Klager, een journalist, heeft de Europese Commissie verzocht het publiek toegang te verlenen tot documenten over het toezicht op de mensenrechten van EU-activiteiten in Libië. De Commissie heeft zes documenten geïdentificeerd die onder het toepassingsgebied van het verzoek vallen. Zij heeft toegang verleend tot delen van bepaalde geïdentificeerde documenten en heeft de toegang tot de overige documenten geweigerd. Daarbij heeft zij zich beroepen op uitzonderingen op grond van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten, voornamelijk met het argument dat openbaarmaking de bescherming van de openbare veiligheid zou kunnen ondermijnen.

Op basis van het onderzoek en een inspectie van de documenten constateerde de Ombudsman dat de Commissie niet gerechtvaardigd was om substantiële delen van de door haar geredigeerde informatie onleesbaar te maken. Om dit wanbeheer aan te pakken, heeft zij de Commissie aanbevolen te overwegen ruimere toegang tot de documenten in kwestie te verlenen. De Ombudsman stelde ook vast dat de Commissie niet alle relevante documenten had geïdentificeerd die binnen het toepassingsgebied van het verzoek van klager vielen. Om dit probleem aan te pakken, beveelt zij de Commissie aan een nieuwe zoekopdracht naar documenten uit te voeren en te beoordelen of zij toegang kan verlenen tot aanvullende documenten die zij heeft geïdentificeerd.

In antwoord daarop heeft de Commissie een hernieuwd onderzoek uitgevoerd, maar geen aanvullende documenten geïdentificeerd, aangezien zij van mening was dat de door de Ombudsman genoemde inhoudelijke verslagen niet onder het verzoek vielen. Zij voerde ook aan dat reeds een zo ruim mogelijke toegang was verleend tot de door haar geïdentificeerde documenten, en voegde daaraan toe dat (ruimere) gedeeltelijke toegang een onevenredige administratieve last zou vormen.

De Ombudsman was van mening dat de interpretatie van de Commissie van de reikwijdte van het verzoek te restrictief was. Zij bleef er ook niet van overtuigd dat geen verdere toegang kon worden verleend tot de geïdentificeerde documenten en achtte het argument dat dit zou leiden tot een onevenredige administratieve last ongegrond.

De Ombudsman sloot daarom de zaak af en bevestigde haar bevinding van wanbeheer en deed een suggestie.