bij de Commissie een verzoek [8] ingediend om toegang van het publiek tot documenten, met het verzoek om openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag van X.
9. Op 8 november 2023 weigerde de Commissie het publiek toegang te verlenen op grond van de noodzaak om de commerciële belangen van het betrokken platform te beschermen [9].
10. Klager verzocht de Commissie vervolgens haar besluit om de toegang van het publiek te weigeren te herzien (hij diende een “bevestigend verzoek” in).
11. Op basis van haar beoordeling van het risicobeoordelingsverslag van het platform (en andere elementen) heeft de Commissie in december 2023 een formeel onderzoek [10] geopend naar de naleving door het platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening. De Commissie was met name van mening dat het platform bepaalde systeemrisico’s in de EU die voortvloeien uit het ontwerp en de werking van zijn systemen en het gebruik van zijn diensten, niet zorgvuldig had beoordeeld.
12. In juni 2024 heeft de Commissie een confirmatief besluit over het verzoek om toegang van de klager vastgesteld, waarin zij stelde dat het risicobeoordelingsverslag niet openbaar kon worden gemaakt. Daarbij heeft de Commissie zich ook beroepen op de noodzaak om haar lopende onderzoek in het kader van de wet inzake digitale diensten te beschermen, met het argument dat een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking van toepassing was en dat de twee uitzonderingen ter bescherming van commerciële belangen en ter bescherming van het doel van onderzoeken nauw met elkaar verbonden waren.
13. In juli 2024 heeft de Commissie in het kader van haar DSA-onderzoek voorlopige bevindingen van niet-naleving gedaan, waarbij zij drie grieven aan het licht bracht [11].
14. In september 2024, ontevreden over de weigering van de Commissie om het publiek toegang te verlenen, wendde de klager zich tot de Ombudsman.
Het onderzoek
15. De Ombudsman heeft een onderzoek ingesteld naar het besluit van de Commissie om het publiek geen toegang te verlenen tot het risicobeoordelingsverslag in kwestie op grond van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten (Verordening 1049/2001 [12]).
16. Tijdens het onderzoek ontving de Ombudsman het antwoord van de Commissie op de klacht. Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft ook het risicobeoordelingsverslag in kwestie geïnspecteerd.
Argumenten
17. In haar bevestigend besluit voerde de Commissie aan dat openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag het doel van haar onderzoek in het kader van de digitaledienstenverordening zou ondermijnen, namelijk het waarborgen van betwistbare en eerlijke markten in de digitale sector in de hele EU waar poortwachters aangewezen diensten aanbieden, ten voordele van zakelijke gebruikers en eindgebruikers.
18. Meer in het bijzonder heeft de Commissie opgemerkt dat de aanbieder van het betrokken platform het risicobeoordelingsverslag nog niet had gepubliceerd en dat het platform er een rechtmatig belang bij had dat de Commissie de informatie die zij met haar deelt uitsluitend voor het door de digitaledienstenverordening beoogde doel gebruikte.
19. De Commissie merkte op dat haar onderzoek in het kader van de wet inzake digitale diensten nog liep. In het licht hiervan voerde de Commissie aan dat de onderhavige zaak “het soort situatie [omvat]” op basis waarvan de rechterlijke instanties van de Unie de mogelijkheid hebben erkend om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen [13].
20. In de eerste plaats heeft de Commissie aangevoerd dat het litigieuze risicobeoordelingsverslag deel uitmaakt van een categorie van soortgelijke documenten (het DSA-onderzoeksdossier) waarop de uitzonderingen ter bescherming van het doel van onderzoeken en van commerciële belangen kennelijk van toepassing zijn.
21. Ten tweede valt deze categorie documenten binnen het toepassingsgebied van een sectoraal rechtskader dat specifieke toegankelijkheidsregels bevat (vergelijkbaar met de regels inzake antitrust, staatssteun en concentratiecontrole). Met name in DSA-onderzoeken moet het besluit van de Commissie gebaseerd zijn op een complexe beoordeling van de feiten die tijdens het onderzoek zijn verzameld. Daartoe beschikt de Commissie over onderzoeksbevoegdheden die vergelijkbaar zijn met die op het gebied van het mededingingsrecht en hebben de betrokken ondernemingen soortgelijke commerciële belangen die in die procedures worden beschermd. In dit verband heeft de Commissie verwezen naar de volgende bepalingen:
artikel 79, lid 4, van de wet inzake digitale diensten, dat voorziet in een recht van de „betrokken partijen” op toegang tot het dossier van de Commissie, wat betekent dat niet-betrokken derden geen recht op toegang hebben, en
Artikel 84 van de digitaledienstenverordening, dat het beroepsgeheim voorschrijft van informatie die in het kader van een onderzoek is verkregen, wat betekent dat de betrokken platforms een legitiem recht hebben om te verwachten dat de informatie die zij aan de Commissie verstrekken, niet verder zal worden verspreid.
22. Openbaarmaking, concludeerde de Commissie, zou deze regels inzake bevoorrechte toegang ondermijnen [14].
23. Ten derde was de Commissie van mening dat de mededeling van feiten en overwegingen de goede werking van het DSA-onderzoek en dus het doel ervan zou ondermijnen, wat zou impliceren dat dit zou leiden tot onterechte interventies van derden [15].
24. Ten vierde heeft de Commissie verklaard dat zij waarschijnlijk commercieel gevoelige informatie zal verzamelen in het kader van een onderzoek in het kader van de wet inzake digitale diensten. Dit kan informatie inhouden over de interne organisatie, werking, zakelijke praktijken en gedragingen van een platform, en activiteiten en strategieën met betrekking tot potentiële risico’s. Dit wordt geïllustreerd door het feit dat de digitaledienstenverordening ondernemingen verplicht om hun risicobeoordelingsverslagen te publiceren en hen toestaat om “vertrouwelijke informatie” in de openbare versie van het verslag te redigeren.
25. De Commissie concludeerde dat openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag het wederzijdse vertrouwen tussen de Commissie en de betrokken aangewezen platforms en potentiële informanten zou ondermijnen, aangezien deze partijen terughoudend zouden worden om mee te werken. Uiteindelijk zou dit verlies van vertrouwen afbreuk doen aan het vermogen van de Commissie om de digitaledienstenverordening doeltreffend te handhaven. De twee uitzonderingen ter bescherming van de commerciële belangen en het doel van de onderzoeken zijn in casu dus nauw met elkaar verbonden.
26. Ten slotte was de Commissie van mening dat er geen hoger openbaar belang is dat openbaarmaking gebiedt en dat het openbaar belang beter wordt gediend door ervoor te zorgen dat haar DSA-onderzoek in alle sereniteit wordt afgesloten.
27. Klager achtte het gebruik door de Commissie van een algemeen vermoeden ongegrond en in strijd met de beginselen van openheid en transparantie. Hij voerde aan dat er een fundamenteel verschil is tussen het soort informatie dat wordt verzameld in mededingingszaken en in onderzoeken in het kader van de wet inzake digitale diensten, en dat het unieke karakter van onderzoeken in het kader van de wet inzake digitale diensten, die betrekking hebben op de openbare veiligheid, democratische participatie en de uitoefening van grondrechten, meer transparantie en publieke controle vereisen.
28. De klager voerde ook aan dat het feit dat de Commissie een onderzoek heeft geopend, de behoefte aan transparantie vergroot, aangezien niet-openbaarmaking het publiek belet geïnformeerde uitspraken te doen over de veiligheid van het gebruik van de diensten van het platform.
29. In het algemeen verklaarde de klager dat de Commissie het algemene vermoeden ook lijkt toe te passen in gevallen waarin zij geen formeel onderzoek naar de digitaledienstenverordening had geopend, waarbij zij verwees naar twee andere soortgelijke verzoeken om toegang van het publiek tot documenten die de Commissie had afgewezen.
30. De klager concludeerde dat het gebruik van een algemeen vermoeden zou betekenen “dat bijna elke interactie die de Commissie de afgelopen jaren met de grootste technologiebedrijven heeft gehad, achter de sluier van niet-openbaarmaking zou kunnen verdwijnen”. Dit zou het werk van journalisten bemoeilijken, ook in hun rol als “sociale waakhonden”, zoals erkend door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
31. Wat betreft de noodzaak om de commerciële belangen van het betrokken platform te beschermen, achtte de klager de argumenten van de Commissie niet voldoende specifiek. Hij voerde ook aan dat de regels inzake de publicatie van risicobeoordelingsverslagen niet voorzien in onvoorwaardelijke vertrouwelijkheid van informatie die ondernemingen in het kader van de digitaledienstenverordening met de Commissie delen.
32. Tot slot voerde de klager aan dat er een hoger openbaar belang is dat openbaarmaking gebiedt, aangezien dit het publiek zou helpen de risico’s in verband met het gebruik van de diensten van het betrokken platform te beheersen. In dit verband merkte hij op dat overheidsinstellingen in heel Europa hadden overwogen hun gebruik van de diensten van het platform stop te zetten vanwege bezorgdheid over desinformatie, en dat sommigen dat hadden gedaan. Openbaarmaking, zei hij, zou dus ook overheidsinstanties helpen om te beslissen of het platform een geschikte plaats is voor openbare aankondigingen.
33. Bij haar antwoord op de klacht in oktober 2024 heeft de Commissie een update verstrekt over de stand van zaken van haar DSA-onderzoek. Zij verklaarde dat zij verschillende contacten had gehad met de aanbieder van het betrokken platform en dat zij voorlopige bevindingen had gedaan. Deze voorlopige bevindingen hadden echter slechts betrekking op enkele van de vastgestelde problemen, zodat het onderzoek naar de DSA nog steeds volledig aan de gang was.
34. De Commissie heeft de Ombudsman ook meegedeeld dat het onafhankelijke auditverslag in augustus 2024 was goedgekeurd en dat het platform zijn risicobeoordelingsverslag uiterlijk op 27 november 2024 zou moeten publiceren. De Commissie was van mening dat openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag van het platform uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001, vóór het verstrijken van deze termijn, de commerciële belangen van het platform zou ondermijnen.
Voorlopige standpunten van de Ombudsman
35. Op 15 november 2024 deelde de Ombudsman haar voorlopige standpunt [16] met de Commissie dat het onredelijk is om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op een risicobeoordelingsverslag in het kader van de digitaledienstenverordening, op basis van de noodzaak om het doel van een onderzoek naar de naleving van de digitaledienstenverordening door het platform en de noodzaak om commerciële belangen te beschermen, te beschermen.
36. De Ombudsman was met name van mening dat de regels die van toepassing zijn op risicobeoordelingsverslagen aanzienlijk afwijken van de omstandigheden waarin de rechterlijke instanties van de EU de mogelijkheid hebben vastgesteld om gebruik te maken van een algemeen vermoeden. Met name voorziet de wet inzake digitale diensten niet in regels inzake bevoorrechte toegang tot risicobeoordelingsverslagen, maar vereist zij dat platforms die verslagen publiceren, ongeacht of er een lopend onderzoek naar de wet inzake digitale diensten door de Commissie loopt.
37. Bovendien was de Ombudsman van oordeel dat, hoewel de digitaledienstenverordening inderdaad toestaat [17] dat bepaalde informatie wordt achtergehouden wanneer een platform zijn risicobeoordelingsverslag publiceert, het onredelijk is uit deze bepaling - en gezien de verplichting om het verslag te publiceren - af te leiden dat risicobeoordelingsverslagen gevoelige commerciële informatie bevatten.
38. De Ombudsman heeft de Commissie ook verzocht te antwoorden op een reeks vragen die het rechtskader van de wet inzake digitale diensten oproept.
39. Op 27 november 2024, dat wil zeggen op de datum van het verstrijken van de gestelde termijn, heeft het betrokken platform een geredigeerde versie van het litigieuze risicobeoordelingsrapport gepubliceerd [18].
40. Klager maakte opmerkingen over de publicatie van het risicobeoordelingsverslag, omdat hij van mening was dat “belangrijke delen” van het verslag onleesbaar waren gemaakt.
41. In maart 2025 antwoordde de Commissie [19] op de voorlopige standpunten van de Ombudsman en herhaalde zij haar standpunt dat het litigieuze risicobeoordelingsverslag deel uitmaakt van haar DSA-onderzoeksdossier en dat er dus een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking van toepassing is, op basis van de noodzaak om de commerciële belangen van het betrokken platform en het doel van het lopende DSA-onderzoek te beschermen.
42. Daarnaast heeft de Commissie verklaard dat de wet inzake digitale diensten en Verordening (EG) nr. 1049/2001 consistente doelstellingen hebben. Meer in het bijzonder bevat de wet inzake digitale diensten verschillende transparantiebepalingen die van cruciaal belang zijn om meer publieke controle en verantwoordingsplicht mogelijk te maken, die op hun beurt van groot belang zijn voor de bredere doelstelling van de wet inzake digitale diensten, namelijk het waarborgen van een veilige, voorspelbare en betrouwbare onlineomgeving, waar de grondrechten worden beschermd. In dit verband verklaarde de Commissie dat de publicatie van het risicobeoordelingsverslag en het auditverslag van cruciaal belang zijn om inzicht te krijgen in de wijze waarop aanbieders van zeer grote onlineplatforms systeemrisico’s die voortvloeien uit hun diensten identificeren, analyseren en beperken.
43. De Commissie erkende weliswaar het “prominente algemeen belang” dat de bepalingen van de wet inzake digitale diensten weerspiegelen, maar merkte op dat deze regels ook bepaalde informatie beschermen die aangewezen platforms kunnen redigeren uit de openbare versie van hun risicobeoordelingsverslagen. Dit illustreert dat risicobeoordelingsrapporten commercieel gevoelige informatie kunnen bevatten.
44. De Commissie voerde ook aan dat de vertrouwelijkheid van risicobeoordelingsverslagen gedurende de gehele procedure moest worden gewaarborgd: na ontvangst van het verslag van de Commissie ter bescherming van haar besluitvorming over de vraag of het openen van een onderzoek gerechtvaardigd is en na het openen van een onderzoek in het kader van de digitaledienstenverordening om een onpartijdige en doeltreffende procedure en een goede betrokkenheid bij het platform te waarborgen. De Commissie was ook van mening dat dit de tijd na de publicatie van het risicobeoordelingsverslag door het betrokken platform omvat.
45. Al met al voerde de Commissie aan dat openbaarmaking van het verslag in elk stadium i) het transparantierapportagesysteem van de digitaledienstenverordening zou omzeilen, ii) het doel van haar onderzoeken in het kader van de digitaledienstenverordening in gevaar zou brengen en iii) de specifieke toegang tot het dossier en de vertrouwelijkheidsregels van de digitaledienstenverordening zou omzeilen. De Commissie merkte ook op dat volgens overweging 85 van de digitaledienstenverordening “volgende risicobeoordelingen op elkaar [worden verwacht] voort te bouwen en de ontwikkeling van de vastgestelde risico’s aan te tonen”.
46. Voorts voerde de Commissie aan dat openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag afbreuk zou doen aan het doel van een audit op grond van artikel 37 van de digitaledienstenverordening, met inbegrip van de follow-up ervan. Zij voerde aan dat “openbare reacties op de risicobeoordelingsverslagen kunnen leiden tot interferentie met het werk van de auditors die deze in het kader van hun controle moeten analyseren, alsook met de mogelijkheid van de aanbieders om auditaanbevelingen of alternatieve maatregelen uit te voeren om mogelijke niet-naleving aan te pakken”, zoals vastgesteld in het controleverslag.
47. Tot slot verklaarde de Commissie dat haar regels [20] over de wijze waarop zij Verordening 1049/2001 ten uitvoer legt “erkennen” dat een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking van toepassing is op documenten die deel uitmaken van DSA-procedures.
48. Wat de door de Ombudsman gedeelde reeks vragen betreft, heeft de Commissie verklaard dat zij in het algemeen toeziet op de tijdige publicatie van risicobeoordelingsverslagen door aanbieders van zeer grote onlineplatforms en de door hen uitgevoerde bewerkingen en de “motivering” waarin zij eventuele bewerkingen moeten rechtvaardigen, beoordeelt. De Commissie was ook van mening dat de wijzigingen die platforms kunnen aanbrengen in de openbare versie van hun risicobeoordelingsverslagen in het kader van de digitaledienstenverordening, een afspiegeling zouden zijn van de in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde uitzonderingen op de transparantie.
49. Naar aanleiding van het antwoord van de Commissie heeft de Ombudsman klager in de gelegenheid gesteld opmerkingen te maken, onder meer over haar voorlopige standpunten.
50. In antwoord hierop merkte de klager op dat de Commissie uitdrukkelijk een bijzonder prominent openbaar belang had erkend om te weten hoe aanbieders systeemrisico’s identificeren en beperken en dat dit moet worden beschouwd als een hoger openbaar belang dat openbaarmaking gebiedt.
51. Klager herhaalde ook zijn standpunt dat de wet inzake digitale diensten verschilt van de mededingingsregels van de EU en verklaarde dat de toepassing van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking zou betekenen dat risicobeoordelingsverslagen slechts met een aanzienlijke vertraging voor het publiek beschikbaar zouden komen.
52. Voorts voerde klager aan dat de Commissie de wet inzake digitale diensten leek toe te passen zonder uitvoering te geven aan het recht op toegang tot EU-documenten uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001.
53. Tot slot zei de klager dat de Commissie bereid leek om redacties van aanbieders van grote onlineplatforms pas te beoordelen nadat zij hun risicobeoordelingsverslag hebben gepubliceerd. Volgens klager zou dit onvoldoende zijn met het oog op transparantie.
Beoordeling van de Ombudsman na het antwoord van de Commissie op de voorlopige standpunten
54. De digitaledienstenverordening voorziet in een specifieke transparantieregeling voor risicobeoordelingen die jaarlijks door zeer grote onlineplatforms moeten worden uitgevoerd.
55. De digitaledienstenverordening vereist met name dat aangewezen platforms hun risicobeoordelingsverslag uiterlijk drie maanden na de voltooiing van de jaarlijkse onafhankelijke audit publiceren over de naleving door het respectieve platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening.[21] Deze bepalingen inzake proactieve transparantie in de digitaledienstenverordening moeten in overeenstemming worden gebracht met de regeling voor reactieve transparantie die is vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1049/2001 die van toepassing is wanneer de Commissie een verzoek ontvangt om toegang van het publiek tot risicobeoordelingsverslagen die in het kader van de digitaledienstenverordening zijn opgesteld. Geen van beide rechtskaders prevaleert boven het andere.
56. Krachtens Verordening (EG) nr. 1049/2001 moeten de instellingen van de Unie in beginsel een concrete en individuele beoordeling van de inhoud van elk opgevraagd document uitvoeren om te beslissen of volledige of gedeeltelijke toegang van het publiek kan worden verleend [22].
57. Als uitzondering op deze regel hebben de rechterlijke instanties van de Unie erkend dat de instellingen van de Unie een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking kunnen toepassen op bepaalde categorieën documenten waarop soortgelijke overwegingen inzake de reden waarom zij niet openbaar kunnen worden gemaakt, kennelijk van toepassing zijn. In dat geval hoeft de betrokken instelling de specifieke inhoud van de gevraagde documenten niet te onderzoeken.
58. Deze rechtspraak omvat bijvoorbeeld documenten in het administratieve dossier van de Commissie over de toetsing van staatssteun [23], documenten die tussen de Commissie en de aanmeldende partijen of derden zijn uitgewisseld in het kader van concentratiecontroleprocedures [24], documenten in verband met de lopende precontentieuze fase van een inbreukprocedure [25] en documenten in verband met lopende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF)[26].
59. Wat deze procedures gemeen hebben, is dat de sectorale regels waaronder zij worden geregeld, niet voorzien in een recht van derden op toegang tot het respectieve administratieve dossier van de Commissie. Bovendien is de Commissie gebonden aan vertrouwelijkheid. Dienovereenkomstig zijn de relevante sectorale rechtskaders er in de eerste plaats op gericht de eerbiediging van het beroepsgeheim in de desbetreffende procedures te waarborgen. De doelstelling ervan verschilt dus sterk van de doelstelling van Verordening 1049/2001, namelijk het waarborgen van een zo groot mogelijke transparantie van onder meer de besluitvorming van de administratie van de Unie. Daarom waren de rechters van oordeel dat indien het publiek in die zaken toegang zou krijgen tot het administratieve dossier van de Commissie (op basis van Verordening 1049/2001), dit het bij die regels ingevoerde systeem in twijfel zou trekken en dus het doel zelf van die onderzoeken (en in sommige gevallen ook commerciële belangen) zou ondermijnen.
60. De Commissie voerde aan dat de door de wet inzake digitale diensten ingevoerde transparantieregeling even restrictief is en dat de rechtspraak inzake algemene vermoedens van niet-openbaarmaking derhalve naar analogie van toepassing is op risicobeoordelingsverslagen die in het kader van de wet inzake digitale diensten zijn opgesteld. Meer bepaald heeft de Commissie aangevoerd dat het feit dat de „betrokken partijen” op grond van de wet inzake digitale diensten [27] recht hebben op toegang tot haar onderzoeksdossier, betekent dat het bredere publiek van die toegang is uitgesloten. Bovendien mogen aanbieders van zeer grote onlineplatforms op basis van het beroepsgeheim [28] verwachten dat de Commissie geen informatie openbaar maakt die zij met haar delen. De Commissie verwees ook naar de mogelijkheid dat platforms bepaalde informatie kunnen redigeren [29] voordat zij hun risicobeoordelingsverslagen publiceren.
61. De Ombudsman blijft bij haar standpunt dat de regels die van toepassing zijn op risicobeoordelingsverslagen die in het kader van de digitaledienstenverordening door zeer grote onlineplatforms zijn opgesteld, aanzienlijk afwijken van de omstandigheden waarin de rechterlijke instanties van de EU de mogelijkheid hebben erkend om gebruik te maken van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking.
62. In het algemeen benadrukt de digitaledienstenverordening, in tegenstelling tot de sectorale rechtskaders ten aanzien waarvan de rechterlijke instanties van de EU hebben erkend dat een algemeen vermoeden kan worden toegepast, het belang van transparantie en verantwoordingsplicht van onlinediensten. Wat zeer grote onlineplatforms betreft, erkent de digitaledienstenverordening dat er vanwege hun bijzondere rol en bereik behoefte is aan meer transparantie en publieke controle.[30] Om die doelstellingen te bereiken, moeten specifieke platforms een aanzienlijke hoeveelheid informatie openbaar maken, waaronder informatie die als commercieel gevoelig kan worden beschouwd, zoals het aantal maandelijkse ontvangers in elke lidstaat [31].
63. In dezelfde geest moeten aangewezen onlineplatforms hun jaarlijkse risicobeoordelingsverslag publiceren en moeten zij dit uiterlijk drie maanden na de voltooiing van de onafhankelijke audit doen.[32] Met name moet de publicatie plaatsvinden ongeacht of de Commissie een onderzoek heeft geopend naar de naleving door het betrokken platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening, of een dergelijk onderzoek aan de gang is of dat de Commissie nog geen besluit heeft genomen over de mogelijke opening van een onderzoek.
64. Zoals uit deze zaak blijkt, is het niet onwaarschijnlijk dat de voorgeschreven termijn voor de publicatie van het risicobeoordelingsverslag verstrijkt voordat de Commissie haar onderzoek kan afronden. In de meeste gevallen waarin de Commissie besluit een onderzoek in te stellen, lijkt het erop dat (een geredigeerde versie van) het risicobeoordelingsverslag openbaar zal worden gemaakt voordat een onderzoek wordt geopend of zolang het onderzoek nog loopt. Met andere woorden, de wetgever lijkt te hebben geoordeeld dat de bescherming van de handhavingsinspanningen van de Commissie geen afbreuk doet aan de transparantie en de publieke controle van risicobeoordelingsverslagen.
65. De Ombudsman erkent dat de digitaledienstenverordening toestaat dat bepaalde informatie wordt achtergehouden wanneer een aangewezen platform zijn risicobeoordelingsverslag publiceert, met inbegrip van commercieel gevoelige informatie. Aangezien het verslag op een bepaald moment openbaar moet worden gemaakt, is het echter onredelijk om ervan uit te gaan dat risicobeoordelingsverslagen gevoelige commerciële informatie zouden bevatten. Niets in de bewoordingen van de relevante bepalingen van de wet inzake digitale diensten kan een dergelijke uitlegging ondersteunen. Om dezelfde reden kunnen platforms niet verwachten dat hun risicobeoordelingsverslagen volledig onder het beroepsgeheim vallen.
66. De Ombudsman blijft daarom bij haar standpunt dat het onredelijk is om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op risicobeoordelingsverslagen die in het kader van de wet inzake digitale diensten zijn opgesteld, op basis van de noodzaak om het doel van een onderzoek naar de wet inzake digitale diensten te beschermen en/of de noodzaak om commerciële belangen te beschermen.
67. In antwoord op de voorlopige standpunten van de Ombudsman voerde de Commissie bovendien aan dat openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag in kwestie ten tijde van het bevestigende besluit de toen lopende onafhankelijke controle van de naleving door het platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening zou hebben ondermijnd.
68. Het auditverslag in deze zaak werd in augustus 2024 afgerond. Toen de Commissie in juni 2024 haar confirmatief besluit over het verzoek om toegang van de klager vaststelde, was de controle derhalve nog steeds aan de gang.
69. Overeenkomstig artikel 42, lid 4, van de digitaledienstenverordening kunnen zeer grote onlineplatforms echter besluiten hun risicobeoordelingsverslag te publiceren voordat de onafhankelijke audit is voltooid. De desbetreffende bepaling vereist dat het risicobeoordelingsverslag uiterlijk drie maanden na de voltooiing van de audit wordt gepubliceerd. Zij verbiedt de eerdere publicatie van het verslag niet.
70. Hoewel de wetgever aldus het tijdschema voor de proactieve publicatie van het risicobeoordelingsverslag heeft gekoppeld aan de voltooiing van de onafhankelijke audit, betekent dit niet dat verzoeken om toegang van het publiek uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001 noodzakelijkerwijs vóór die datum moeten worden afgewezen, hetgeen aanleiding geeft tot de toepassing van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking. Indien het betrokken platform het risicobeoordelingsverslag nog niet proactief heeft gepubliceerd, moet de Commissie hiermee rekening houden bij haar beoordeling van het document in het kader van Verordening (EG) nr. 1049/2001 en, indien het niet duidelijk is of toegang van het publiek kan worden verleend, moet de Commissie het platform raadplegen om haar mening te verkrijgen over de vraag of een van de uitzonderingen van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van toepassing zou kunnen zijn. Dit zal het platform ook de mogelijkheid bieden om op het verzoek om toegang te reageren en, indien het dat wenst, zijn risicobeoordelingsverslag eerder te publiceren dan het misschien had gewild.
71. Deze zienswijze wordt ondersteund door de volgende opmerkingen.
72. Ten eerste is er, zoals hierboven vermeld, niets in artikel 42, lid 4, van de digitaledienstenverordening dat platforms belet hun risicobeoordelingsverslagen te publiceren vóór de voltooiing van de onafhankelijke audit. Het lijkt erop dat verschillende aangewezen platforms/zoekmachines hun risicobeoordelingsverslagen voor de meest recente periode al hebben gepubliceerd, hoewel de tweede onafhankelijke audit nog niet is afgerond.
73. Ten tweede merkt de Ombudsman op dat de Commissie in deze zaak [33] gedetailleerde informatie heeft gepubliceerd over haar onderzoek naar de naleving door het platform van zijn verplichtingen uit hoofde van de digitaledienstenverordening, onder meer over de specifieke kwesties die zij beoordeelt en over haar voorlopige bevindingen van niet-naleving, voordat de controle was voltooid. In dit verband is het moeilijk in te zien hoe (gedeeltelijke) openbaarmaking van het risicobeoordelingsverslag van het platform de toen lopende onafhankelijke controle had kunnen ondermijnen.
74. Tot slot merkt de Ombudsman op dat aangewezen platforms voortaan jaarlijks een risicobeoordeling zullen moeten uitvoeren. In het licht van de tijd die de procedure voor de Commissie en de onafhankelijke audit kunnen in beslag nemen, kunnen de risicobeoordelingsverslagen van één platform elk jaar soortgelijke onderwerpen bestrijken. Het gebruik van een algemeen vermoeden kan dus leiden tot een situatie waarin de Commissie een risicobeoordelingsverslag op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001 gedurende een aanzienlijke periode niet beoordeelt, hoewel de reikwijdte van het DSA-onderzoek, waarvan de Commissie het doel wil beschermen, veel beperkter is dan de reikwijdte van een risicobeoordelingsverslag. Daarom zou de toepassing van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking de transparantie en publieke controle van zeer grote onlineplatforms kunnen belemmeren die de wetgever essentieel achtte. Met andere woorden, het gebruik van een algemeen vermoeden dreigt een van de belangrijkste doelstellingen van de digitaledienstenverordening, namelijk transparantie, te ondermijnen.
75. In het licht van het bovenstaande is de Ombudsman van mening dat het onredelijk is om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op risicobeoordelingsverslagen in het kader van de digitaledienstenverordening, en dat de Commissie een individuele beoordeling van het litigieuze verslag had moeten uitvoeren op het moment dat zij het confirmatieve verzoek van de klager in overweging nam. De Ombudsman bevestigt dus haar voorlopige standpunt dat het gebruik door de Commissie van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking wanbeheer vormde.
76. De Ombudsman merkt op dat het betrokken platform inmiddels een bewerkte versie van het risicobeoordelingsverslag dat in dit onderzoek aan de orde is, heeft bekendgemaakt, in overeenstemming met zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 42, lid 4, van de digitaledienstenverordening. Daarom kan worden aangenomen dat de Commissie de door het platform aangebrachte wijzigingen reeds heeft beoordeeld in het licht van de uitzonderingen van artikel 42, lid 5, van de digitaledienstenverordening. In dit verband wordt de Ombudsman aangemoedigd meer te weten te komen over het standpunt van de Commissie dat de wijzigingen die aangewezen platforms in het kader van de digitaledienstenverordening kunnen aanbrengen, de uitzonderingen op de toegang van het publiek in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 moeten weerspiegelen. Dit lijkt te impliceren dat het risicobeoordelingsverslag in kwestie inmiddels openbaar is gemaakt voor zover de Commissie van mening is dat toegang kan worden verleend op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001. De beoordeling van de Commissie in dit verband is echter niet gedeeld en kon dus niet worden herzien.
77. De Ombudsman merkt op dat klager de door het betrokken platform aangebrachte wijzigingen heeft aangevochten en heeft aangevoerd dat deze buitensporig lijken. De proactieve publicatie van een geredigeerde versie van het litigieuze risicobeoordelingsrapport door het betrokken platform heeft de klacht dus niet opgelost. In het licht hiervan acht de Ombudsman het noodzakelijk het onderzoek voort te zetten en de volgende aanbeveling aan de Commissie te doen: De Commissie moet een concrete en individuele beoordeling van het risicobeoordelingsverslag in kwestie uitvoeren met het oog op een zo ruim mogelijke toegang van het publiek, ook tot de delen van het verslag die onleesbaar zijn gemaakt in de versie die door het betrokken platform is gepubliceerd. Indien de Commissie concludeert dat geen toegang kan worden verleend tot bepaalde delen van het verslag, moet zij uitleggen waarom de openbaarmaking ervan specifiek en daadwerkelijk wordt verhinderd in het licht van de uitzonderingen van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001.
78. Tot slot merkt de Ombudsman op dat de nieuwe gedetailleerde regels van de Commissie [34] voor de toepassing van Verordening 1049/2001, die zijn vastgesteld na het confirmatieve besluit in deze zaak, momenteel worden aangevochten bij het Gerecht.[35] De gedetailleerde regels voorzien in de mogelijkheid om een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking toe te passen op “documenten die deel uitmaken van procedures in het kader van de digitaledienstenverordening”. Tenzij en totdat het Hof uitspraak doet over de wettigheid van deze regels, zal de Ombudsman geen standpunt innemen over de gedetailleerde regels als zodanig. Aangezien de gedetailleerde regels in ieder geval in overeenstemming moeten blijven met Verordening (EG) nr. 1049/2001 [36], zal de Ombudsman blijven beoordelen of individuele confirmatieve besluiten van de Commissie, die onder haar aandacht worden gebracht, in overeenstemming zijn met Verordening (EG) nr. 1049/2001, zoals uitgelegd door de rechterlijke instanties van de EU, en met de beginselen van behoorlijk bestuur.
Aanbeveling
Op basis van het onderzoek naar deze klacht doet de Ombudsman de volgende aanbeveling aan de Commissie:
De Europese Commissie moet een concrete en individuele beoordeling van het risicobeoordelingsverslag in kwestie uitvoeren met het oog op een zo ruim mogelijke toegang van het publiek, ook tot die delen van het verslag die zijn bewerkt in de versie die door het betrokken platform is gepubliceerd. Indien de Commissie concludeert dat geen toegang kan worden verleend tot bepaalde delen van het verslag, moet zij uitleggen waarom de openbaarmaking ervan specifiek en daadwerkelijk wordt verhinderd in het licht van de uitzonderingen van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001.
De Commissie en de klager zullen van deze aanbeveling in kennis worden gesteld. Overeenkomstig artikel 4, lid 2, van het Statuut van de Europese Ombudsman zendt de Commissie uiterlijk op 3 februari 2026 een omstandig advies toe.
Teresa Anjinho
Europese Ombudsman
Straatsburg, 03/11/2025
[1] Beschikbaar op: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=uriserv%3AOJ.L_.2021.253.01.0001.01.ENG&toc=OJ%3AL%3A2021%3A253%3ATOC.
[2] Verordening (EU) 2022/2065 betreffende een eengemaakte markt voor digitale diensten (wet inzake digitale diensten): http://data.europa.eu/eli/reg/2022/2065/oj.
[3] Onlineplatforms en onlinezoekmachines worden als “zeer groot” beschouwd als het gemiddelde aantal maandelijks actieve gebruikers van hun dienst binnen de Europese Unie 45 miljoen of meer bedraagt, artikel 33 van de digitaledienstenverordening.
[4] Zie artikel 34 van de wet inzake digitale diensten.
[5] Zie artikel 37 van de wet inzake digitale diensten.
[6] Zie artikel 42, leden 4 en 5, van de digitaledienstenverordening.
[7] Overeenkomstig artikel 34, lid 1, en artikel 33, lid 6, tweede alinea, van de wet inzake digitale diensten.
[8] Krachtens Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Commissie en de Raad: http://data.europa.eu/eli/reg/2001/1049/oj.
[9] Overeenkomstig artikel 4, lid 2, eerste streepje, van Verordening (EG) nr. 1049/2001.
[10] Overeenkomstig artikel 66, lid 1, van de wet inzake digitale diensten. Het bestandsnummer is DSA.100.100.
[11] https://digital-strategy.ec.europa.eu/nl/news/commission-sends-preliminary-findings-x-breach-digital-services-act.
[12] Zie voetnoot 8.
[13] De Commissie verwees onder meer naar het arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 juni 2010, Commissie/Technische Glaswerke Ilmenau, C-139/07 P, punt 54: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=84749&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=1621734.
[14] De Commissie verwees onder meer naar het arrest van het Hof van 27 februari 2014, Commissie/EnBW, C-365/12 P, punten 81 e.v.: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=148392&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=1621734.
[15] De Commissie verwees onder meer naar het arrest van het Gerecht van 26 mei 2016, International Management Group/Commissie, T-110/15, punt 32: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=178781&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=1645716.
[16] De volledige tekst van de voorlopige standpunten van de Ombudsman is te vinden op: https://www.ombudsman.europa.eu/en/doc/correspondence/en/199731.
[17] Artikel 42, lid 5, van de wet inzake digitale diensten.
[18] Zie: https://transparency.x.com/nl/reports/dsa-risk-assessment-report.
[19] De volledige tekst van het antwoord van de Commissie op de voorlopige standpunten van de Ombudsman is te vinden op:
https://www.ombudsman.europa.eu/doc/correspondence/214482.
[20] Zie de gedetailleerde regels van de Commissie voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=OJ:L_202403080#anx_1:~:text=p.%C2%A060).-,BIJLAGE,Raad%20betreffende%20publiek%20toegang%20tot%20Europees%20Parlement%2C%20Raad%20en%20Commissie%20documenten,-waarbij%3A
[21] Artikel 42, lid 4, van de wet inzake digitale diensten.
[22] Zie bijvoorbeeld arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 april 2005, Verein für Konsumenteninformation/Commissie, T-2/03, punten 69 e.v.: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=60314&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=59073.
[23] Arrest van het Hof van 29 juni 2010, Commissie/Technische Glaswerke Ilmenau, C‑139/07 P: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=84749&pageIndex=0&doclang=en&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=267909.
[24] Arrest van het Hof van 28 juni 2012, Commissie/Agrofert, C-477/10 P: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=124461&pageIndex=0&doclang=en&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=267626.
[25] Arrest van het Hof van 14 november 2013, LPN/Commissie, C-514/11 P en C-605/11 P: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=144492&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=8482072.
[26] Arrest van het Gerecht van 1 september 2021, Homoki/Commissie, T-517/19: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=245503&pageIndex=0&doclang=FR&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=6145602.
[27] Artikel 79, lid 4, van de wet inzake digitale diensten.
[28] Artikel 84 van de wet inzake digitale diensten.
[29] Artikel 42, lid 5, van de wet inzake digitale diensten.
[30] Zie bijvoorbeeld de overwegingen 65 en 100 van de wet inzake digitale diensten.
[31] Zie artikel 42, lid 3, van de wet inzake digitale diensten.
[32] Artikel 42, lid 4, van de wet inzake digitale diensten.
[33] Op 18 december 2023 heeft de Commissie het publiek geïnformeerd over de opening van een onderzoek, zie: https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_23_6709. Op 12 juli 2024 heeft de Commissie haar eerste voorlopige bevindingen openbaar gemaakt, zie: https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_24_3761.
[34] Zie voetnoot 20 hierboven.
[35] Zaak T-146/25, De Capitani e.a./Commissie: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?lgrec=fr&td=;ALL&language=en&num=T-146/25&jur=T en zaak T-641/25, ClientEarth/Commissie: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?lgrec=fr&td=;ALL&language=en&num=T-641/25&jur=T.
[36] Overeenkomstig artikel 15, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan elke instelling, elk orgaan of elke instantie “in zijn eigen reglement van orde specifieke bepalingen [moet] opnemen betreffende de toegang tot zijn documenten, overeenkomstig de in de tweede alinea bedoelde verordeningen”. Het Gerecht heeft geoordeeld dat het reglement van orde van de Commissie (in de gevoegde zaken T-371/20 en T-554/20, Pollinis/Commissie, punt 93) of de conclusies van de Raad (in zaak T-255/24, Nouwen/Raad, punt 103) in overeenstemming moeten blijven met Verordening (EG) nr. 1049/2001. In laatstgenoemd geval heeft het Hof geoordeeld dat “[d]e omvang van de verplichtingen die krachtens verordening nr. 1049/2001, zoals uitgelegd door de Unierechter, op een instelling van de Unie rusten, [...] niet [kan] afhangen van de inhoud van handelingen, zoals de conclusies van de Raad, die de betrokken instelling zelf heeft vastgesteld”.