FOR PREVIEWING & TESTING PURPOSES ONLY.
This notification will disappear once the page will be published.
This link is available for less than 30 minutes.
  • Makkelijk te lezen
  • Tekstgrootte

Wilt u een klacht indienen tegen een instelling of orgaan van de EU?

Huidige taal: 
  • Nederlands
Brontaal: 
beschikbare talen: 
De vertaling van deze pagina is automatisch geproduceerd met behulp van machinevertaling.
Machinevertalingen kunnen fouten bevatten die de duidelijkheid en nauwkeurigheid van de informatie kunnen schaden; de Ombudsman kan niet aansprakelijk worden gehouden voor eventuele afwijkingen. Voor de grootste mate van betrouwbaarheid en rechtszekerheid wordt verwezen naar de bronversie in het Engels (klik op de link hierboven).
Meer informatie vindt u in ons taal- en vertaalbeleid.

Besluit van de Europese Ombudsman tot afsluiting van het onderzoek naar klacht 1869/2013/AN tegen de Europese Commissie

De zaak had betrekking op achttien verzoeken om toegang tot documenten die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 waren ingediend. De gevraagde documenten hadden betrekking op de procedure die is gevolgd bij de wijziging van Verordening (EU) nr. 540/2011. In totaal betroffen de aanvragen bijna 300 documenten. De aanvragen zijn ingediend door een multinationale groep die onder meer actief is op het gebied van gewasbeschermingsoplossingen. Aangezien de Commissie van mening was dat de verwerking van de aanvragen een aanzienlijke administratieve last met zich meebracht en haar zou belemmeren haar andere taken uit te voeren, heeft zij op grond van artikel 6, lid 3, van de verordening voorgesteld de gevraagde documenten gedurende een bepaalde periode openbaar te maken. Klager achtte het voorgestelde tijdschema onredelijk. De Ombudsman onderzocht de kwestie en stelde vast dat klager, bij gebreke van een overeenkomst over gespreide openbaarmaking, terecht van mening was dat de Commissie had geweigerd toegang te verlenen. Hoewel de Commissie de verzoeken niet binnen de relevante termijnen heeft behandeld, was de Ombudsman van mening dat de omstandigheden van de zaak de tijd rechtvaardigden die de Commissie nodig had om de verzoeken te verwerken. De Ombudsman concludeerde derhalve dat er geen sprake was van wanbeheer door de Commissie. De Ombudsman merkte voorts op dat sommige van de gevraagde documenten in de loop van een wetgevingsproces leken te zijn opgesteld en als zodanig rechtstreeks toegankelijk hadden moeten worden gemaakt. Indien dit was gebeurd, was het niet nodig geweest dat klager specifieke verzoeken om toegang tot die documenten had ingediend op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001.

Achtergrond van de klacht

1. Op 23 april 2013 heeft klager achttien [1] verzoeken om toegang tot documenten ingediend bij de Europese Commissie, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 [2]. De verzoeken hadden betrekking op documenten in verband met de procedure die heeft geleid tot de wijziging van Verordening (EU) nr. 540/2011 [3] (namelijk vergaderingen, interne documenten, juridische adviezen, correspondentie tussen de Commissie en de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid) en, meer in het algemeen, het gebruik van pesticiden op basis van neonicotinoïden.

2. Op 13 juni 2013 heeft de Commissie klager meegedeeld dat zij geen documenten bezat die onder drie van de verzoeken vielen.

3. Wat de andere verzoeken betreft, heeft de Commissie verklaard dat zij betrekking hadden op een zeer groot aantal documenten, waarvan vele afkomstig waren van derden en lidstaten. In die omstandigheden kon de individuele beoordeling van de documenten niet binnen de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 gestelde termijnen plaatsvinden. De Commissie heeft een beroep gedaan op artikel 6, lid 3, van de verordening [4] en de klager gevraagd of zij de reikwijdte van de verzoeken kon beperken tot een beheersbaar aantal documenten. Als alternatief bood de Commissie aan de verzoeken in fasen te behandelen en de klager, met later vast te stellen tussenpozen, partijen documenten toe te zenden die waren goedgekeurd met het oog op vrijgave of gedetailleerde redenen om openbaarmaking te weigeren. De Commissie stelde voor de gevraagde documenten in vijf categorieën onder te brengen om de verwerking ervan te vergemakkelijken, en verzocht klager aan te geven welke documenten hij als prioritair beschouwde.

4. Klager was van mening dat zijn verzoeken om toegang volkomen redelijk waren en dat een groot aantal van de gevraagde documenten al had moeten worden verstrekt. Het weigerde zijn verzoeken in te perken en "met tegenzin"aanvaardde het voorstel van de Commissie om de informatie geleidelijk openbaar te maken. Zij verklaarde dat zij verwachtte binnen tien werkdagen toegang te krijgen tot drie van de vijf partijen en binnen twintig werkdagen tot de overige twee partijen. Zij waarschuwde de Commissie ook dat zij de Europese Ombudsman op de hoogte zou brengen van de vertragingen die zij ondervond bij het verkrijgen van toegang tot de relevante documenten.

5. De Commissie stemde ermee in voorrang te geven aan de drie partijen die klager had geïdentificeerd. Zij was echter van mening dat de gevraagde termijnen niet redelijk waren, gezien het aantal documenten en de noodzaak van een geïndividualiseerde beoordeling. De Commissie wees erop dat wanneer de omvang van de werkzaamheden in verband met de verwerking van de aanvragen de werking van haar diensten dreigt te ondermijnen, zij het belang van toegang van het publiek moet afwegen tegen het belang van behoorlijk bestuur [5]. Volgens de Commissie zou een evenwichtige oplossing erin hebben bestaan klager tussen 31 juli 2013 en 30 november 2013 de gevraagde documenten (of een gedetailleerde motivering van de weigering van toegang) toe te zenden [6].

6. Klager was het niet eens met het voorstel van de Commissie en diende een confirmatief verzoek in. Het secretariaat-generaal van de Commissie verwierp het verzoek omdat het zonder voorwerp was geraakt, aangezien het niet verwees naar een gedeeltelijke of volledige weigering van openbaarmaking. Het secretariaat-generaal is ook van mening dat het door de diensten van de Commissie voorgestelde tijdschema niet onredelijk is gezien het aantal gevraagde documenten, de noodzaak om derden te raadplegen en de zware werklast van de diensten van de Commissie.

7. Ontevreden over dit resultaat nam klager in oktober 2013 contact op met de Europese Ombudsman.

Het onderzoek

8. De Ombudsman heeft een onderzoek geopend naar de beweringen van klager dat de Commissie (i) de gevraagde documenten niet binnen redelijke termijnen heeft verstrekt en (ii) niet binnen de toepasselijke termijn op het oorspronkelijke verzoek heeft geantwoord en klager niet heeft meegedeeld dat zij voornemens was die termijn te verlengen en de redenen voor deze verlenging. Het onderzoek had ook betrekking op het argument van klager dat de Commissie zich moest verontschuldigen voor haar procedurele tekortkomingen en de gevraagde documenten onverwijld openbaar moest maken.

9. In de loop van het onderzoek ontving de Ombudsman het standpunt van de Commissie over de klacht en vervolgens de opmerkingen van klager over het standpunt van de Commissie. Bij de uitvoering van het onderzoek heeft de Ombudsman rekening gehouden met de argumenten en standpunten van de partijen.

Vermeende niet-verschaffing van de documenten binnen redelijke termijnen en daarmee verband houdende vordering 

Aan de Ombudsman voorgelegde argumenten

10. Klager was van mening dat de Commissie zich niet kon beroepen op artikel 6, lid 3, van Verordening 1049/2001, dat voorziet in informele besprekingen met de indiener van het verzoek, om de bij de artikelen 7 en 8 van de verordening opgelegde termijnen eenzijdig te verlengen. Bij gebreke van een overeenkomst tussen de Commissie en de klager was de Commissie gehouden de in artikel 7 vastgestelde termijnen in acht te nemen. Ondanks de goede wil en de goede trouw van klager om met de Commissie in gesprek te gaan, kon een dergelijke overeenkomst niet worden gevonden omdat de door de Commissie voorgestelde termijnen niet eerlijk of redelijk waren.

11. Volgens klager heeft de door de Commissie opgelegde oplossing ertoe geleid dat de laatste partij gevraagde documenten pas zeven maanden na het verzoek om toegang van het publiek tot documenten werd vrijgegeven. Klager voerde aan dat deze situatie neerkomt op onnodige vertragingen, hetgeen in strijd is met artikel 17 en artikel 23, lid 1, van de Europese code van goed administratief gedrag en met Verordening (EG) nr. 1049/2001. Zij vermoedde dat de vertraging mogelijk was ingegeven door het voornemen van de Commissie om klager te beletten gebruik te maken van de relevante documenten. Indien de Commissie zich had gehouden aan het soort termijn dat reeds in een andere zaak door de rechterlijke instanties van de EU [7] was aanvaard, namelijk vijftien werkdagen per partij, zouden de meeste gevraagde documenten tijdig zijn ontvangen om de klager in staat te stellen ze voor zijn legitieme doeleinden te gebruiken.

12. De Commissie verklaarde dat de verzoeken van klager zeer ruim waren geformuleerd en betrekking hadden op een groot aantal documenten. Sommige daarvan bevatten persoonsgegevens en andere bleken onder de uitzonderingen van Verordening (EG) nr. 1049/2001 te vallen. Bovendien moest in sommige gevallen overleg met derden plaatsvinden om te beslissen of al dan niet toegang moest worden verleend. Aangezien de "administratieve lasten bij de behandeling ervan door de verantwoordelijke eenheid de uitvoering van de kerntaken van die eenheid dreigden te ondermijnen", moest de Commissie een manier vinden om "de werklast aan te pakken en tegelijkertijd tegemoet te komen aan de verzoeken van klager".

13. Op 22 mei 2013 heeft de Commissie de termijn voor het beantwoorden van het oorspronkelijke verzoek verlengd, zoals toegestaan door artikel 7, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001. De extra tijd was nodig "om de relevante documenten te identificeren en te verzamelen". Vervolgens heeft zij contact opgenomen met de klager om een billijke oplossing te vinden overeenkomstig artikel 6, lid 3, van dezelfde verordening. De Commissie was van mening dat, hoewel klager ermee instemde de gevraagde documenten in batches te ontvangen, zij niettemin " aandrong op zeer krappe termijnen " die de Commissie niet redelijk achtte omdat "het doorzoeken en verzamelen van de documenten zeer tijdrovend was, vanwege het feit dat de verzoeken zeer ruim waren. Er was nog meer tijd nodig om de inhoud van de documenten te beoordelen, derden, lidstaten en andere diensten van de Commissie te raadplegen en de documenten zorgvuldig zwart te maken vanwege persoonsgegevens en/of andere uitzonderingen".  Bovendien vereisen de interne procedures van de Commissie samenwerking tussen verschillende eenheden en vergen zij noodzakelijkerwijs tijd, met name wanneer openbaarmaking wordt geweigerd.

14. Daarom stelde de Commissie klager een ander tijdschema voor, rekening houdend met de volgorde van voorkeur die de klager had vastgesteld. De Commissie heeft zich aan dit tijdschema gehouden en had klager op de datum van haar advies reeds toegang tot alle gevraagde documenten verleend, dan wel met redenen omklede weigeringen van toegang.

15. De Commissie was van mening dat zij redelijk en te goeder trouw had gehandeld, terwijl klager "niet bereid was te goeder trouw samen te werken om tot een compromis te komen". Het weigerde eenvoudigweg het voorgestelde tijdschema en probeerde zelfs niet samen te werken om een eerlijke oplossing te vinden, rekening houdend met de werklast die [haar] meerdere verzoeken met zich meebrachten. De Commissie wees erop dat klager niet eens heeft gereageerd op de uitnodiging van de Commissie om contact met hem op te nemen indien klager vragen had over het voorgestelde tijdschema.

Beoordeling door de Ombudsman

16. Op grond van artikel 6, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kunnen de instellingen in omstandigheden waarin een verzoek om toegang betrekking heeft op "een zeer groot aantal documenten"informeel met de aanvrager overleggen om een billijke oplossing te vinden".

17. De Commissie heeft getracht het proces van een "billijke oplossing" overeenkomstig artikel 6, lid 3, te gebruiken om te onderhandelen over het nemen van besluiten, op gespreide basis, buiten de termijnen die anders in Verordening (EG) nr. 1049/2001 zijn vastgesteld. De Ombudsman merkt op dat klager, na een gedachtewisseling over het tijdschema voor een gespreide openbaarmaking, een confirmatief verzoek bij het secretariaat-generaal van de Commissie heeft ingediend, waarin hij dat tijdschema betwistte. In dit verzoek wordt duidelijk aangegeven dat klager had afgezien van de informele besprekingen op grond van artikel 6, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 en het voorstel van de Commissie voor een oplossing had afgewezen.

18. Klager is van mening dat de Commissie zich bijgevolg moest houden aan de beperkende termijnen van de artikelen 7 en 8 van de verordening. Op uitdrukkelijk verzoek van de Ombudsman heeft de Commissie in haar advies verduidelijkt dat zij naar haar mening in dergelijke gevallen "de mogelijkheid heeft de krappe termijnen van de verordening uit te stellen, mits zij de specifieke omstandigheden heeft toegelicht en een redelijke termijn heeft voorgesteld", met name in gevallen waarin de verzoeker niet bereid is gebleken mee te werken.

19. Ten tijde van de behandeling van deze zaak door de Commissie had het Gerecht van de Europese Unie met betrekking tot deze specifieke kwestie reeds geoordeeld dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 "geen enkele bepaling bevat die de instelling uitdrukkelijk toestaat om, bij gebreke van een met de verzoeker overeengekomen billijke oplossing, de in de artikelen 7 en 8 vastgestelde termijnen op te schorten, zelfs indien het voorstel van de instelling in het betrokken geval redelijk is"[8]. Terwijl het onderzoek van de Ombudsman aan de gang was en nadat de Commissie de relevante documenten reeds overeenkomstig het voorgestelde tijdschema had bekendgemaakt, heeft het Hof van Justitie [9] in deze zaak zijn arrest in hogere voorziening gewezen en verduidelijkt dat de billijke oplossing waarin artikel 6, lid 3, voorziet " alleen betrekking kan hebben op de inhoud of het aantal gevraagde documenten "[10].  Het Hof van Justitie vervolgde: "Een beroep op het evenredigheidsbeginsel [11] kan niet leiden tot een wijziging van de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde termijnen zonder een situatie van rechtsonzekerheid te creëren"[12] (onderstreping in beide citaten toegevoegd). 

20. Het standpunt van het Hof waarin de mogelijkheid wordt uitgesloten om de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde termijnen via artikel 6, lid 3, te verlengen, is gebaseerd op argumenten inzake rechtszekerheid. De termijn waarbinnen een verzoeker een beroep tot nietigverklaring tegen een negatieve beschikking kan instellen, is immers vastgesteld en het beginpunt ervan moet nauwkeurig worden berekend. Het staat een verzoeker echter altijd vrij om met de betrokken instelling een minnelijke schikking te zoeken over de verlenging van de termijnen, zolang hij zich ervan bewust is dat dit kan inhouden dat hij afziet van het recht om gerechtelijke stappen te ondernemen in geval van een negatieve uitkomst buiten de voorgeschreven termijnen. Dergelijke verzoekers behouden echter hun recht om een klacht in te dienen bij de Ombudsman, een van de rechtsmiddelen waarin Verordening (EG) nr. 1049/2001 uitdrukkelijk voorziet.

21. In het onderhavige geval had de Commissie strikt juridisch gezien niet het recht om de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde termijn te verlengen. In de praktijk trachtte zij dit echter te doen [13].

22. De beoordeling van een klacht door de Ombudsman gaat echter verder dan louter juridische argumenten en omvat overwegingen van redelijkheid, billijkheid en goede trouw. Vanuit dit oogpunt aanvaardt een aanvrager die het met een instelling eens is over een "billijke oplossing" dat het niet redelijk is om binnen de wettelijke termijnen een raambesluit te verwachten. In deze omstandigheden kan het verzuim van de instelling om binnen de wettelijke termijnen over de toegang tot alle gevraagde documenten te beslissen, niet als wanbeheer worden beschouwd. De vraag rijst dus of, in gevallen waarin geen overeenstemming is bereikt over een "billijke oplossing", zoals in casu, het feit dat een instelling niet binnen de wettelijke termijnen over het verzoek om toegang heeft beslist, noodzakelijkerwijs neerkomt op wanbeheer.

23. In de meeste gevallen zou het antwoord op deze vraag positief zijn. Dit is met name het geval wanneer het falen van de instelling het gevolg is van een onredelijke vertraging of een algemeen gebrek aan eerbiediging van het transparantiebeginsel van Verordening (EG) nr. 1049/2001 weerspiegelt.  Anderzijds zullen er omstandigheden zijn waarin het onwaarschijnlijk is dat een verzuim om binnen de wettelijke termijnen een beslissing te nemen, neerkomt op wanbeheer. Dit zou het geval zijn wanneer de instelling te goeder trouw heeft gehandeld en er goede redenen zijn om niet binnen de wettelijke termijnen over het verzoek te hebben beslist. Dit kan zich voordoen wanneer er een zware administratieve last voor de instelling ontstaat als gevolg van het aantal verzoeken dat tegelijkertijd door de verzoeker wordt ingediend, het aantal gevraagde documenten, de complexiteit van het besluitvormingsproces in het specifieke geval of een combinatie van deze factoren. 

24. De enige vraag voor de Ombudsman is derhalve of het verzuim van de Commissie om binnen de wettelijke termijnen over de verzoeken te beslissen, wanbeheer vormde. Om de in de volgende punten uiteengezette redenen concludeert de Ombudsman dat het verzuim van de Commissie niet neerkomt op wanbeheer.

25. Ten eerste merkt de Ombudsman op dat de verzoeken van klager zeer ruim waren geformuleerd en bijvoorbeeld verwezen naar "alle correspondentie", "alle documenten", "alle interne en externe correspondentie", "alle correspondentie met derden "en "alle documenten, kamerdocumenten, transcripties, notulen en geluidsopnamen". Zoals de Commissie heeft aangevoerd, betekende dit in feite dat klager om toegang verzocht tot alle documenten die direct en indirect verband hielden met de opstelling van Verordening (EU) nr. 485/2013. De inspanningen die nodig zijn om de nodige documenten te identificeren, te classificeren en te verzamelen, lijken dus aanzienlijk.

26. Ten tweede was de Commissie aanvankelijk van mening dat de verzoeken betrekking hadden op 169 documenten, maar uiteindelijk bleek dat 293 documenten onder het verzoek vielen. Zij vereisten elk een geïndividualiseerde beoordeling om ervoor te zorgen dat zij niet onder een van de toepasselijke uitzonderingen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vielen. Het is met name van belang dat de Commissie, anders dan in zaak T-2/03 [14], die beide partijen hebben aangehaald, in deze zaak blijk heeft gegeven van haar volledige bereidheid om elk opgevraagd document individueel te beoordelen, in overeenstemming met de geest van Verordening (EG) nr. 1049/2001, en dit uiteindelijk ook heeft gedaan. Bovendien blijkt uit de lijsten van documenten die de openbaarmakingsbesluiten van de Commissie vergezellen, niet onmiddellijk dat de betrokken documenten niet onder een uitzondering vielen, zoals klager heeft betoogd.

27. In de derde plaats blijkt uit de toegangsbeschikkingen van de Commissie dat voor elke partij verschillende documenten onder een of meer uitzonderingen vielen. Daarom moesten delen ervan onleesbaar worden gemaakt en moest de klager in dit verband uitleg worden verstrekt.

28. Ten vierde waren 69 van de gevraagde documenten afkomstig van en moesten zij dus worden geraadpleegd door derden, waaronder lidstaten, derde landen en het Europees Agentschap voor voedselveiligheid. In de normale gang van zaken verwacht de Ombudsman dat de EU-instellingen ervoor zullen zorgen dat dergelijke raadplegingen hen er niet van weerhouden de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde termijnen in acht te nemen. In dit geval aanvaardt de Ombudsman echter dat het aantal documenten en derden dat moest worden geraadpleegd inderdaad extra tijd had kunnen vergen.

29. Uit het bovenstaande volgt dat het voorstel van de Commissie voor een gespreide openbaarmaking redelijk was. Dit blijft het geval ondanks de verduidelijking van het Hof (zie punt 19 hierboven) dat een "billijke oplossing" niet tot gevolg heeft dat de wettelijke termijnen voor de beslissing over verzoeken om toegang worden opgeschort of gewijzigd.

30. In alle omstandigheden van deze zaak is de Ombudsman derhalve van oordeel dat er geen sprake was van wanbeheer door de Commissie als gevolg van de niet-naleving van de wettelijke termijnen voor de beslissing over verzoeken om toegang.

Vermeende niet-beantwoording van het oorspronkelijke verzoek binnen de gestelde termijn en verzoek om verlenging en verzoek om verontschuldiging

Aan de Ombudsman voorgelegde argumenten

31. In haar advies heeft de Commissie verklaard dat, aangezien zij de verzoeken van klager op 29 april 2014 heeft geregistreerd, de termijn voor het verlenen van toegang tot de documenten overeenkomstig artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 op 24 mei 2013 is verstreken. Vóór die datum, op 22 mei 2013, heeft de Commissie klager overeenkomstig artikel 7, lid 3, van de verordening meegedeeld dat de termijn voor het beantwoorden van zestien van die verzoeken met vijftien werkdagen moest worden verlengd, aangezien grote dossiers moesten worden onderzocht om de gevraagde documenten op te vragen. De nieuwe termijn voor de vrijgave van de documenten was derhalve 14 juni 2013.

32. Op 13 juni 2013 heeft de Commissie klager meegedeeld dat zij niet beschikte over de documenten waarop drie van de verzoeken betrekking hadden, en heeft zij klager verzocht mee te werken om te onderhandelen over een billijke oplossing. De Commissie wees erop dat in de bij de Ombudsman ingediende klacht niet werd verwezen naar de brief van de Commissie tot verlenging van de antwoordtermijn overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001.

Beoordeling door de Ombudsman

33. Uit de bij de klacht gevoegde documenten bleek dat de Commissie klager tussen de datum van indiening van de verzoeken om toegang en het beroep van de Commissie op artikel 6, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 geen informatie had verstrekt over de status van haar verzoeken en hem met name niet in kennis had gesteld van haar voornemen om de termijn van vijftien werkdagen voor het beantwoorden van haar oorspronkelijke verzoeken te verlengen. In het advies van de Commissie is de kwestie echter voldoende opgehelderd, waaruit blijkt dat zij bij de verlenging van de desbetreffende termijnen heeft gehandeld in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1049/2001 en de klager daarvan in kennis heeft gesteld, zoals zij wettelijk verplicht was te doen.

34. Daarom is verder onderzoek naar de tweede bewering niet nodig en zijn er geen excuses verschuldigd. 

Proactieve openbaarmaking van wetgevingsdocumenten

35. Artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 heeft betrekking op het verlenen van rechtstreekse toegang tot bepaalde soorten documenten zonder dat particulieren specifieke verzoeken om toegang hoeven in te dienen.  In artikel 12, lid 2, wordt met name bepaald dat "wetgevingsdocumenten" "rechtstreeks toegankelijk" moeten worden gemaakt. In artikel 12, lid 2, worden "wetgevingsdocumenten" gedefinieerd als "documenten die zijn opgesteld of ontvangen in het kader van procedures voor de vaststelling van handelingen die juridisch bindend zijn in of voor de lidstaten". Ten minste enkele van de in de verzoeken van klager gevraagde documenten waren documenten met betrekking tot de procedure die heeft geleid tot de wijziging van Verordening (EU) nr. 540/2011 (zie paragraaf 1). Deze verordening is "wettelijk bindend in of voor de lidstaten". Op het eerste gezicht zijn sommige van de door klager gevraagde documenten "wetgevingsdocumenten" die in artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 specifiek worden genoemd als een soort document dat rechtstreeks toegankelijk moet worden gemaakt. Indien de Commissie deze documenten rechtstreeks toegankelijk had gemaakt, was het (in ieder geval grotendeels) niet nodig geweest dat klager specifieke verzoeken om toegang uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/20001 had ingediend.  Hoewel dit niet uitdrukkelijk door klager aan de orde werd gesteld, is de Ombudsman van mening dat het passend is dit aan te pakken door middel van een nadere opmerking.

Conclusie

Op basis van het onderzoek naar deze klacht sluit de Ombudsman de klacht af met de volgende conclusie:

In de onderhavige zaak was er geen sprake van wanbeheer.

Klager en de Commissie zullen van dit besluit in kennis worden gesteld.

Verdere opmerking

De Europese Commissie moet nagaan hoe zij het best kan zorgen voor een passende en consistente naleving van het vereiste van artikel 12, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 dat "wetgevingsdocumenten" rechtstreeks toegankelijk worden gemaakt voor het publiek.

Emily O'Reilly
 
Gedaan te Straatsburg op 3 november 2014


[1] Het negentiende verzoek, dat op dezelfde dag is ingediend, is niet relevant voor de onderhavige beschikking.

[2] Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake

de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

Artikel 2, lid 1, van deze verordening luidt als volgt: "Iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon

met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat, heeft recht op toegang tot documenten van de instellingen, met inachtneming van de in deze verordening omschreven beginselen, voorwaarden en beperkingen".

[3] Uitvoeringsverordening (EU) nr. 485/2013 van de Commissie van 24 mei 2013 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wat betreft de voorwaarden voor de goedkeuring van de werkzame stoffen clothianidin, thiamethoxam en imidacloprid, en tot verbod van het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stoffen bevatten.

[4] "Indien een verzoek betrekking heeft op een zeer lang document of op een zeer groot aantal documenten, kan de betrokken instelling informeel met de aanvrager overleggen om een billijke oplossing te vinden."

[5] Zaak T-2/03, Verein für Konsumenteninformation/Commissie, Jurispr. 2005, blz. II-01121, punten 101 en 102.

[6] Partij 1, uiterlijk op 31 juli 2013; partijen 4 en 5, uiterlijk op 30 september 2013; partij 2, uiterlijk op 31 oktober 2013 en partij 3, uiterlijk op 30 november 2013.

[7] Zaak T-42/05, Williams/Commissie, Jurispr. 2008, blz. II-156.

[8] Zaak T-392/07, Strack/Commissie, ECLI:EU:T:2013:8, punt 51. Vertaald uit het Frans.

[9] Zaak C-127/13 P.

[10] Paragraaf 26.

[11] Het Hof verduidelijkte ook dat "een instelling in uitzonderlijke omstandigheden de toegang tot bepaalde documenten kan weigeren op grond van het feit dat de werklast in verband met de openbaarmaking ervan onevenredig zou zijn in verhouding tot de doelstellingen van het verzoek om toegang tot die documenten".

[12] Punt 28.

[13] Bij gebreke van besluiten op grond van artikel 7 had de klager het recht confirmatieve verzoeken in te dienen, hetgeen hij ook heeft gedaan. Aangezien de Commissie vervolgens geen besluit heeft genomen over de confirmatieve verzoeken, had klager het recht een gerechtelijke procedure tegen de Commissie in te leiden en/of een klacht in te dienen bij de Ombudsman. Als zodanig heeft het niet in acht nemen van de in de artikelen 7 en 8 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgestelde wettelijke termijnen tot gevolg dat de verzoeker het recht heeft om beroep in te stellen, hetzij intern bij de instelling (artikel 7), hetzij extern bij de rechterlijke instanties of de Ombudsman (artikel 8).

[14] Zie voetnoot 5 hierboven.

Wat vond u van deze automatische vertaling? Deel uw mening!