Norite pateikti skundą dėl ES institucijos ar įstaigos?

Specjalne sprawozdanie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dla Parlamentu Europejskiego w związku z brakiem współpracy ze strony Komisji Europejskiej w odniesieniu do skargi 676/2008/RT

(Przygotowane zgodnie ze Statutem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich[1])

Wprowadzenie

1. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że niniejsza sprawa dotyczy istotnej kwestii o wymiarze zasadniczym. Uważa, że Komisja nie współpracowała lojalnie z Rzecznikiem w trakcie trwania jego dochodzenia na temat przedmiotowej skargi. Rzecznik zwraca się zatem do Parlamentu o udzielenie pomocy w celu dopilnowania, aby Komisja w przyszłości wypełniała obowiązek lojalnej współpracy z Rzecznikiem.

Kontekst skargi

2. Skarżący to organizacja pozarządowa działająca w dziedzinie ochrony środowiska. Dnia 1 marca 2007 r. organizacja zwróciła się do Komisji o dostęp do informacji i dokumentów będących w posiadaniu Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu oraz byłego wiceprzewodniczącego Verheugena. Informacje i dokumenty, o które się zwrócono, dotyczyły posiedzeń Komisji i przedstawicieli producentów samochodów, podczas których omawiano stanowisko Komisji w sprawie emisji dwutlenku węgla przez samochody. Komisja udostępniła jedynie częściowo dokumenty, o które sie zwrócono.

3. W dniu 25 czerwca 2007 r. zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z dnia 31 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji („rozporządzenia 1049/2001”)[2] skarżący skierował wniosek potwierdzający do Komisji, która udzieliła odpowiedzi w dniu 9 sierpnia 2007 r.

4. W odniesieniu do 18 pism, jakie były wiceprzewodniczący Verheugen otrzymał od różnych producentów samochodów, Komisja poinformowała skarżącego o konieczności skonsultowania się z ich autorami[3]. Miało to służyć ocenie, czy do treści rzeczonych pism mógł mieć zastosowanie wyjątek od praw dostępu opisany w art. 4 ust. 1[4] lub 2[5] rozporządzenia 1049/2001. Komisja poinformowała, że po tych konsultacjach udzieli skarżącemu dostępu do wszystkich pism, których nie dotyczył wspomniany wyjątek.

5. W dniu 14 listopada 2007 r. Komisja powiadomiła skarżącego o stwierdzeniu, że do 15 pism nie miał zastosowania żaden wyjątek od praw dostępu. Skarżący uzyskał zatem dostęp do tych pism. Komisja odmówiła jednak przyznania dostępu do trzech pism przekazanych byłemu wiceprzewodniczącemu Verheugenowi przez przedsiębiorstwo Porsche AG. Komisja uzasadniła taką decyzję zastosowaniem wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001[6], a mianowicie argumentem, że ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesów handlowych przedsiębiorstwa.

Przedmiot dochodzenia

6. Skarżący zarzucił, że Komisja:

  1. niesłusznie odmówiła mu dostępu do pism przedsiębiorstwa Porsche AG na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001; oraz
  2. niesłusznie odmówiła mu częściowego dostępu do pism przedsiębiorstwa Porsche AG na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001[7].

Skarżący stwierdził, że:

  1. Komisja powinna udzielić mu dostępu do pełnej treści pism, o które się zwrócono.

Dochodzenie

7. Skarga wraz z wnioskiem o wydanie opinii na temat jej treści została przekazana Komisji przed dniem 31 maja 2008 r. Komisja poprosiła o przesunięcie terminu, który przedłużono do dnia 30 czerwca 2008 r. Otrzymaną od Komisji opinię przekazano skarżącemu wraz z prośbą o przedstawienie uwag. Skarżący przesłał swoje uwagi w dniu 4 września 2008 r.

8. W dniu 25 września 2008 r. zgodnie z art. 3 ust. 2 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich służby Rzecznika dokonały w biurach Komisji kontroli dokumentów, których dotyczyła skarga.

9. Kopię sprawozdania z tej kontroli przesłano skarżącemu oraz Komisji.

10. Na podstawie przeprowadzonej kontroli Rzecznik sporządził zalecenie wstępne i przedłożył je Komisji w dniu 27 października 2008 r.

Analiza i wnioski Rzecznika

A. Zarzut nieudzielenia dostępu do istotnych dokumentów i związane z nim roszczenie

Argumenty przedstawione Rzecznikowi

11. Skarżący zarzucił, że Komisja niesłusznie odmówiła: i) dostępu do pism przedsiębiorstwa Porsche AG na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001; oraz ii) częściowego dostępu do pism przedsiębiorstwa Porsche AG na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001. Twierdził również, że Komisja powinna udzielić mu dostępu do pełnej treści pism, o które wnioskowano.

12. Skarżący stwierdził, że Komisja nie przedstawiła szczegółowego wyjaśnienia, wskazującego, które interesy handlowe Porsche AG byłyby istotne dla sprawy, ani nie uwzględniła, że za ujawnieniem przemawiał interes publiczny.

13. Komisja stwierdziła w swojej opinii, że trzy przedmiotowe pisma zawierają szczegółowe informacje na temat przedsiębiorstwa Porsche AG pod względem „określonej pozycji na rynku motoryzacyjnym”. Komisja argumentowała również, że nie może przedstawić dalszych informacji dotyczących treści pism bez jej ujawniania. Przypominała, że ujawnienie pism naruszyłoby ochronę interesów handlowych Porsche AG.

14. Ponadto Komisja zauważyła, że przeprowadziła „badanie interesu publicznego” i uznała wyższość interesów handlowych Porsche AG nad interesem publicznym związanym z ujawnieniem pism. Dodała również, że nie było możliwości udzielenia częściowego dostępu, gdyż pisma nie zawierały części, których ujawnienie nie naruszyłoby interesów handlowych Porsche AG.

Ocena Rzecznika prowadząca do zalecenia wstępnego

15. Artykuł 1 lit. a) rozporządzenia 1049/2001 stanowi, że celem tego rozporządzenia jest zapewnienie możliwie najszerszego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wszelkie wyjątki od tej zasady powinny podlegać ścisłej wykładni.

16. Odmowa dostępu jest ważna, jeśli Komisja przestrzegała przedstawionej poniżej kolejności oceny oraz zbadała:

i) po pierwsze – czy do dokumentu, którego dotyczy wniosek, ma zastosowanie któryś z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia 1049/2001;

ii) po drugie – czy ujawnienie danego dokumentu stanowiłoby rzeczywiste i konkretne zagrożenie dla chronionego interesu;

iii) po trzecie – czy nie istnieje żaden nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie danego dokumentu; oraz

iv) po czwarte – czy potrzeba ochrony obejmuje całość danego dokumentu.

17. Komisja odmówiła udzielenia skarżącemu dostępu do pism przedsiębiorstwa Porsche AG na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001. Zgodnie z tym przepisem: „instytucje odmawiają dostępu do dokumentu,w przypadku gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej...”.

18. Przedmiotowe pisma zostały przesłane przez Porsche AG w związku z organizowanymi przez Komisję konsultacjami z kluczowymi zainteresowanymi stronami, które dotyczyły przeglądu Strategii Wspólnoty w zakresie redukcji emisji dwutlenku węgla przez samochody osobowe. Istniało zatem prawdopodobieństwo, że owe trzy pisma zawierały informacje dotyczące relacji biznesowych przedsiębiorstwa Porsche AG. W związku z tym Komisja mogła je postrzegać jako należące do zakresu stosowania wyjątku ustanowionego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001.

19. Służby Rzecznika przeprowadziły kontrolę trzech pism przedsiębiorstwa Porsche AG, a także wiadomości e‑mail wymienianych między Komisją a Porsche, w których Komisja informowała Porsche o zamiarze nieujawniania trzech pism.

20. Na podstawie tej kontroli Rzecznik stwierdził, że Komisja niesłusznie odmówiła dostępu do pism Porsche AG w oparciu o art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001 i że stanowiło to przypadek niewłaściwego administrowania. W dniu 27 października 2008 r. Rzecznik przedłożył więc Komisji zalecenie wstępne zawierające szczegółowe informacje dotyczące przeprowadzonej przez Rzecznika analizy okoliczności faktycznych i prawnych[8]. Część dyspozytywna zaleceń wstępnych brzmi następująco:

Komisja powinna przyznać dostęp do całości trzech pism przedsiębiorstwa Porsche AG do byłego wiceprzewodniczącego Verheugena lub rozważyć ich częściowe ujawnienie.

Na podstawie art. 195 TWE (obecnie art. 228 TFUE) Rzecznik zwrócił się do Komisji o przedstawienie szczegółowej opinii w ciągu trzech miesięcy, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r.

Zdarzenia po przedstawieniu przez Rzecznika zalecenia wstępnego

22. Komisja nie udzieliła odpowiedzi na zalecenie wstępne. Zamiast tego przez sześć miesięcy po terminie na udzielenie odpowiedzi wyznaczonym przez Rzecznika wystosowywała kolejne wnioski o przesunięcie terminu. Wnioski takie złożono odpowiednio w dniach 30 stycznia, 23 lutego, 26 marca, 29 kwietnia, 29 maja oraz 26 czerwca 2009 r.

23. Rzecznik przychylił się do wszystkich wniosków Komisji o przedłużenie terminu. W piśmie do Komisji z dnia 3 lipca 2009 r. zaznaczył jednak, że nie jest dla niego jasne, dlaczego sporządzanie szczegółowej opinii trwało tak długo, że koniecznych jest sześć wniosków o przedłużenie terminu.

24. W dniu 17 lipca 2009 r. Komisja udzieliła Rzecznikowi odpowiedzi na wyżej wspomniane pismo. Komisja oznajmiła, że nie jest w stawie udzielić merytorycznej odpowiedzi na zalecenie wstępne, ponieważ potrzebuje większej ilości czasu, aby zakończyć konsultacje ze stronami trzecimi dotyczące proponowanego ujawnienia dokumentów. Wyjaśniła w tym względzie, że zgodnie z art. 5 ust. 6 szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia 1049/2001 („szczegółowych zasad”) załączonych do decyzji Komisji 2001/937/WE[9], kiedy Komisja zamierza ujawnić dokument strony trzeciej wbrew wyraźnemu życzeniu autora, „powiadamia go o zamiarze jego ujawnienia (...) i zwraca mu uwagę na przysługujące mu środki odwoławcze mające na celu sprzeciwienie się ujawnieniu”. Według Komisji przedsiębiorstwo Porsche AG „zostałoby pozbawione możliwości podjęcia takich działań prawnych w sytuacji, gdyby Komisja ujawniła dokumenty wbrew jego woli w odpowiedzi na zalecenie wstępne Rzecznika”. Komisja stwierdziła, że jest świadoma, iż nie może bez ograniczeń opóźniać odpowiedzi na zalecenie wstępne Rzecznika. Wolała jednak wyczerpać wszystkie możliwości osiągnięcia porozumienia ze stroną trzecią niż po prostu „potwierdzić swoją decyzję odmowy ujawnienia dokumentów”.

25. Dnia 30 września 2009 r. Komisja przesłała kolejne pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich. Stwierdzono w nim, że Komisja postanowiła przyznać częściowy dostęp do trzech pism, tak więc przygotowała zmienione wersje tych dokumentów. Wydaje się, że Komisja nieoficjalnie przedstawiła Porsche AG propozycję udzielenia częściowego dostępu. Przedsiębiorstwo to nie przekazało jednak Komisji swojej opinii na ten temat. W konsekwencji Komisja postanowiła oficjalnie poinformować Porsche AG o zamiarze ujawnienia zmienionych wersji trzech pism. Komisja przypomniała w tym względzie, że zgodnie z przepisami art. 5 ust. 6 szczegółowych zasad, jeśli Komisja zamierza ujawnić dokument strony trzeciej wbrew wyraźnemu życzeniu autora, zawiesza wejście w życie decyzji o ujawnieniu dokumentów na okres dziesięciu dni roboczych, aby zapewnić autorowi możliwość podważenia tej decyzji przed Sądem i wnioskowania o zastosowanie środków tymczasowych. W podsumowaniu Komisja stwierdziła, że ujawnienie trzech pism miało zatem nastąpić po upływie okresu dziesięciu dni roboczych, licząc od dnia otrzymania powiadomienia przez Porsche AG.

26. W dniu 27 października 2009 r. służby Komisji wyjaśniły, że pismo Komisji z dnia 30 września stanowiło ostateczną odpowiedź Komisji na zalecenie wstępne Rzecznika. Komisja dodała również, że nie planuje przesyłać Rzecznikowi kolejnej odpowiedzi w niniejszej sprawie. Zaznaczyła, że decyzję powiadamiającą Porsche o zamiarze ujawnienia trzech pism przesłano do tłumaczenia i że ma ona zostać przekazana Porsche na początku listopada 2009 r. Po raz kolejny wyjaśniła, że dziesięciodniowy termin ma zacząć biec od momentu otrzymania wspomnianej decyzji przez Porsche AG. Dlatego „procedura ujawniania trzech pism nie może rozpocząć się przed połową listopada 2009 r.”. Komisja stwierdziła na zakończenie, że może udostępnić Rzecznikowi, o ile sobie tego życzy, kopię powiadomienia przesłanego Porsche.

27. W dniu 9 listopada 2009 r. Rzecznik przesłał kolejne pismo do Komisji, w którym zwrócił się z prośbą o i) kopię powiadomienia przesłanego przedsiębiorstwu Porsche AG przez Komisję oraz ii) informację o wynikach postępowania rozpoczętego przez Komisję w celu udzielenia dostępu do przedmiotowych pism.

28. W dniu 4 grudnia 2009 r. służby Komisji poinformowały telefonicznie służby Rzecznika, że i) powiadomienie zostanie wkrótce przesłane do Porsche AG oraz że ii) kopia powiadomienia zostanie przekazana Rzecznikowi. Po zasięgnięciu dalszych informacji u służb Komisji okazało się, że w dniu 15 grudnia 2009 r. powiadomienie dla Porsche wciąż nie zostało wysłane.

Ocena Rzecznika

29. Rzecznik pragnie przypomnieć, że zgodnie z art. 228 TFUE (dawny art. 195 TWE) „gdy Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi przypadek niewłaściwego administrowania, przekazuje sprawę do danej instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej, która ma trzy miesiące, aby poinformować go o swoim stanowisku” (podkreślenie dodane).

30. Rzecznik odnotowuje, że w przedmiotowej sprawie Komisja nie przedstawiła swojej opinii w trzymiesięcznym terminie przewidzianym w art. 228 TFUE, czyli do dnia 31 stycznia 2009 r. Co więcej, Komisja zwróciła się sześciokrotnie o przedłużenie terminu przedłożenia szczegółowej opinii na temat zalecenia wstępnego Rzecznika. W lipcu i wrześniu 2009 r. Rzecznik poinformował Sekretariat Generalny Komisji, że zamierza przedstawić Parlamentowi sprawozdanie specjalne, jeśli nie uzyska odpowiedzi na zalecenie wstępne. Dopiero wówczas Komisja odpowiedziała, że nie jest w stawie udzielić merytorycznej odpowiedzi na zalecenie wstępne, ponieważ potrzebuje jeszcze czasu na zakończenie konsultacji ze stroną trzecią dotyczących proponowanego ujawnienia dokumentów. Komisja stwierdziła, że jest świadoma, iż nie może bez ograniczeń opóźniać odpowiedzi na zalecenie wstępne Rzecznika. Dodała jednak, że woli wyczerpać wszystkie możliwości osiągnięcia porozumienia ze stroną trzecią niż po prostu „potwierdzić swoją decyzję odmowy ujawnienia dokumentów”.

31. Dnia 30 września 2009 r. Komisja przesłała kolejne pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich. Stwierdzono w nim, że Komisja postanowiła przyznać częściowy dostęp do trzech pism, tak więc przygotowała zmienione wersje tych dokumentów. Wniosek o udzielenie częściowego dostępu został najwyraźniej nieformalnie przedłożony przez Komisję przedsiębiorstwu Porsche AG. Przedsiębiorstwo to nie przedstawiło Komisji swojej opinii na ten temat. Dlatego też Komisja uznała najwyraźniej, że powinna formalnie poinformować Porsche AG o swoich zamiarach.

32. Jednakże aż do chwili obecnej, czyli do daty złożenia niniejszego sprawozdania specjalnego, Rzecznik nie uzyskał żadnych informacji na temat tego, czy Komisja rzeczywiście wysłała formalne pismo powiadamiające do Porsche AG.

33. Zdaniem Rzecznika wyjaśnienia Komisji na temat przyczyn niemożności udzielenia odpowiedzi na zalecenie wstępne nie są przekonujące.

34. W różnych komunikatach dotyczących tego zagadnienia Komisja wyjaśniała, że nie może spełnić traktatowego obowiązku udzielenia odpowiedzi na zalecenie wstępne ze względu na trwające konsultacje z Porsche AG na temat proponowanego ujawnienia przedmiotowych dokumentów. Komisja uzasadniła długotrwałość tych konsultacji przedstawiając dwa argumenty: i) perspektywę osiągnięcia pozytywnego wyniku negocjacji z Porsche AG na temat proponowanego ujawnienia dokumentów oraz ii) konieczność zapewnienia przedsiębiorstwu Porsche AG odpowiedniego czasu na podjęcie działań prawnych przeciwko decyzji Komisji w sprawie ujawnienia przedmiotowych dokumentów.

35. Jeśli chodzi o pierwszy argument Komisji, Rzecznik pragnie przypomnieć, że w ramach konsultacji przewidzianych w art. 4 ust. 4 rozporządzenia 1049/2001[10] Komisja musi ustalić termin, w którym strona trzecia będąca autorem dokumentu musi udzielić odpowiedzi. Termin ten powinien zapewnić Komisji możliwość przestrzegania własnych terminów[11]. Zdaniem Rzecznika własne terminy Komisji niewątpliwie obejmują terminy przewidziane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na przedstawienie szczegółowych opinii na temat zalecenia wstępnego Rzecznika.

36. Jeśli chodzi o drugi argument Komisji Rzecznik przypomina, że zgodnie ze swoimi regułami proceduralnymi Komisja musi poinformować autora dokumentu o zamiarze udzielenia dostępu do tego dokumentu wbrew jego wyraźnemu życzeniu oraz wskazać autorowi środki prawne umożliwiające wyrażenie sprzeciwu wobec ujawnienia[12]. W tym kontekście Rzecznik wskazuje, że Komisja potrzebowała 11 miesięcy, aby poinformować go o zamiarze udostępnienia pism Porsche AG. Co więcej, nawet w momencie przedkładania obecnego sprawozdania specjalnego Parlamentowi, czyli ponad 15 miesięcy po opublikowaniu zalecenia wstępnego, Komisja nie poinformowała jeszcze Porsche AG o zamiarze udzielenia dostępu do dokumentów, co umożliwiłoby przedsiębiorstwu realizację jego praw.

37. W świetle powyższego Rzecznik jest zdania, że konsultacje z Porsche AG oraz konieczność umożliwienia temu przedsiębiorstwu realizacji jego praw nie uzasadniają wyjątkowego opóźnienia w udzielaniu przez Komisję odpowiedzi na zalecenie wstępne oraz w wykonaniu decyzji o poinformowaniu Porsche AG o zamiarze ujawnienia dokumentów. W tej sytuacji Rzecznik przypomina stosowne orzecznictwo dotyczące zasady lojalnej współpracy (dawny art. 10 TWE, zastąpiony pod względem treści przez art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej)[13], zgodnie z którą instytucje Unii mają obowiązek współpracy w dobrej wierze we wzajemnych stosunkach. Obowiązek ten jest jasno przedstawiony w nowym art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej[14].

38. Podsumowując, Rzecznik z przykrością stwierdza, że opóźniając przez 15 miesięcy udzielenie odpowiedzi na jego zalecenie wstępne oraz unikając wprowadzenia w życie decyzji o powiadomieniu Porsche AG o zamiarze ujawnienia dokumentów, Komisja naruszyła obowiązek lojalnej współpracy z Rzecznikiem w dobrej wierze.

39. Rzecznik podkreśla, że postawa Komisji jest szkodliwa nie tylko dla dialogu międzyinstytucjonalnego, ale również dla wizerunku publicznego UE. Wskazuje, że w toku obecnego dochodzenia stwierdził zaistnienie przypadku niewłaściwego administrowania i dał Komisji możliwość naprawienie tej sytuacji. Brak chęci współpracy ze strony Komisji w tej kwestii niesie ze sobą ryzyko osłabienia zaufania obywateli do Komisji i ograniczenia możliwości nadzorowania Komisji w sposób odpowiedni i skuteczny zarówno przez Rzecznika Praw Obywatelskich, jak i przez Parlament Europejski. Jest również sprzeczny z samą zasadą państwa prawnego – jedną z podstaw Unii Europejskiej (art. 2 TUE).

40. Rzecznik jest zatem zdana, że postawa Komisji w trakcie tego dochodzenia uzasadnia przedłożenie Parlamentowi sprawozdania specjalnego.

B. Zalecenie Rzecznika Praw Obywatelskich

W świetle powyższego Rzecznik zachęca Parlament Europejski do uznania, że Komisja powinna:

i) przyznać, że poważne opóźnienia w udzielaniu odpowiedzi Rzecznikowi Praw Obywatelskich stanowią naruszenie obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w TUE;

oraz

ii) zapewnić Parlament Europejski, że będzie realizować obowiązek lojalnej współpracy z Rzecznikiem w przyszłości.

Parlament Europejski może rozważyć przyjęcie w związku z tym odpowiedniej rezolucji.

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu, w dniu 24 lutego 2010 r.


[1]Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom), Dz.U. 1994 L 113, s. 15, ostatnio zmieniona decyzją 2008/587/WE, Euratom z dnia 18 czerwca 2008 r., Dz.U. L 189, s. 25.

[2] Dz.U. 2001 L 145, s. 43. Artykuł 7 ustęp 2 rozporządzenia 1049/2001 ma następujące brzmienie: „W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy, wnioskodawca może w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania odpowiedzi od instytucji złożyć wniosek potwierdzający, w którym zwróci się do instytucji o ponowne rozpatrzenie jej decyzji."

[3] Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia 1049/2001 ma następujące brzmienie: „W odniesieniu do dokumentów stron trzecich instytucja konsultuje się ze stroną trzecią w celu oceny, czy wyjątek przewidziany w ust. 1 lub 2 ma zastosowanie, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu."

[4] Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001 ma następujące brzmienie: „Instytucje odmawiają dostępu do dokumentu, w przypadku gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę:

a) interesu publicznego w odniesieniu do:

- bezpieczeństwa publicznego,

- obrony i spraw wojskowych,

- stosunków międzynarodowych,

- finansowej, pieniężnej lub gospodarczej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego;

b) prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony danych osobowych.

[5] Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001 ma następujące brzmienie: „Instytucje odmawiają dostępu do dokumentu w przypadku, gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę:

- interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej,

- postępowania sądowego lub opinii prawnej,

- celu kontroli, dochodzenia lub audytu, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

[6] Zob. przypis 5.

[7] Artykuł 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001 ma następujące brzmienie: „Jeśli jakiekolwiek wyjątki dotyczą jedynie części dokumentu, którego dotyczy wniosek o ujawnienie, pozostałe części dokumentu zostają ujawnione."

[8] Projekt zalecenia opublikowany jest na stronie internetowej Rzecznika:
http://www.ombudsman.europa.eu/cases/draftrecommendation.faces/en/3735/html.bookmark

[9] Decyzja Komisji 2001/937/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3714), Dz.U. 2001 L 345, s. 94.

[10] Zob. przypis 3.

[11] Artykuł 5 ust. 5 szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia 1049/2001, załączonych do decyzji Komisji nr 2001/937/WE ma następujące brzmienie: „Konsultowana strona trzecia, będąca autorem dokumentu, udziela odpowiedzi w nieprzekraczalnym terminie, który nie może być krótszy niż pięć dni roboczych, ale musi umożliwiać Komisji dotrzymanie jej własnych terminów na udzielenie odpowiedzi (…)".

[12] Zgodnie z przepisami art. 5 ust. 6 szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia 1049/2001 załączonych do decyzji Komisji nr 2001/937/WE.

[13] Sprawa C-230/81 Luksemburg przeciwko Parlamentowi [1983] Rec. 255, pkt 37 oraz sprawa C-204/86 Grecja przeciwko Radzie [1988] Rec. 5323, pkt 16.

[14] Artykuł 13 ust. 2 TUE ma następujące brzmienie: „Każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy Traktatów, zgodnie z procedurami, na warunkach i w celach w nich określonych. Instytucje lojalnie ze sobą współpracują.