FOR PREVIEWING & TESTING PURPOSES ONLY.
This notification will disappear once the page will be published.
This link is available for less than 30 minutes.
  • Makkelijk te lezen
  • Tekstgrootte

Wilt u een klacht indienen tegen een instelling of orgaan van de EU?

Huidige taal: 
  • Nederlands
Brontaal: 
beschikbare talen: 
De vertaling van deze pagina is automatisch geproduceerd met behulp van machinevertaling.
Machinevertalingen kunnen fouten bevatten die de duidelijkheid en nauwkeurigheid van de informatie kunnen schaden; de Ombudsman kan niet aansprakelijk worden gehouden voor eventuele afwijkingen. Voor de grootste mate van betrouwbaarheid en rechtszekerheid wordt verwezen naar de bronversie in het Engels (klik op de link hierboven).
Meer informatie vindt u in ons taal- en vertaalbeleid.

Besluit van de Europese Ombudsman inzake klacht 1617/2005/(BB)JF tegen de Europese Commissie

Klager was de enige erfgenaam van een voormalige werknemer van de Commissie die in november 1998 overleed. In mei 2003 heeft de Commissie klager verzocht het pensioen van zijn vader voor de maand december 1998, dat hij ten onrechte had betaald, terug te betalen. Hoewel klager aanvankelijk ermee instemde het bedrag in termijnen terug te betalen, via een betalingsplan voor twaalf maanden, beweerde hij dat het voor de Commissie oneerlijk zou zijn om het terugvorderingsbevel ten uitvoer te leggen. Hij voerde aan dat hij te goeder trouw had gehandeld en dat hij niet op de hoogte was van de bedragen op de desbetreffende bankrekening vanwege tragische omstandigheden, namelijk meerdere rouwpartijen in korte tijd. Klager voerde aan dat de Commissie het genoemde terugvorderingsbevel moest annuleren.

In haar standpunt over de klacht was de Commissie van mening dat het te veel betaalde kennelijk van dien aard was geweest dat klager er niet onkundig van had kunnen zijn, indien hij de gebruikelijke zorgvuldigheid had betracht. Zij was ook van mening dat hij zich niet op zijn goede trouw kon beroepen omdat hij het op eigen verzoek vastgestelde terugbetalingsplan niet in acht had genomen.

In zijn opmerkingen legde klager uit dat hij zijn standpunt over de invordering had gewijzigd nadat hij kennis had genomen van de bevoegdheid van het tot aanstelling bevoegde gezag om afstand te doen van een schuld, overeenkomstig artikel 85 van het Statuut. Hij benadrukte dat hij een werkloosheidsuitkering ontving en had graag gezien dat de Commissie een humanere en minder mechanische benadering van zijn zaak had gevolgd.

In zijn voorstel voor een minnelijke schikking merkte de Ombudsman op dat het te veel betaalde bedrag in kwestie het gevolg was van een fout van de Commissie. De Ombudsman erkende dat de Commissie verplicht is onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen om de financiële belangen van de Gemeenschap te beschermen. Hij wees er echter ook op dat de overheidsinstanties die verantwoordelijk zijn voor belastingen en uitkeringen in sommige lidstaten, in overleg met de bevoegde nationale ombudsman, beleid hebben vastgesteld om ervoor te zorgen dat te veel betaalde bedragen die het gevolg zijn van officiële fouten, niet worden teruggevorderd, tenzij het billijk en redelijk is om dit te doen. In dit verband benadrukte de Ombudsman dat uitzonderlijke omstandigheden zoals rouw door die autoriteiten kunnen worden aanvaard als een redelijke verklaring voor het verzuim van een begunstigde om de juistheid van betalingen op bankrekeningen te controleren. Gezien de uitzonderlijke omstandigheden van de zaak heeft de Ombudsman de Commissie derhalve verzocht na te gaan of het billijk en redelijk zou zijn het terugvorderingsbevel te annuleren of op zinvolle wijze te verminderen.

In haar memorie van repliek stelde de Commissie dat zij had gehandeld in overeenstemming met de relevante wettelijke bepalingen. Hoewel de Commissie het erover eens was dat het te veel betaalde bedrag het gevolg was van een vergissing die zij had begaan, heeft zij deze vergissing verklaard door het feit dat december de maand was waarin de jaarlijkse aanpassing van het pensioen plaatsvond. Zij moest dus nog steeds aan de nalatenschap van de vader van klager de jaarlijkse "aanpassing" van zijn pensioen betalen voor de periode juli-november 1998.

De Ombudsman nam nota van het feit dat sommige van de meervoudige betalingen aan de nalatenschap van de vader van klager in december 1998 naar behoren waren betaald, terwijl andere niet naar behoren waren betaald. In het licht hiervan kon de Ombudsman het argument dat de onterechte aard van de betaling "octrooimatig" was, zodat klager er niet onkundig van kon zijn, niet ondersteunen. De Ombudsman benadrukte dat de Commissie in het onderhavige geval te maken had met een persoon die noch een "dienaar" noch een "ambtenaar" was en die niet kon worden geacht de bijzondere verantwoordelijkheid te dragen die van ambtenaren en personeelsleden wordt verlangd met betrekking tot de aan hen gedane betalingen. In het licht van het bovenstaande deed de Ombudsman een ontwerpaanbeveling aan de Commissie om na te gaan of het niet alleen eerlijk en redelijk zou zijn, maar ook in overeenstemming met de toepasselijke regels, om het invorderingsbevel te annuleren.

In haar antwoord verklaarde de Commissie dat zij, gezien het belang dat de Ombudsman aan de onderhavige zaak had gehecht, had besloten de aanbeveling van de Ombudsman te aanvaarden en, bij wijze van uitzondering, het terugvorderingsbevel te annuleren.

In zijn besluit verwelkomde de Ombudsman het antwoord van de Commissie en benadrukte hij het belang van de positieve aanpak van de Commissie in dit geval voor het versterken van de verwachtingen van de burgers ten aanzien van een humanere EU.


Straatsburg, 19 juli 2007

Geachte heer B.,

Op 21 april 2005 heeft u bij de Europese Ombudsman een klacht ingediend tegen de Europese Commissie. De klacht betreft terugvorderingsprocedure nr. 3240502120 voor een bedrag van 1 747,10 EUR dat na zijn overlijden in november 1998 ten onrechte op de bankrekening van uw overleden vader is gestort.

Op 30 mei 2005 heb ik de klacht doorgestuurd naar de voorzitter van de Commissie. Op 22 september 2005 ontving ik het advies van de Commissie, dat ik u met een verzoek om opmerkingen toezond. Op 30 december 2005 heb ik uw opmerkingen over het advies van de Commissie ontvangen.

Op 21 maart 2006 heb ik u in kennis gesteld van de wijziging van de raadsman die verantwoordelijk is voor de behandeling van uw zaak.

Op 8 juni 2006 hebben mijn diensten u gebeld om de mogelijkheid van een minnelijke schikking van uw klacht te bespreken. Diezelfde dag heb ik de Commissie mijn voorstel doen toekomen voor een minnelijke schikking van uw klacht, waarvan u ter informatie een kopie heeft ontvangen.

Op 5 juli 2006 heeft de Commissie verzocht om verlenging van de termijn voor het beantwoorden van het voorstel voor een minnelijke schikking. Op 10 juli 2006 heb ik de Commissie een verlenging tot en met 30 september 2006 verleend.

Op 27 oktober 2006 heeft de Commissie geantwoord op mijn voorstel, dat ik u heb toegezonden met het verzoek opmerkingen te maken.

Op 4 december 2006 heb ik uw opmerkingen over het antwoord van de Commissie ontvangen.

Op 29 maart 2007 hebben mijn diensten u telefonisch meegedeeld dat ik had besloten de Commissie in de onderhavige zaak een ontwerpaanbeveling te doen toekomen. Op 2 april 2007 heb ik de Commissie de ontwerpaanbeveling doen toekomen, waarvan u ter informatie een kopie heeft ontvangen.

Op 4 april 2007 heeft de Commissie verzocht om verlenging van de termijn voor de indiening van haar uitvoerig gemotiveerde mening. Op 23 april 2007 heb ik de Commissie een verlenging tot en met 30 juni 2007 verleend.

Op 6 juni 2007 ontving ik het antwoord van de Commissie dat zij ermee instemde mijn ontwerpaanbeveling te aanvaarden en, bij wijze van uitzondering, de terugvordering van het te veel betaalde in te trekken.

Op 7 juni 2007 deelde u mijn diensten telefonisch mee dat u tevreden was met de uitkomst van de zaak en feliciteerde u de Ombudsman.

Ik schrijf u nu om u de resultaten te laten weten van de onderzoeken die zijn gedaan.


Het KLACHT

De feiten kunnen volgens klager als volgt worden samengevat.

De overleden vader van klager, die een voormalig werknemer van de Commissie was, is op 8 november 1998 overleden. Klager was zijn enige erfgenaam.

Op 7 mei 2003 heeft de Pensioendienst van de Commissie klager schriftelijk meegedeeld dat de Pensioendienst na een financiële controle van het invaliditeitspensioen van zijn vader had vastgesteld dat hij zijn vader een onterecht pensioen van 69 164 BEF en 1 314 BEF voor de maand december 1998 had betaald. De Commissie deelde klager mee dat zij verplicht was het bovengenoemde bedrag, dat overeenkwam met 1 747,10 EUR, terug te vorderen. Zij verzocht klager de Commissie daartoe de identiteit van de opvolgers van zijn vader mee te delen en deelde hem mee dat hij, indien hij dit niet vóór 15 juni 2003 zou doen, de Commissie zou verplichten om namens klager een terugvorderingsbevel uit te vaardigen.

Na hierover telefoongesprekken te hebben gevoerd, richtte klager zich op 7 juli 2005 schriftelijk tot de Commissie met de suggestie dat hij maandelijks 72,80 EUR over een periode van 24 maanden zou betalen. De Commissie antwoordde met de suggestie om maandelijks 300 EUR over een periode van zes maanden te betalen, vermeerderd met een rente van 45 EUR in verband met de uitgestelde betaling.

Op 15 juli 2003 schreef klager aan de Commissie dat zijn maandelijkse basissalaris lager was dan het bedrag dat de Commissie voornemens was maandelijks terug te vorderen. Hij wees erop dat hij als gevolg van tragische omstandigheden, namelijk het verlies van meerdere leden van zijn gezin gedurende een korte periode, niet op de hoogte was van de bedragen op de betrokken bankrekeningen, die bovendien waren geblokkeerd. Klager benadrukte ook dat de Commissie de onverschuldigde betaling pas na vier en een half jaar had opgemerkt. Hij stelde voor om maandelijkse terugbetalingen te doen over een periode van 12 maanden.

Op 7 augustus 2003 antwoordde de Commissie dat zij het voorstel van klager om over een periode van twaalf maanden maandelijkse betalingen te verrichten, had aanvaard en hem een betalingsplan had verstrekt. Het legde uit dat het totale bedrag 1 795,17 EUR bedroeg. Dit bedrag omvatte 48,07 EUR, wat overeenkomt met rente over de uitgestelde betaling.

Op 7 oktober 2003 heeft de Commissie klager schriftelijk meegedeeld dat zij hem, bij gebreke van enige betaling van hem, verzocht om binnen 15 dagen een betaling van 1 747,10 EUR, vermeerderd met rente, te verrichten. In de brief werd klager meegedeeld dat de Commissie een terugvorderingsprocedure zou inleiden indien hij de betaling niet binnen de gestelde termijn zou verrichten. Zij benadrukte ook dat de schuld van klager dagelijks steeg als gevolg van rente.

Op 20 oktober 2003 schreef klager de Commissie een brief waarin hij het bevel tot terugvordering betwistte. Hij verwees naar artikel 85 van het Statuut en voerde aan dat hij te goeder trouw had gehandeld. Hij herinnerde eraan dat hij niet automatisch toegang had tot de bankrekening van zijn vader. Voorts voerde hij aan dat de vertraging bij de inleiding van de terugvorderingsprocedure, dat wil zeggen vier en een half jaar na de betaling, in strijd was met de Belgische wetgeving, die voorzag in een termijn van zes maanden voor de terugvordering van te veel betaalde pensioenen. Bovendien voerde klager aan dat, aangezien de bankrekening van de overledene was geblokkeerd, het de verantwoordelijkheid van de bank van zijn vader was om ten onrechte betaalde bedragen terug te betalen. De nalatenschapsinventaris is op 20 januari 1999 ondertekend. Dit document verschafte klager geen automatische toegang tot de bankrekening van zijn vader. Klager benadrukte dat hij vrijwilliger was bij een ngo en dat hij niet over de middelen beschikte om het bedrag te betalen dat de Commissie wilde terugvorderen.

Op 26 april 2004 deelde de Commissie klager mee dat zij, overeenkomstig het advies van de Juridische Dienst van de Commissie, niet bereid was het terugvorderingsbevel ongeldig te verklaren. Ter ondersteuning van haar besluit heeft de Commissie het volgende opgemerkt: i) als overlevende en erfgenaam van zijn vader moet de klager toegang hebben gehad tot de bankrekening van de overledene; ii) de betrokken onregelmatigheid zo duidelijk was dat de klager er niet onkundig van kon zijn; iii) klager heeft bij brief van 15 juli 2003 ermee ingestemd het verschuldigde bedrag te betalen; en iv) uit zijn voorstel om het bedrag in maandelijkse betalingen terug te storten, bleek dat de terugvordering niet ongeldig kon worden verklaard wegens insolventie. Wat de gestelde vertraging betreft, bedroeg de periode tussen de onverschuldigde betaling en de datum van kennisgeving van de terugvordering minder dan vijf jaar en vormde zij dus geen belemmering voor de terugvorderingsprocedure.

Op 2 augustus 2004 heeft klager de Commissie opnieuw verzocht het terugvorderingsbesluit te herzien.

Op 14 september 2004 heeft de directeur van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten de voortzetting van de invorderingsprocedure bevestigd. De brief bevatte een debetnota (nr. 3240502021) met vermelding van de schuld van klager, die in dat stadium, rekening houdend met de opgelopen rente, 1 856,46 EUR bedroeg.

Op 21 april 2005 diende klager een klacht in bij de Europese Ombudsman.

Klager voerde aan dat hij te goeder trouw had gehandeld; dat er sprake was van onnodige vertraging in de invorderingsprocedure; en dat de invorderingsopdracht niet in overeenstemming was met artikel 85 van het Statuut.

In wezen voerde klager aan dat het voor de Commissie oneerlijk zou zijn om het terugvorderingsbevel ten uitvoer te leggen.

Hij stelde dat de Commissie het genoemde terugvorderingsbevel moest annuleren.

Het onderzoek

Advies van de Commissie

Het advies van de Commissie kan als volgt worden samengevat.

Achtergrond van de zaak

De overleden vader van klager, die een voormalig werknemer van de Commissie was, is op 8 november 1998 overleden.

Op 7 mei 2003 deelde de Commissie klager mee dat haar diensten na een financiële controle van het invaliditeitspensioen van zijn vader hadden vastgesteld dat zij het vaderpensioen van 69 164 BEF en 1 314 BEF voor de maand december 1998 ten onrechte hadden betaald. Zij deelde klager mee dat zij verplicht was het bovengenoemde bedrag, dat overeenkwam met 1 747,10 EUR, terug te vorderen en verzocht hem de Commissie daartoe de identiteit van de opvolgers van zijn vader mee te delen. De Commissie legde uit dat het verzuim van klager om dit vóór 15 juni 2003 te doen, haar ertoe zou verplichten het terugvorderingsbevel op naam van klager uit te vaardigen.

Op 18 juni 2003 heeft de Commissie, bij gebreke van een antwoord van klager, terugvorderingsbevel S12.284311 uitgevaardigd.

Op 20 juni 2003 heeft de Commissie klager debetnota nr. 3240502120 toegezonden.

Op 7 en 15 juli 2003 stelde klager voor het bovengenoemde bedrag terug te betalen in maandelijkse betalingen van respectievelijk 24 en 12 maanden.

Op 7 augustus 2003 heeft de Commissie het voorstel van klager om 1 795,17 EUR, inclusief 48,07 EUR rente, aan maandelijkse betalingen over een periode van twaalf maanden terug te betalen, aanvaard en hem een betalingsplan verstrekt.

Aangezien de Commissie van klager geen betalingen heeft ontvangen binnen de in het betalingsplan vastgestelde termijnen, heeft zij klager op 7 oktober 2003 meegedeeld dat zij van mening was dat hij in gebreke was gebleven.

Op 20 oktober 2003 is klager van mening veranderd en heeft hij de Commissie verzocht hem te ontheffen van de verplichting om het onverschuldigd betaalde bedrag terug te betalen. Hij voerde aan dat hij niet op de hoogte kon zijn van de onverschuldigde betaling en dat hij niet automatisch toegang had tot de bankrekening van zijn vader. Klager benadrukte ook dat er vier jaar en zes maanden waren verstreken sinds de betwiste betaling was verricht.

Op 20 februari 2004 heeft de Commissie haar Juridische Dienst om advies verzocht over de argumenten van klager.

Op 16 maart 2004 heeft de Juridische dienst de Commissie voorgesteld de terugvorderingsprocedure voort te zetten.

Op 26 april 2004 schreef de Commissie klager een brief en presenteerde zij de argumenten van haar juridische dienst. Zij heeft klager in kennis gesteld van haar voornemen om de terugvorderingsprocedure voort te zetten.

Op 2 augustus 2004 heeft klager de directeur van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) verzocht het terugvorderingsbesluit te herzien.

Op 14 september 2004 bevestigde de directeur van PMO bij brief het besluit van de Commissie om de terugvordering van het oorspronkelijke bedrag en van de rente over de uitgestelde betaling voort te zetten. In de brief werd ook benadrukt dat de schuld van klager dagelijks steeg als gevolg van rente.

Standpunt van de Commissie over de bewering en het argument van klager

De Commissie wees erop dat klager in zijn brieven van 7 en 15 juli 2003 aanvaardde het onverschuldigd aan de nalatenschap van zijn vader betaalde bedrag terug te betalen en derhalve de rechtmatigheid van het verzoek van de Commissie erkende, alvorens op 20 oktober 2003 van gedachten te veranderen. Aangezien klager het op basis van zijn eigen voorstel tot terugbetaling van het onverschuldigd ontvangen bedrag opgestelde betalingsplan niet naleefde, kon hij zich niet op zijn goede trouw beroepen.

De Commissie was ook van mening dat uit het voorstel van klager om het onverschuldigd aan de nalatenschap van zijn vader betaalde bedrag maandelijks terug te betalen, bleek dat de kwijtschelding van de schuld wegens insolventie van de schuldenaar niet kon worden ingeroepen.

De Commissie herinnerde eraan dat artikel 85 van het Statuut ten tijde van de feiten niet voorzag in een termijn voor de terugvordering van te veel betaalde bedragen. Artikel 85 is inmiddels gewijzigd. Volgens de tweede alinea van de nieuwe versie van het artikel beschikt de administratie thans over een termijn van vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van betaling van het bedrag, om het verzoek tot terugvordering in te dienen. Tussen de datum van de onverschuldigde betaling, dat wil zeggen december 1998, en die van de kennisgeving aan klager van het bestaan ervan, dat wil zeggen mei 2003, waren vier jaar en vijf maanden verstreken en werd de kennisgeving dus binnen de termijn gedaan. Zelfs indien het nieuwe Statuut van toepassing zou zijn, zou het verzoek tot invordering van de Commissie dus nog steeds ruim binnen de in artikel 85 van het Statuut gestelde termijn vallen.

De Commissie heeft beklemtoond dat volgens vaste rechtspraak van de gemeenschapsrechter:

"Om een onverschuldigd betaald bedrag te kunnen terugvorderen, moet worden aangetoond dat de ontvanger er daadwerkelijk van op de hoogte was dat er geen geldige reden voor de betaling was of dat het feit van het te veel betaalde kennelijk van dien aard was dat hij er niet onkundig van kon zijn."(1)

Indien de begunstigde in casu ontkent dat hij op de hoogte was van de onregelmatigheid van de betaling, moeten de omstandigheden waaronder de betrokken betaling is verricht, worden onderzocht om vast te stellen of de onregelmatigheid van de betaling als octrooi moet worden beschouwd.

Volgens de Commissie betekent "[d]e uitdrukking "patently such" met betrekking tot te veel betaalde bedragen in de zin van artikel 85 van het Statuut niet dat [een begunstigde] die onverschuldigd betaalde bedragen ontvangt, geen moeite hoeft te doen om na te denken of te controleren, maar veeleer dat terugvordering verschuldigd is wanneer de fout een fout is die niet ontsnapt aan de kennisgeving van [een begunstigde] die de gewone zorgvuldigheid betracht."(2)

In het onderhavige geval heeft klager de activa en passiva van de erfopvolging aanvaard. Hieruit volgt dat hij vanaf die aanvaarding toegang had moeten hebben tot de bankrekening van de overledene. De betrokken bedragen maakten niet alleen deel uit van de actieve activa, maar klager, als enige erfgenaam, moet bankafschriften hebben verkregen die de bewegingen van de bankrekening volgen, met inbegrip van de afschriften van de betwiste betalingen.

De Commissie heeft erop gewezen dat volgens vaste rechtspraak van het Gerecht (3) de situatie van een administratieve autoriteit, die verantwoordelijk is voor de betaling van duizenden salarissen en vergoedingen van welke aard dan ook, niet kan worden vergeleken met die van een particulier die een persoonlijk belang heeft bij de controle van de aan hem betaalde bedragen. Het is jammer dat het lang heeft geduurd voordat de Commissie op de hoogte was van het te veel betaalde. De vertraging valt echter binnen de grenzen van artikel 85 van het Statuut en dit neemt niet weg dat klager, verre van te worden vrijgesteld van elke inspanning om na te denken of te controleren, ten onrechte een bedrag heeft ontvangen dat niet had kunnen ontsnappen aan de kennisgeving van een persoon die de gewone zorgvuldigheid betracht.

De Commissie was derhalve van mening dat de klacht ongegrond was en dat de vordering derhalve niet kon worden aanvaard.

Opmerkingen van klager

Klager handhaafde samenvattend de argumenten van zijn oorspronkelijke klacht. Hij benadrukte dat hij oorspronkelijk had ingestemd met terugbetalingen onder druk van het ontvangen van een officiële brief van de Commissie. Hij had zijn standpunt over de terugvordering pas gewijzigd nadat hij kennis had genomen van het Statuut en artikel 85, en van de bevoegdheid van het tot aanstelling bevoegde gezag om afstand te doen van een schuld. Hij benadrukte dat hij geen advocaat van beroep was en dat de Commissie hem nooit in kennis had gesteld van de wettelijke bepalingen waarop de terugvordering was gebaseerd, zodat hij deze van meet af aan kon aanvechten.

Klager was ook van mening dat het te veel betaalde bedrag niet kennelijk van dien aard was dat hij er niet onkundig van kon zijn. Hij benadrukte dat hij ten tijde van de gebeurtenissen slechts twee weken eerder wees was geworden en daarom niet in staat kon zijn geweest om na te denken of te controleren.

Wat het Statuut betreft, mogen de nieuwe bepalingen niet in aanmerking worden genomen, aangezien de feiten van de onderhavige zaak zich hebben voorgedaan vóór de inwerkingtreding van het nieuwe Statuut. Klager was van mening dat, hoewel het oude Statuut niet in een termijn voor invordering voorzag, burgers zich op een redelijke termijn hadden moeten kunnen beroepen.

Tot slot herinnerde klager eraan dat hij een werkloosheidsuitkering ontvangt. Hij wil daarom niet dat de Commissie afstand doet van de schuld op basis van zijn "insolventie", zoals de Commissie in haar advies heeft vermeld, maar veeleer een humanere en minder mechanische aanpak hanteert.

De prestaties van de OMBUDSMAN om een vriendelijke oplossing te vinden

Na zorgvuldige bestudering van het advies en de opmerkingen was de Ombudsman er niet van overtuigd dat de Commissie adequaat had gereageerd op de bewering van klager en de daarmee verband houdende bewering.

Het voorstel voor een minnelijke schikking

Artikel 3, lid 5, van het Statuut van de Ombudsman draagt de Ombudsman op om, voor zover mogelijk, met de betrokken instelling een oplossing te zoeken om een einde te maken aan het geval van wanbeheer en de klager tevreden te stellen.

Daarom deed de Ombudsman de Commissie het volgende voorstel voor een minnelijke schikking:

Gezien de uitzonderlijke omstandigheden van de zaak zou de Commissie kunnen overwegen of het billijk en redelijk zou zijn om de terugvordering van het te veel betaalde in te trekken of op zinvolle wijze te verminderen.

Dit voorstel was gebaseerd op de volgende overwegingen:

De Ombudsman merkte in de eerste plaats op dat de betrokken te veel betaalde bedragen volgens zijn begrip van de feiten het gevolg waren van een fout van de Commissie. De Ombudsman nam nota van het argument van de Commissie dat klager niet onkundig had kunnen zijn van het te veel betaalde indien hij de gebruikelijke zorgvuldigheid had betracht, maar was van mening dat hiermee geen rekening was gehouden met de uitleg van klager dat hij niet op de hoogte was van de bedragen op de desbetreffende bankrekening vanwege zijn persoonlijke omstandigheden, dat wil zeggen zijn meervoudige rouw. De Ombudsman merkte ook op dat de Commissie geen verklaring heeft gegeven voor de tijd die is verstreken tussen haar fout bij het verrichten van de te hoge betaling en de ontdekking van de fout door middel van een financiële controle.

De Ombudsman was van mening dat klager een redelijke en gemakkelijk te begrijpen verklaring had gegeven waarom hij eerst een betalingsplan had voorgesteld en vervolgens de betalingen niet had verricht, en dat er derhalve geen rechtvaardiging was voor de Commissie om de goede trouw van klager op deze grond te betwisten.

Ten slotte erkende de Ombudsman dat de Commissie verplicht is onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen om de financiële belangen van de Gemeenschap te beschermen. De Ombudsman merkte echter op dat de Commissie niet heeft aangevoerd dat het voor haar juridisch onmogelijk is om het invorderingsbevel te annuleren. In dit verband wees de Ombudsman erop dat de voor belastingen en uitkeringen verantwoordelijke overheidsinstanties in sommige lidstaten, in overleg met de betrokken nationale ombudsman, beleid hebben vastgesteld om ervoor te zorgen dat te veel betaalde bedragen die het gevolg zijn van officiële fouten, niet worden teruggevorderd, tenzij dit billijk en redelijk is (4). In dit verband kunnen uitzonderlijke omstandigheden zoals rouw door die autoriteiten worden aanvaard als een redelijke verklaring voor een begunstigde die de juistheid van de op bankrekeningen ontvangen betalingen niet controleert (5).

In het licht van het bovenstaande was de Ombudsman van mening dat de Commissie op grond van het billijkheidsbeginsel rekening moest houden met: i) het feit dat, ook al was het rechtmatig, de vertraging van de Commissie bij het verzoek om terugbetaling onverklaard was; ii) de verklaring van de klager dat hij niet op de hoogte was van de bedragen op de desbetreffende bankrekening vanwege zijn persoonlijke omstandigheden van meerdere rouwpartijen op dat moment; en iii) dat het in casu gaat om een persoon die als gevolg van het herstel moeilijkheden zou kunnen ondervinden.

In de bovenstaande omstandigheden was de voorlopige conclusie van de Ombudsman dat de tenuitvoerlegging van het terugvorderingsbevel door de Commissie oneerlijk en onderdrukkend zou zijn en dus een geval van wanbeheer zou vormen.

Antwoord van de Commissie

Samenvattend herhaalde de Commissie de argumenten die zij in haar advies aan de Ombudsman had aangevoerd. Voorts heeft zij verklaard dat zij, in een poging een minnelijke schikking voor de zaak te vinden, heeft besloten de terugvorderingsprocedure op te schorten en klager een nieuw terugbetalingsplan in termijnen voor te stellen over een periode van 24 maanden in plaats van 12 maanden.

Hoewel de Commissie het ermee eens was dat het te veel betaalde bedrag het gevolg was van een fout die zij had gemaakt, was zij van mening dat deze fout gemakkelijk kon worden verklaard. Het recht van de overleden vader van klager op een pensioen liep op 1 december 1998 af. De Commissie heeft het onverschuldigde bedrag in december 1998 betaald. December is de maand waarin de jaarlijkse aanpassing van het pensioen plaatsvindt, wat betekende dat de Commissie de vader van klager nog steeds de jaarlijkse "aanpassing" voor de periode van juli tot november 1998 moest betalen. Daarom moest zij in december 1998 het pensioenbulletin publiceren.

Het feit dat de Commissie een vergissing heeft begaan, doet hoe dan ook niet af aan haar recht om de onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen. Het is immers vaste rechtspraak dat de toepassing van artikel 85 van het Statuut juist veronderstelt dat de administratie een fout heeft gemaakt door de onverschuldigde betaling te verrichten (6).

Gedurende de gehele periode tussen 7 augustus 2003, de datum waarop de Commissie de terugbetaling in maandelijkse termijnen aanvaardde, en 7 oktober 2003, de datum van de brief van de Commissie waarin zij klager meedeelde dat zij hem in gebreke achtte, reageerde klager niet. Pas op 20 oktober 2003 is klager van mening veranderd en heeft hij de Commissie verzocht hem vrij te stellen van de verplichting om het onverschuldigd betaalde bedrag terug te betalen.

De Commissie is van mening dat een persoon die te goeder trouw handelt, het initiatief zou hebben genomen om contact met haar op te nemen vanaf het moment dat hij de bepalingen van het Statuut heeft erkend, teneinde haar in kennis te stellen van zijn twijfels en haar te verzoeken de invorderingsopdracht te annuleren. Klager zweeg en hield zich niet aan het terugbetalingsplan dat op zijn verzoek was opgesteld. Door het gedrag van klager bevond hij zich in een onregelmatige situatie, waardoor hij zich niet te goeder trouw kon beroepen en niet kon worden ontheven van de verplichting om het ten onrechte ontvangen bedrag terug te betalen.

De Commissie kan slechts in bepaalde gevallen geheel of gedeeltelijk afzien van invordering van een vastgestelde schuldvordering onder de beperkte voorwaarden van artikel 87 van Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (7) ("de uitvoeringsvoorschriften"). Het in casu te ontvangen bedrag kan de Commissie niet in die richting bewegen, noch wat de kosten-batenverhouding, noch wat de onmogelijkheid van terugvordering betreft.

De Commissie herinnerde eraan dat het te veel betaalde bedrag tijdens een financiële controle was geconstateerd en erkende dat het wenselijk zou zijn geweest de onregelmatige betaling eerder te constateren. Zij was echter van mening dat het feit dat de onregelmatigheid werd ontdekt, aantoonde dat de Commissie over efficiënte controlesystemen beschikt. De situatie van een bestuursorgaan, dat verantwoordelijk is voor de betaling van duizenden salarissen en vergoedingen van welke aard dan ook, is niet vergelijkbaar met die van een particulier die er persoonlijk belang bij heeft de aan hem betaalde bedragen te controleren (8).

Hoe dan ook bleef het verzoek tot terugvordering van de Commissie ruim binnen de grenzen van artikel 85 van het Statuut.

De Commissie verklaarde dat zij kon aanvaarden dat een bepaalde periode verstreek tussen de te hoge betaling en het feit dat klager zich bewust werd van het onregelmatige karakter ervan, aangezien hij niet automatisch toegang had tot de bankafschriften van zijn vader. Het kon ook de moeilijkheden begrijpen die klager zou hebben ondervonden bij het opmerken van het te veel betaalde, hoewel hij vanaf het moment dat hij de activa en passiva van deze erfopvolging aanvaardde, toegang had moeten hebben tot de bankrekening van de overledene en bankafschriften had moeten verkrijgen die de bewegingen van de bankrekening, met inbegrip van de verklaringen betreffende de betwiste betalingen, natrekken.

De Commissie herinnerde er evenwel aan dat het volgens de rechtspraak van het Gerecht (9) volstaat dat de belanghebbende twijfels heeft over de deugdelijkheid van een betaling, zodat hij verplicht is zich tot de administratie te wenden om haar alle nodige verificaties te laten verrichten.

De Commissie benadrukte dat haar bevel tot terugvordering hoe dan ook alleen betrekking had op de te veel betaalde bedragen en dat zij in haar brief van 7 oktober 2003 pas rente van klager vorderde nadat klager de hoofdsom niet had betaald.

De Commissie herinnerde eraan dat zij op 7 augustus 2003, op voorstel van klager en rekening houdend met zijn persoonlijke omstandigheden, een terugbetaling in maandelijkse betalingen over een periode van twaalf maanden aanvaardde en klager een terugbetalingsplan voorlegde.

Gezien het voorstel voor een minnelijke schikking van de Ombudsman heeft de Commissie echter besloten de terugvorderingsprocedure op te schorten en klager via de Ombudsman een nieuw terugbetalingsplan voor te stellen. Dit plan voorziet in een terugbetaling van 2 005,52 EUR, zijnde de hoofdsom en de rente op uitstel van betaling, bovenop 0,26 EUR voor elke aanvullende dag tussen 1 april 2006 en de dag van de eerste terugbetaling. De betaling vindt plaats in termijnen over een periode van 24 maanden, dat wil zeggen 23 termijnen van 85 EUR en een 24e termijn van 45,52 EUR, naast de aanvullende betalingen.

Opmerkingen van klager

Klager, kort samengevat, uitte zijn teleurstelling over het feit dat de Commissie haar standpunt handhaafde en verklaarde dat hij het voorstel van de Commissie niet aanvaardde, en herhaalde zijn bewering dat hij niet in staat was geweest het te veel betaalde te erkennen.

Klager verzocht de Ombudsman hem in kennis te stellen van i) zijn standpunt ten aanzien van het voorstel van de Commissie en ii) de volgende stappen in de procedure.

De ontwerpaanbeveling

Op 2 april 2007 deed de Ombudsman de volgende ontwerpaanbeveling aan de Commissie, overeenkomstig artikel 3, lid 6, van het Statuut van de Ombudsman:

Gezien de uitzonderlijke omstandigheden van de zaak moet de Commissie nagaan of het niet alleen billijk en redelijk zou zijn om de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren, maar ook in overeenstemming zou zijn met de toepasselijke regels.

De ontwerpaanbeveling is opgesteld op basis van de volgende overwegingen:

1. Klager is de enige erfgenaam van een voormalige werknemer van de Commissie die op 8 november 1998 is overleden. In mei 2003 deelde de Commissie klager mee dat zij tijdens een financiële controle had geconstateerd dat zij het pensioen van zijn vader voor de maand december 1998 ten onrechte had betaald. Zij was derhalve verplicht 1 747,10 EUR van klager terug te vorderen. Na de modaliteiten van de terugvordering te hebben besproken, aanvaardde de Commissie in augustus 2003 dat klager over een periode van twaalf maanden maandelijkse terugbetalingen kon verrichten. Op 7 oktober 2003 heeft de Commissie, bij gebreke van enige betaling van hem, aangekondigd dat zij bereid was binnen 15 dagen een terugvorderingsprocedure in te leiden. Op 20 oktober 2003 betwistte klager de op handen zijnde vaststelling van het bevel tot terugvordering. Op 26 april 2004 deelde de Commissie hem mee dat zij voornemens was de invorderingsopdracht uit te voeren en op 14 september 2004 zond zij hem een debetnota voor een herzien totaalbedrag van 1 856,46 EUR.

2. Klager beweert dat het voor de Commissie oneerlijk zou zijn om het terugvorderingsbevel ten uitvoer te leggen. Tot staving van zijn bewering voert klager, kort samengevat, het volgende aan: i) hij te goeder trouw heeft gehandeld; ii) de Commissie pas vier en een half jaar na de betaling om terugbetaling heeft verzocht; iii) hij niet op de hoogte was van de bedragen op de desbetreffende bankrekening als gevolg van tragische omstandigheden, namelijk het verlies van meerdere leden van zijn gezin in korte tijd; en iv) gezien zijn persoonlijke omstandigheden, namelijk dat hij vrijwilliger is bij een ngo, beschikt hij niet over de middelen om het bedrag terug te betalen.

3. Samenvattend betoogt de Commissie: i) dat in het oude Statuut geen invorderingstermijn is vastgesteld en dat, zelfs indien het nieuwe Statuut van toepassing was geweest, de invordering nog steeds binnen de termijn van vijf jaar zou hebben plaatsgevonden; ii) dat de klager niet onkundig had kunnen zijn van het te veel betaalde indien hij normale zorgvuldigheid had betracht; iii) dat hij zich niet op zijn goede trouw kan beroepen omdat hij het op basis van zijn eigen voorstel opgestelde betalingsplan niet heeft nageleefd; en iv) dat de oorspronkelijke schuld van 1 747,10 EUR niet kon worden kwijtgescholden omdat de klager niet insolvent is.

4. Om de hierboven uiteengezette redenen stelde de Ombudsman als minnelijke schikking voor dat de Commissie, gezien de uitzonderlijke omstandigheden van de zaak, zou kunnen overwegen of het billijk en redelijk zou zijn om de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren of op zinvolle wijze te verminderen.

5. De Commissie bleef erbij dat zij had gehandeld overeenkomstig de desbetreffende wettelijke bepalingen en stelde, "in een poging om een minnelijke schikking voor de zaak te vinden", een nieuw terugbetalingsplan voor voor de terugvordering van 2 005,52 EUR in termijnen over een periode van 24 maanden.

In dit verband merkt de Ombudsman op dat hij, in plaats van overeenkomstig het voorstel voor een minnelijke schikking van de Ombudsman te overwegen of het billijk en redelijk zou zijn om het invorderingsbevel te annuleren of op zinvolle wijze te verminderen, in feite het van klager gevorderde bedrag heeft verhoogd door verdere rentebetalingen toe te voegen.

6. De Ombudsman merkt ook op dat de Commissie in haar antwoord op zijn voorstel voor een minnelijke schikking voornamelijk heeft betoogd dat i) het feit dat klager in de periode tussen de datum waarop de Commissie de terugbetaling in maandelijkse termijnen aanvaardde en zijn brief van 20 oktober 2003 had gezwegen en het terugbetalingsplan niet in acht had genomen, hem in een onregelmatige situatie heeft gebracht waardoor hij zich niet te goeder trouw kon beroepen en niet kon worden ontheven van de verplichting om het ten onrechte ontvangen bedrag terug te betalen; ii) de Commissie kan slechts in bepaalde gevallen van terugvordering afzien onder de beperkte voorwaarden van artikel 87 van de uitvoeringsvoorschriften; iii) volgens zaak T-107/92 White/Commissie (10) is de situatie van een administratieve autoriteit die verantwoordelijk is voor de betaling van duizenden salarissen en vergoedingen van welke aard dan ook, niet vergelijkbaar met die van een persoon die een persoonlijk belang heeft bij de controle van de aan hem betaalde bedragen; en iv) In zaak T-156/96, Jensen/Commissie (11), is bepaald dat een ontvanger, in geval van twijfel over de gegrondheid van een aan hem gedane betaling, zich tot de administratie moet wenden om haar in staat te stellen alle nodige verificaties te verrichten.

7. De Ombudsman merkt op dat de Commissie het stilzitten en/of stilzwijgen van klager interpreteert als strijdig met de vereisten van goede trouw. De Ombudsman kan deze interpretatie van de feiten niet aanvaarden. De Ombudsman is van mening dat de Commissie de goede trouw van klager slechts rechtsgeldig ter discussie kon stellen indien zijn aanvankelijke instemming met de terugbetaling van het onverschuldigd betaalde bedrag aan de nalatenschap van zijn vader in december 1998 een aanwijzing vormde dat hij ervan op de hoogte was dat deze betaling ten onrechte was verricht. Uit de aan de Ombudsman meegedeelde feiten blijkt echter duidelijk dat de aanvankelijke instemming van klager met het verzoek van de Commissie niet voortvloeide uit de aanvaarding dat hij wist of had moeten weten dat de betaling ten onrechte was verricht, maar uit het feit dat hij niet op de hoogte was van het bestaan van een uitzondering in artikel 85 van het Statuut, waardoor het recht van het gezag om onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen, wordt aangetast. Deze uitzondering betrof gevallen waarin de ontvanger ofwel niet wist dat er geen geldige reden voor de betaling was, ofwel het feit van het te veel betaalde niet duidelijk van dien aard was dat hij er niet onkundig van kon zijn. De Ombudsman beschouwt de aanvankelijke instemming van klager met de verzoeken van de Commissie derhalve niet als een voldoende aanwijzing dat hij wist dat de betaling aan de nalatenschap van zijn vader ten onrechte was verricht. Hooguit kan het oorspronkelijke standpunt van klager, waarin hij ermee instemde terugbetalingen in termijnen te verrichten, worden gebruikt om zijn latere argumenten dat hij niet kon betalen, te weerleggen. Zodra klager kennis had genomen van de uitzondering in artikel 85 van het Statuut, stelde hij de Commissie op de hoogte van het feit dat hij niet op de hoogte was van de onrechtmatigheid van de betaling. Het stilzwijgen van klager van augustus 2003 tot en met 20 oktober 2003, toen hij de terugvorderingsprocedures betwistte, kan derhalve redelijkerwijs worden uitgelegd als noodzakelijk voor klager om zijn standpunt te beoordelen en zich met name te informeren over de inhoud en de aard van het Statuut.

8. De Ombudsman wijst er voorts op dat er in ieder geval geen verschil lijkt te bestaan tussen het begrip van de Commissie van goede trouw en het gedrag van klager. De Commissie begrijpt dat "een persoon die te goeder trouw handelt, het initiatief zou hebben genomen om contact met haar op te nemen vanaf het moment dat hij de bepalingen van het Statuut heeft erkend en haar op de hoogte heeft gesteld van zijn twijfels en haar heeft verzocht af te zien van de terugvordering."(12) Het gedrag van klager lijkt aan deze interpretatie te voldoen, aangezien klager, op basis van het bewijsmateriaal waarover de Ombudsman beschikt en zoals erkend door de Commissie, juist in zijn brief van 20 oktober 2003 heeft verwezen naar artikel 85 van het Statuut.

9. De Commissie voert aan dat klager toegang had moeten hebben tot de gegevens van de bankrekening van zijn vader en dus op de hoogte kon zijn van het feit dat in december 1998 betalingen waren verricht. De Ombudsman merkt echter op dat het niet voldoende is om aan te voeren dat klager op de hoogte was van het feit dat in december 1998 een betaling was verricht; het is ook noodzakelijk aan te tonen dat het onwetendheid van de klager dat de betaling "onnodig" was, niet aannemelijk is. In dit verband merkt de Ombudsman op dat de Commissie in haar antwoord op zijn voorstel voor een minnelijke schikking heeft verklaard dat december de maand is waarin de jaarlijkse aanpassing van het pensioen plaatsvindt, wat betekende dat de Commissie nog steeds aan de nalatenschap van de vader van klager de jaarlijkse "aanpassing" van het pensioen van zijn vader moest betalen die overeenkomt met de periode van juli tot november 1998. De Ombudsman gaat ervan uit dat het onverschuldigd betaalde bedrag in december 1998 dus plaatsvond in het kader van andere naar behoren betaalde betalingen. Aangezien de Commissie toegeeft dat bepaalde betalingen ook na zijn overlijden aan zijn vader verschuldigd waren, is de Ombudsman van mening dat het enkele feit dat klager wist dat een betaling in december 1998 was verricht, dat wil zeggen na het overlijden van zijn vader, niet volstaat om deze betaling "octrooimatig" te maken, zodat klager niet onkundig kon zijn van het onverschuldigde karakter van die betaling. De Ombudsman vindt het inderdaad onlogisch dat de Commissie kan verklaren dat haar fout bij het verrichten van de onverschuldigde betaling in december 1998 "gemakkelijk kan worden verklaard". De Commissie baseert haar standpunt op het feit dat op dit moment meerdere betalingen zijn verricht, terwijl zij tegelijkertijd aanvoert dat klager, louter omdat hij op de hoogte was van het bestaan van de (meervoudige) betalingen, ervan op de hoogte kon zijn dat een van deze betalingen ten onrechte was verricht.

10. De Ombudsman neemt voorts nota van punt 38 van zaak T-107/92, White (13) en punt 63 van zaak T-156/96, Jensen (14) en herinnert eraan dat de Commissie, in tegenstelling tot de situatie in deze twee zaken, in deze zaak te maken heeft met een persoon die noch een "dienaar" noch een "ambtenaar" is en die, zoals de Commissie zelf heeft aanvaard in haar antwoord op het voorstel voor een minnelijke schikking van de Ombudsman, moeilijkheden heeft ondervonden om zich bewust te worden van het onverschuldigde karakter van de betaling. Hoewel de aangehaalde rechtspraak vereist dat ambtenaren en andere personeelsleden een bijzondere verantwoordelijkheid dragen voor de aan hen betaalde bedragen, kan niet worden aangenomen dat personen die geen personeelsleden of ambtenaren zijn, een dergelijke bijzondere verantwoordelijkheid dragen.

11. Tot slot merkt de Ombudsman op dat de Commissie van mening is dat het door klager verschuldigde bedrag niet van dien aard is dat het afzien van de terugvordering gerechtvaardigd is. In dit verband verwijst de Commissie naar artikel 87 van de uitvoeringsvoorschriften. De Commissie verwijst met name naar kostenefficiëntieverhoudingen en de onmogelijkheid van terugvordering (15). De Ombudsman begrijpt dat deze verklaringen een verwijzing zijn naar artikel 87, lid 1, punten a) en b), van de uitvoeringsvoorschriften, waarin is bepaald dat van terugvordering kan worden afgezien wanneer: i) de te verwachten kosten van de terugvordering hoger zouden zijn dan het terug te vorderen bedrag en de ontheffing het imago van de Gemeenschap niet zou schaden; en ii) de schuldvordering niet kan worden ingevorderd gezien de leeftijd ervan of de insolventie van de schuldenaar. De Ombudsman merkt echter op dat bovengenoemd artikel in lid 1, onder c), en in lid 2 ook verwijst naar gevallen waarin van terugvordering kan worden afgezien wanneer dit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. De Ombudsman is derhalve van mening dat in de toelichting van de Commissie, zoals uiteengezet in het advies dat zij aan de Ombudsman heeft gezonden, niet naar behoren rekening wordt gehouden met alle mogelijkheden om af te zien van de terugvordering van een onverschuldigd betaald bedrag.

12. In het licht van het bovenstaande is de Ombudsman van mening dat het tegenvoorstel van de Commissie om de terugvorderingsprocedure op te schorten en klager een terugbetalingsplan voor een verhoogd bedrag van 2 005,52 EUR in termijnen over een periode van 24 maanden aan te bieden, oneerlijk en onderdrukkend is. Aangezien uit de informatie die de Commissie in haar antwoord op het voorstel van de Ombudsman voor een minnelijke schikking heeft verstrekt, nu blijkt dat er in december 1998 meerdere betalingen zijn gedaan aan de nalatenschap van de vader van klager en dat sommige van deze betalingen naar behoren zijn betaald, terwijl andere niet naar behoren zijn betaald, kan niet worden gesteld dat de onverschuldigde betaling "octrooimatig" was, zodat klager niet onkundig kon zijn van het onverschuldigde karakter ervan. In het licht van dit nieuwe bewijsmateriaal is het niet langer passend dat de Commissie het bedrag verlaagt dat zij van de klager wil terugvorderen. De Ombudsman is derhalve van mening dat de Commissie moet overwegen of het niet alleen billijk en redelijk is, maar ook in overeenstemming is met de toepasselijke regels om de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren, en dat het verzuim van de Commissie een geval van wanbeheer zou zijn.

Antwoord van de Commissie van 6 juni 2007

Het antwoord van de Commissie kan als volgt worden samengevat:

De Commissie heeft nota genomen van de analyse van de Ombudsman en van verschillende argumenten die in de ontwerpaanbeveling naar voren zijn gebracht. Gezien het belang dat de Ombudsman aan deze zaak heeft gehecht, heeft de Commissie besloten de aanbeveling van de Ombudsman te aanvaarden en, bij wijze van uitzondering, de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren.

Opmerkingen van klager

Op 7 juni 2007 deelde klager de diensten van de Ombudsman telefonisch mee dat hij tevreden was met de uitkomst van de zaak.

BESLUIT

1 Terugvordering van het te veel betaalde

1.1 Op 2 april 2007 deed de Europese Ombudsman een ontwerpaanbeveling waarin hij voorstelde dat de Commissie, gezien de uitzonderlijke omstandigheden van de zaak, zou overwegen of het niet alleen billijk en redelijk zou zijn, maar ook in overeenstemming zou zijn met de toepasselijke regels om de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren.

1.2 Op 6 juni 2007 antwoordde de Commissie dat zij, gezien het belang dat de Ombudsman aan deze zaak heeft gehecht, heeft besloten de aanbeveling van de Ombudsman te aanvaarden en, bij wijze van uitzondering, de terugvordering te annuleren.

1.3 Op 7 juni 2007 deelde klager de Ombudsman mee dat hij tevreden was met de uitkomst van de zaak.

2 Conclusie

2.1 De Ombudsman is ingenomen met de aanvaarding door de Commissie van zijn ontwerpaanbeveling en is van mening dat haar initiatief om bij wijze van uitzondering de terugvordering van het te veel betaalde te annuleren, een bevredigende maatregel is voor de uitvoering ervan.

2.2 De Ombudsman benadrukt het belang van de positieve aanpak van de Commissie in dit geval voor het versterken van de verwachtingen van de burgers ten aanzien van een humanere EU en sluit de zaak af.

De voorzitter van de Commissie zal van dit besluit in kennis worden gesteld.

Met vriendelijke groet,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS


(1) Zaak T-107/92, White/Commissie, JurAmbt. 1994, blz. I-A-41 en II-143, punt 32.

(2) Zie zaak 252/78, Broe/Commissie, Jurispr. 1979, blz. 2393; Zaak 310/87, Stempels/Commissie, Jurispr. 1989, blz. 43; Zaak 235/83, Mulligan/Commissie, Jurispr. 1984, blz. 3379, punt 4; Zaak T-107/92, White/Commissie, reeds aangehaald, punt 33; Zaak T-92/94, Maslias/Parlement, JurAmbt. 1996, blz. I-A-249 en II-713; en zaak T-14/99, Kraus/Commissie, JurAmbt. 2001, blz. I-A-7 en II-39.

(3) Zaak T-107/92, White/Commissie, reeds aangehaald, punten 38 en 39.

(4) Zie bijvoorbeeld punt 10 van de brief van het ministerie van Financiën van 29 juli 2005 aan de Ombudsman van de Britse parlementaire en gezondheidsdienst, die beschikbaar is op haar website
(http://www.ombudsman.org.uk/improving_services/special_reports/pca/taxcredits05/tax_hmt_letter.html).

(5) Zie blz. 3 en 6 van “What happens if we have paid you too much tax credit?”, HM Revenue & Customs, Code of practice, COP26, beschikbaar op de website van HM Treasury (http://www.hmrc.gov.uk/leaflets/cop26.pdf).

(6) Zaak T-38/93, Stahlschmidt/Parlement, JurAmbt. 1994, blz. I-A-65 en II-227, punten 20-23.

(7) PB L 357, blz. 1.

(8) Zaak T-107/92, White/Commissie, JurAmbt. 1994, blz. I-A-41 en II-143, punten 38 en 39.

(9) Zaak T-156/96, Jensen/Commissie, JurAmbt. 1998, JurAmbt. blz. I-A-411 en II-1173, punt 63.

(10) Zaak T-107/92, White/Commissie, JurAmbt. 1994, blz. I-A-41 en II-143, punten 38 en 39.

(11) Zaak T-156/96, Jensen/Commissie, JurAmbt. 1998, JurAmbt. blz. I-A-411 en II-1173, punt 63.

(12) In het oorspronkelijke Frans: "La Commission considère qu'une personne qui agit "en toute bonne foi", comme le plaignant affirme l'avoir fait, aurait pris l'initiative de contacter la Commission dès qu'elle aurait eu connaissance des dispositions du statut pour lui faire part de ses doutes et lui demander de renoncer à la dette."

(13) "De situatie van een administratieve autoriteit, die verantwoordelijk is voor de betaling van duizenden salarissen en vergoedingen van welke aard dan ook, kan niet worden vergeleken met die van een ambtenaar die er persoonlijk belang bij heeft de maandelijkse betalingen aan hem te controleren."

(14) "Niet alleen is de [begunstigde] niet vrijgesteld van enige inspanning om aan hem gedane betalingen in aanmerking te nemen en te controleren, hij is ook verplicht onmiddellijk een fout te maken die niet zou ontsnappen aan een normaal ijverig personeelslid of ambtenaar die wordt geacht de regels betreffende zijn beloning te kennen."

(15) In het oorspronkelijke Frans: "[l]a créance dont il est question ne présente pas les caractéristiques susceptibles de motiver la Commission dans ce sens, en termes de rapport coût-efficacité ou d'impossibilité du recouvrement."

Wat vond u van deze automatische vertaling? Deel uw mening!