Θέλετε να υποβάλετε αναφορά κατά ενός θεσμικού οργάνου ή οργανισμού της ΕΕ;
- EL Ελληνικά
Οι αυτόματες μεταφράσεις μπορεί να περιέχουν σφάλματα που δυνητικά μειώνουν τη σαφήνεια και την ακρίβεια· ο Διαμεσολαβητής δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν αποκλίσεις. Για πιο αξιόπιστες πληροφορίες και μεγαλύτερη νομική ασφάλεια, ανατρέξτε στην πρωτότυπη έκδοση που αγγλικά περιέχεται στον ανωτέρω σύνδεσμο.
Για περισσότερες πληροφορίες συμβουλευτείτε τη γλωσσική και μεταφραστική πολιτική μας.
Πρόταση λύσης σχετικά με την άρνηση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παράσχει πλήρη πρόσβαση του κοινού σε νομική γνωμοδότηση σχετικά με την εμπορική συμφωνία της ΕΕ με το Ηνωμένο Βασίλειο (υπόθεση 717/2021/DL)
Λύση - Hμερομηνία Τρίτη | 28 Σεπτεμβρίου 2021
Υπόθεση 717/2021/SF - Εκκίνηση έρευνας στις Τετάρτη | 21 Απριλίου 2021 - Σύσταση σχετικά με Πέμπτη | 24 Φεβρουαρίου 2022 - Απόφαση στις Παρασκευή | 17 Ιουνίου 2022 - Εμπλεκόμενο θεσμικό όργανο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( Υποθέσεις στις οποίες διαπιστώθηκε κρούσμα κακοδιοίκησης ) - Χώρα Φινλανδία
Καταρτίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 10 του καθεστώτος του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή [1]
Ιστορικό της καταγγελίας
1. Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 31 Ιανουαρίου 2020, η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισαν να διαπραγματεύονται τις σημαντικές λεπτομέρειες μιας εμπορικής συμφωνίας. Οι διαπραγματεύσεις αυτές κατέληξαν στη «συμφωνία εμπορίου και συνεργασίας ΕΕ-Ηνωμένου Βασιλείου», η οποία υπεγράφη στις 30 Δεκεμβρίου 2020 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαΐου 2021.[2]
2. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ιδίως σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2020, η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου της ΕΕ εξέφρασε τις απόψεις της σχετικά με τη νομική φύση της παρούσας συμφωνίας [3]. Ειδικότερα, καθόρισε τη θέση της σχετικά με το κατά πόσον η συμφωνία θα μπορούσε να συναφθεί ως «συμφωνία μόνο για την ΕΕ»[4].
3. Στη συνέχεια, η Νομική Υπηρεσία διατύπωσε γραπτώς τις απόψεις αυτές, εκδίδοντας, στις 25 Ιανουαρίου 2021, εσωτερική γνωμοδότηση «σχετικά με τη συμφωνία εμπορίου και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου»[5].
4. Τον Φεβρουάριο του 2021 η καταγγέλλουσα, από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, ζήτησε από το Συμβούλιο να της χορηγήσει πρόσβαση του κοινού στη γνώμη της 25ης Ιανουαρίου 2021.
5. Το Συμβούλιο αποφάσισε να δημοσιοποιήσει μόνο ορισμένα μέρη της γνώμης. Αρνούμενο την πλήρη πρόσβαση, το Συμβούλιο επικαλέστηκε διάφορες εξαιρέσεις βάσει των κανόνων της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα [6], δηλώνοντας ότι η δημοσιοποίηση θα υπονόμευε την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, τις νομικές συμβουλές και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων [7].
6. Στη συνέχεια, ο καταγγέλλων ζήτησε από το Συμβούλιο να επανεξετάσει την απόφασή του να αρνηθεί την πλήρη πρόσβαση (κάνοντας αυτό που είναι γνωστό ως «επιβεβαιωτική αίτηση»).
7. Τον Απρίλιο του 2021 το Συμβούλιο επιβεβαίωσε την απόφασή του.
8. Ο καταγγέλλων, δυσαρεστημένος με την απόφαση του Συμβουλίου, απευθύνθηκε στη Διαμεσολαβήτρια τον Απρίλιο του 2021.
Η έρευνα
9. Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με την άρνηση του Συμβουλίου να παράσχει πλήρη πρόσβαση του κοινού στην εν λόγω νομική γνωμοδότηση.
10. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας επιθεώρησε το μη διατυπωμένο κείμενο της γνωμοδότησης.
Επιχειρήματα που προβλήθηκαν
Επιχειρήματα του Συμβουλίου
11. Το Συμβούλιο δήλωσε ότι τα έγγραφα που καταρτίζονται στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης και της σύναψης διεθνούς συμφωνίας, όπως η επίμαχη, δεν απαιτούν τον ίδιο βαθμό πρόσβασης με τα έγγραφα που σχετίζονται με τις νομοθετικές δραστηριότητες του Συμβουλίου [8].
12. Το Συμβούλιο υποστήριξε ότι η γνωμοδότηση εκδόθηκε στο πλαίσιο μιας εν εξελίξει διαδικασίας λήψης αποφάσεων, η οποία αποτελεί σημαντικό μέρος των πολιτικών συζητήσεων που οδήγησαν στην προσωρινή εφαρμογή της συμφωνίας εμπορίου και συνεργασίας. Κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησης πρόσβασης του κοινού, η συμφωνία δεν είχε ακόμη τεθεί σε ισχύ: η έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκκρεμούσε και εξακολουθούσε να αναμένει τη σύναψή της από το Συμβούλιο [9]. Κατά συνέπεια, η γνωστοποίηση θα μπορούσε να έχει επηρεάσει αρνητικά τις εν εξελίξει εσωτερικές συζητήσεις.
13. Το Συμβούλιο δήλωσε ότι διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον καθορισμό του κατά πόσον η δημοσιοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις.[10] Θεωρεί ότι η πλήρης δημοσιοποίηση θα υπονόμευε τις διεθνείς σχέσεις του τόσο με το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς θα επηρέαζε την ικανότητά του να διαπραγματεύεται με το Ηνωμένο Βασίλειο εάν το τελευταίο έχανε την εμπιστοσύνη του στην ΕΕ ως αποκλειστικό ομόλογό του, όσο και με τρίτες χώρες. Σύμφωνα με το Συμβούλιο, το γεγονός ότι η συμφωνία συμφωνήθηκε δεν αποκλείει τον κίνδυνο αποκάλυψης των στρατηγικών συμφερόντων και στόχων που επιδιώκει η ΕΕ, αποδυναμώνοντας έτσι τη διαπραγματευτική της θέση [11]. Επιπλέον, η γνωμοδότηση αποτελεί εσωτερικό έγγραφο στο οποίο βασίστηκε η απόφαση του Συμβουλίου σχετικά με το αν θα μπορούσε να συνάψει τη συμφωνία ως «συμφωνία μόνο για την ΕΕ».
14. Το Συμβούλιο υποστήριξε επίσης ότι η γνωμοδότηση περιέχει σαφώς νομικές συμβουλές οι οποίες είναι ευαίσθητες και έχουν ευρύ πεδίο εφαρμογής. Συντάχθηκε «εσπευσμένα» και προοριζόταν αποκλειστικά για εσωτερική χρήση. Η γνωμοδότηση περιέχει κρίσιμα στοιχεία για τις πολιτικές συζητήσεις που βρίσκονταν τότε σε εξέλιξη και οι οποίες είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε δικαστικές διαφορές: η δημοσιοποίηση θα μπορούσε, ως εκ τούτου, να επηρεάσει την ικανότητα του Συμβουλίου να αμυνθεί ενώπιον των δικαστηρίων της ΕΕ. Η δημοσιοποίηση θα μπορούσε επίσης να εκθέσει τη Νομική Υπηρεσία σε εξωτερικές πιέσεις, βλάπτοντας την ικανότητά της να εκφράζει τις απόψεις της χωρίς εξωτερικές επιρροές και επηρεάζοντας την ικανότητα του Συμβουλίου να αναζητεί και να λαμβάνει ειλικρινείς, αντικειμενικές και ολοκληρωμένες συμβουλές [12].
15. Το Συμβούλιο δεν έκρινε ότι υπήρχε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον που να δικαιολογεί τη δημοσιοποίηση.
Επιχειρήματα του καταγγέλλοντος
16. Ο καταγγέλλων δήλωσε ότι το επιχείρημα του Συμβουλίου ότι η γνωμοδότηση αφορά τις μη νομοθετικές δραστηριότητές του δεν σημαίνει ότι δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, οι οποίοι ισχύουν για «όλα τα έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή θεσμικού οργάνου, τα οποία συντάσσονται ή παραλαμβάνονται από αυτό και βρίσκονται στην κατοχή του, σε όλους τους τομείς δραστηριότητας της ΕΕ»[13].
17. Ο καταγγέλλων δήλωσε ότι το Συμβούλιο δεν μπορούσε πλέον να βασίζεται στην εξαίρεση που σχετίζεται με την εν εξελίξει διαδικασία λήψης αποφάσεων, δεδομένου ότι η συμφωνία είχε δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ και είχε εφαρμοστεί προσωρινά από τον Ιανουάριο του 2021. Αυτό σήμαινε ότι οι εσωτερικές συζητήσεις ολοκληρώθηκαν και ότι η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν την υποχρέωση να εφαρμόσουν τη συμφωνία.
18. Η καταγγέλλουσα ισχυρίστηκε ότι το Συμβούλιο δεν εξέθεσε επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο η δημοσιοποίηση θα έθιγε συγκεκριμένα και πραγματικά την προστασία των διεθνών σχέσεων [14]. Θεώρησε ότι, δεδομένου ότι η επιλογή της νομικής βάσης για τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη συμφωνίας βασίζεται σε αντικειμενικούς παράγοντες και δεν είναι διακριτική ευχέρεια, ο φόβος και μόνον των δυσμενών συνεπειών από τη δημοσιοποίηση της γνώμης δεν επαρκεί [15]. Αντιθέτως, η προσωρινή εφαρμογή της συμφωνίας δείχνει ότι το Συμβούλιο ήταν ήδη πεπεισμένο για την αρμοδιότητα της ΕΕ να συνάψει τη συμφωνία και ότι τόσο οι θέσεις της ΕΕ όσο και του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν ήδη δημοσιοποιηθεί.
19. Ο καταγγέλλων υποστήριξε ότι, δεδομένου ότι η ίδια η Νομική Υπηρεσία ανέφερε ότι η γνωμοδότηση «δεν παρέχει εμπεριστατωμένη εξέταση όλων των πτυχών της, ούτε παρέχει ολοκληρωμένη και λεπτομερή ανάλυση των αρμοδιοτήτων»[16] και δεδομένου ότι είχε ήδη εκφράσει προφορικά τις απόψεις αυτές, δεν μπορούσε να θεωρηθεί «νομική συμβουλή» κατά την έννοια των κανόνων για την πρόσβαση του κοινού [17]. Ο υποθετικός κίνδυνος δικαστικής διαδικασίας δεν μπορεί να καταστήσει το ζητούμενο έγγραφο ευαίσθητο ως προς τον χαρακτήρα του, ούτε το γεγονός ότι ο τομέας ήταν «επιρρεπής σε ένδικες διαφορές» θα μπορούσε να αποτελέσει νόμιμη βάση για την επίκληση μιας από τις εξαιρέσεις. Τέλος, ο καταγγέλλων θεώρησε ότι το Συμβούλιο θα μπορούσε να λάβει μέτρα για να αποτρέψει την άσκηση εξωτερικών πιέσεων [18].
20. Ο καταγγέλλων θεώρησε ότι «η αρχή της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών» αποτελεί υπέρτερο δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση της γνώμης. Αναφέρθηκε επίσης στο γεγονός ότι επτά κράτη μέλη της ΕΕ τάχθηκαν υπέρ της εκτενέστερης δημοσιοποίησης της εν λόγω γνώμης [19].
Αξιολόγηση της Διαμεσολαβήτριας
21. Ενώ οι κανόνες της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα ορίζουν ότι θα πρέπει να παρέχεται ευρύτερη πρόσβαση στα έγγραφα σε περιπτώσεις όπου το θεσμικό όργανο ενεργεί υπό νομοθετική ιδιότητα [20], γεγονός παραμένει ότι οι κανόνες πρόσβασης του κοινού προβλέπουν την «ευρύτερη δυνατή πρόσβαση»[21]. Κατά συνέπεια, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το έγγραφο δεν αφορά τη νομοθετική δραστηριότητα του Συμβουλίου, εξακολουθεί να υπέχει την υποχρέωση περιοριστικής εφαρμογής των εξαιρέσεων που προβλέπουν οι κανόνες για την πρόσβαση του κοινού.
Αυτή η πρόταση/παράγραφος διαγράφηκε διότι θεωρήθηκε εμπιστευτική από το Συμβούλιο.
Η γνωμοδότηση ουδόλως υπονομεύει τη δημόσια θέση που έλαβε η ΕΕ έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου όσον αφορά την κύρωση της συμφωνίας, ούτε αποκαλύπτει πληροφορίες σχετικά με τη διαπραγματευτική θέση ή τη στρατηγική της ΕΕ [22]. Η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι η δημοσιοποίηση θα μπορούσε στην πραγματικότητα να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στη νομιμότητα των εμπορικών διαπραγματεύσεων και όχι να την υπονομεύσει.
24. Η Διαμεσολαβήτρια επισημαίνει επίσης ότι το είδος των εμπορικών συμφωνιών που μπορούν να συναφθούν αποτελεί μέρος του δικαίου της ΕΕ και, ως εκ τούτου, είναι γνωστό σε τρίτους. Οι περισσότερες πληροφορίες που περιέχονται στη γνωμοδότηση είναι ήδη διαθέσιμες στο κοινό και έχουν, στο παρελθόν, δημοσιευθεί από το ίδιο το Συμβούλιο.[23] Ως εκ τούτου, δεν είναι σαφές πώς η γνωστοποίηση θα μπορούσε να επηρεάσει τις εμπορικές διαπραγματεύσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο όταν βρίσκονταν σε εξέλιξη, καθώς και τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις της ΕΕ.
25. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι το Συμβούλιο δεν έχει αποδείξει επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο η πλήρης δημοσιοποίηση θα υπονόμευε συγκεκριμένα και πραγματικά την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις [24].
26. Όσον αφορά την προστασία των νομικών συμβουλών, ο Διαμεσολαβητής λαμβάνει υπό σημείωση την πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ, η οποία αφορούσε επίσης το ζήτημα της πλήρους δημοσιοποίησης γνώμης της Νομικής Υπηρεσίας του Συμβουλίου (εφεξής: «απόφαση Pech»).[25] Το Δικαστήριο επισήμανε στην εν λόγω απόφαση ότι το κατά πόσον μια γνώμη είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη εξαρτάται από το κατά πόσον το περιεχόμενο της ίδιας της γνώμης είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο.[26] Στο πλαίσιο αυτό, ο Διαμεσολαβητής έχει ήδη επισημάνει ότι οι πληροφορίες που περιέχονται στη γνώμη δεν μπορούν να θεωρηθούν ευαίσθητες.
27. Ομοίως, η γενική αναφορά σε υποθετικά ένδικα μέσα δεν καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η δημοσιοποίηση θα ενείχε συγκεκριμένα τον κίνδυνο να θιγεί η ικανότητα άμυνας του Συμβουλίου [27]. Επιπλέον, «η ικανότητα υπεράσπισης της θέσης του στο πλαίσιο δικαστικών διαδικασιών» αποτελεί επιχείρημα γενικού χαρακτήρα το οποίο δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εξαίρεση στην προκειμένη περίπτωση [28].
28. Η πιθανή δημοσιοποίηση μιας νομικής γνωμοδότησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι βλάπτει τη νομική γνωμοδότηση απλώς και μόνο επειδή είναι νομική γνωμοδότηση: η αξιολόγηση θα πρέπει να γίνεται κατά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο του εγγράφου και τις επικρατούσες περιστάσεις.[29] Η φράση αυτή διαγράφηκε επειδή θεωρήθηκε εμπιστευτική από το Συμβούλιο.
29. Το επιχείρημα του Συμβουλίου σχετικά με ενδεχόμενη εξωτερική πίεση στη Νομική Υπηρεσία δεν τεκμηριώνεται. Δεν υπάρχουν απτά στοιχεία στον φάκελο για να αποδειχθεί η πραγματικότητα μιας τέτοιας πίεσης.[30] Δεν είναι σαφές ποιος θα ασκούσε τέτοια πίεση και ποια θα μπορούσε να είναι η φύση της.
30. Με βάση τα ανωτέρω, δεν είναι σαφές πώς η πλήρης δημοσιοποίηση της γνώμης θα υπονόμευε τη δυνατότητα λήψης «ειλικρινών, αντικειμενικών και ολοκληρωμένων συμβουλών»[31].
31. Η παράγραφος αυτή διαγράφηκε διότι θεωρήθηκε εμπιστευτική από το Συμβούλιο.
32. Τούτου λεχθέντος, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις σχετικά με το αν η δημοσιοποίηση της νομικής γνωμοδότησης κατά τον χρόνο έκδοσης της επιβεβαιωτικής απόφασης θα μπορούσε να υπονομεύσει σοβαρά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων του Συμβουλίου, πρέπει να σημειωθεί ότι η συμφωνία έχει πλέον τεθεί σε ισχύ. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια παροτρύνει το Συμβούλιο να λάβει υπόψη την εξέλιξη αυτή κατά την επανεξέταση της δυνατότητας παροχής πλήρους ή μεγαλύτερης πρόσβασης στην παρούσα γνωμοδότηση.
33. Η Διαμεσολαβήτρια διαπιστώνει ότι η γενική αναφορά του καταγγέλλοντος στην «αρχή της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών» δεν μπορεί να δικαιολογήσει υπέρτερο δημόσιο συμφέρον για γνωστοποίηση. Ωστόσο, είναι αναγκαίο να αποδεικνύεται η ύπαρξη υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος μόνον εάν η δημοσιοποίηση της νομικής γνωμοδότησης θα έθιγε προστατευόμενο συμφέρον. Τούτου λεχθέντος, ο Διαμεσολαβητής είναι της γνώμης ότι η μεγαλύτερη διαφάνεια της γνωμοδότησης θα μπορούσε να ενισχύσει τη νομιμότητα της συμφωνίας, ιδίως όσον αφορά την επιλογή της νομικής βάσης. Θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου σε σχέση με τέτοιες διεθνείς συμφωνίες.
34. Εν κατακλείδι, η Διαμεσολαβήτρια προτείνει στο Συμβούλιο να παράσχει πλέον την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στη γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του της 25ης Ιανουαρίου 2021.
Η πρόταση λύσης
Η Διαμεσολαβήτρια προτείνει στο Συμβούλιο να παράσχει την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στη γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του της 25ης Ιανουαρίου 2021.
Emily O'Reilly
Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια
Στρασβούργο, 28/9/2021
[1] Διατίθεται στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=uriserv%3AOJ.L_.2021.253.01.0001.01.ENG&toc=OJ%3AL%3A2021%3A253%3ATOC.
[2] Συμφωνία εμπορίου και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου, διαθέσιμη στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:22021A0430(01)&from=EN.
[3] Σύμφωνα με το Συμβούλιο, οι απόψεις αυτές εκφράστηκαν κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της «ΕΜΑ», η οποία είναι η Επιτροπή των Μόνιμων Αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το κύριο προπαρασκευαστικό όργανο του Συμβουλίου. Η ΕΜΑ αποτελείται από δύο μέρη: Η ΕΜΑ Ι, η οποία αποτελείται από τους αναπληρωτές μόνιμους αντιπροσώπους κάθε χώρας και προετοιμάζει τις εργασίες έξι συνθέσεων του Συμβουλίου, και η ΕΜΑ ΙΙ, η οποία αποτελείται από τους μόνιμους αντιπροσώπους κάθε κράτους μέλους και προετοιμάζει τις εργασίες τεσσάρων άλλων συνθέσεων του Συμβουλίου. Περισσότερες πληροφορίες διατίθενται εδώ: https://www.consilium.europa.eu/en/council-eu/preparatory-bodies/.
[4] Αιτιολογία Για περισσότερες πληροφορίες, βλ.: https://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2012/june/tradoc_149616.pdf.
[5] Έγγραφο του Συμβουλίου με αριθμό αναφοράς 5591/21.
[6] Κανονισμός 1049/2001 για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής, διαθέσιμος στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/?uri=CELEX%3A32001R1049.
[7] Σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο α) τρίτη περίπτωση, το άρθρο 4 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση και το άρθρο 4 παράγραφος 3 του κανονισμού 1049/2001.
[8] Αιτιολογία Απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2015, Breyer κατά Επιτροπής, T-188/12, σκέψη 70.
[9] Αιτιολογία Απόφαση 2020/2252 του Συμβουλίου για την υπογραφή, εξ ονόματος της Ένωσης, και την προσωρινή εφαρμογή της συμφωνίας εμπορίου και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου, και της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας σχετικά με διαδικασίες ασφαλείας για την ανταλλαγή και την προστασία διαβαθμισμένων πληροφοριών, η οποία διατίθεται στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:32020D2252&from=EN
[10] Αποφάσεις της 1ης Φεβρουαρίου 2007, Sison κατά Συμβουλίου, C-266/05 P, σκέψη 34· Besselink κατά Συμβουλίου, T-331/11, σκέψη 32, και Jurasinovic κατά Συμβουλίου, T-63/10, σκέψη 32.
[11] Απόφαση της 10ης Μαρτίου 2020, ClientEarth κατά Επιτροπής, C-612/18 P, σκέψεις 41 και 42.
[12] Απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2018, Access Info Europe κατά Επιτροπής, T-852/16, σκέψη 88.
[13] Αποφάσεις της 3ης Ιουλίου 2014, Συμβούλιο κατά Sophie in’t Veld, C-350/12 P, σκέψη 107, και Σουηδία κατά MyTravel και Επιτροπής, C-506/08 P, σκέψεις 87, 88, 109.
[14] Απόφαση Συμβούλιο κατά Sophie in’t Veld, σκέψη 52.
[15] Όπ.π., σκέψη 20.
[16] Όπως αναφέρεται στις παραγράφους 2 και 3 της νομικής γνωμοδότησης.
[17] Άρθρο 4 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση του κανονισμού 1049/2001.
[18] Απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Σουηδία και Turco κατά Συμβουλίου, C-39/05 P, σκέψη 64.
[19] Βλ. την κοινή δήλωση των Κάτω Χωρών, της Λετονίας, της Φινλανδίας, της Εσθονίας, της Δανίας και του Βελγίου, και ότι
της Σουηδίας, στη γραπτή διαδικασία σχετικά με την αίτηση πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα:
https://data.consilium.europa.eu/doc/document/CM-2496-2021-INIT/en/pdf.
[20] Αιτιολογική σκέψη 6 του κανονισμού 1049/2001.
[21] Άρθρο 1 στοιχείο α) του κανονισμού 1049/2001.
[22] Απόφαση της 11ης Ιουλίου 2018, ClientEarth κατά Επιτροπής, T-644/16, σκέψη 48· ClientEarth κατά Επιτροπής· C-612/18 P, σκέψεις 41 και 42.
[23] Βλ., για παράδειγμα, τις αιτιολογικές σκέψεις της απόφασης 2020/2252 του Συμβουλίου (βλ. υποσημείωση 9).
[24] Απόφαση Συμβούλιο κατά Sophie in’t Veld, σκέψη 52.
[25] Απόφαση της 21ης Απριλίου 2021, Pech κατά Συμβουλίου, T-252/19.
[26] Προπαρατεθείσα απόφαση Pech κατά Συμβουλίου (σκέψη 85).
[27] Προπαρατεθείσα απόφαση Pech κατά Συμβουλίου (σκέψη 90).
[28] Απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2015, Miettinen κατά Συμβουλίου, T-395/13, σκέψη 31.
[29] Απόφαση στην υπόθεση 1150/2019/FP σχετικά με την άρνηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να χορηγήσει πλήρη πρόσβαση σε νομική γνωμοδότηση σχετικά με τη σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 2019-2024 και την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διαθέσιμη στη διεύθυνση: https://www.ombudsman.europa.eu/en/decision/en/120684.
[30] Προπαρατεθείσα απόφαση Pech κατά Συμβουλίου, σκέψη 92.
[31] Απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Sweden &· Turco κατά Συμβουλίου, C-39/05 P και C-52/05 P, σκέψη 42.