Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) χειρίστηκε έναν υπεργολάβο που παρείχε εμπειρογνωσία και υπηρεσίες στον τομέα της ΤΠ. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, δεν πληρώθηκε εξ ολοκλήρου για τις εργασίες που είχε εκτελέσει. Αφού οι διαπραγματεύσεις του καταγγέλλοντος με τον κύριο ανάδοχο παρέμειναν άκαρπες, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η ΕΥΕΔ χειρίστηκε την εν λόγω διαφορά.

Ο Διαμεσολαβητής υπενθύμισε ότι η απουσία άμεσης συμβατικής σχέσης μεταξύ θεσμικού οργάνου της ΕΕ και υπεργολάβου δεν απαλλάσσει τον πρώτο, ενεργώντας υπό την ιδιότητά του ως δημόσιας αρχής, από την υποχρέωσή του να σέβεται το θεμελιώδες δικαίωμα του υπεργολάβου στη χρηστή διοίκηση. Η υποχρέωση αυτή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το καθήκον του θεσμικού οργάνου της ΕΕ να παρακολουθεί τη συμπεριφορά του αναδόχου του και, εάν είναι αναγκαίο, να επιμένει ότι ο ανάδοχος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του έναντι του υπεργολάβου. Στην προκειμένη περίπτωση, η Διαμεσολαβήτρια επισήμανε ότι η ΕΥΕΔ είχε διασφαλίσει ότι οι απαιτήσεις της σχετικά με τα παραδοτέα και την τεκμηρίωση κοινοποιήθηκαν επιμελώς από τον κύριο ανάδοχο στον υπεργολάβο και ότι η ΕΥΕΔ είχε πραγματοποιήσει πληρωμές για τις επικυρωμένες εργασίες που εκτελέστηκαν. Συνολικά, η ΕΥΕΔ κατέβαλε πολλαπλές προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης στα διάφορα ζητήματα υπεργολαβίας.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα με το συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την ΕΥΕΔ.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) αντιμετώπισε καταγγελίες για παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του στο ελληνικό νησί της Σάμου. Οι καταγγέλλοντες εξέφρασαν την ανησυχία τους για το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο οι χειριστές υποθέσεων που τοποθετήθηκαν στις ομάδες υποστήριξης του EUAA για το άσυλο διεξήγαγαν συνεντεύξεις με ευάλωτους αιτούντες άσυλο ήταν αντίθετος προς το δίκαιο της ΕΕ και ότι ο EUAA δεν είχε αντιμετωπίσει το ζήτημα αυτό. Επιπλέον, οι καταγγέλλοντες ανησυχούσαν για τον τρόπο με τον οποίο ο EUAA χειρίστηκε τις αναφορές επαναπροωθήσεων των αιτούντων άσυλο.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι, κατά τον χρόνο υποβολής της καταγγελίας, ο EUAA δεν είχε διασφαλίσει ότι οι χειριστές υποθέσεων που απεστάλησαν στις ομάδες υποστήριξης για το άσυλο ήταν έτοιμοι να διεξαγάγουν δεόντως συνεντεύξεις με ευάλωτους αιτούντες άσυλο, μεταξύ άλλων όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι δείκτες τρωτότητας όταν εμφανίζονται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της συνέντευξης για το άσυλο. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε επίσης ότι ο EUAA δεν είχε παράσχει στους ευάλωτους αιτούντες άσυλο κατάλληλη διαδικασία για την αναφορά σφαλμάτων που έγιναν κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων και την εξέταση των εν λόγω εκθέσεων από τον EUAA. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι αυτό συνιστούσε κακοδιοίκηση και διατύπωσε τέσσερις συστάσεις προς τον EUAA για την αντιμετώπιση των ελλείψεων.

Η Διαμεσολαβήτρια απέστειλε επίσης τις συστάσεις αυτές στους ομολόγους της από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Διαμεσολαβητών (ENO), ζητώντας τις απόψεις τους σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο διασφαλίζεται η συμμόρφωση με τα θεμελιώδη δικαιώματα στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ των χειριστών υποθέσεων του EUAA και των εθνικών υπαλλήλων στον τομέα του ασύλου.

Επιπλέον, η Διαμεσολαβήτρια εντόπισε σημαντικές ελλείψεις σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο ο EUAA αντιμετώπισε την αποκάλυψη από τους αιτούντες άσυλο εμπειριών επαναπροωθήσεων κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων. Καθώς ο EUAA άρχισε να εφαρμόζει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτών των ελλείψεων κατά τη διάρκεια της έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση, αλλά αντ’ αυτού διατύπωσε δύο προτάσεις βελτίωσης.

Ο καταγγέλλων εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας για εξωτερικό ανάδοχο της ΕΕ σε χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο στην Τανζανία, το οποίο διαχειριζόταν η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Τανζανία και στην Κοινότητα Ανατολικής Αφρικής. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι ο ανάδοχος παραβίασε τη νομοθεσία της Τανζανίας παραλείποντας να εγγραφεί στην Τανζανία, εμποδίζοντάς τον να λάβει έγκυρη άδεια εργασίας. Στη συνέχεια, ο ανάδοχος ενημέρωσε τον καταγγέλλοντα για την απόφασή του να καταγγείλει τη σύμβασή του, λαμβάνοντας υπόψη τις ανησυχίες σχετικά με το έργο του καταγγέλλοντος που εξέφρασε η αντιπροσωπεία της ΕΕ.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με τις ανησυχίες του καταγγέλλοντος όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο η αντιπροσωπεία χειρίστηκε και τα δύο θέματα. Στο πλαίσιο αυτό, η Διαμεσολαβήτρια αναφέρθηκε στην πάγια άποψή της ότι, όταν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ επιδιώκουν την αντικατάσταση εμπειρογνωμόνων που εργάζονται σε έργα της ΕΕ, τα εν λόγω άτομα θα πρέπει να ακούγονται πριν αντικατασταθούν. Ενώ η Επιτροπή υποστήριξε ότι δεν ζήτησε την αντικατάσταση του εμπειρογνώμονα, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε συμμετάσχει στην απόφαση αντικατάστασης. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν διασφάλισε τον σεβασμό του δικαιώματος ακρόασης του καταγγέλλοντος πριν από την αντικατάστασή του, γεγονός που ισοδυναμούσε με κακοδιοίκηση.  Έκανε μια πρόταση για βελτίωση με στόχο την πρόληψη του ζητήματος από το να συμβεί στο μέλλον. 

Επιπλέον, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι, δεδομένου ότι η σύμβαση του καταγγέλλοντος είχε καταγγελθεί, δεν δικαιολογούνταν περαιτέρω έρευνες σχετικά με το ζήτημα της άδειας εργασίας. Ωστόσο, υπέβαλε πρόταση βελτίωσης στην Επιτροπή, καλώντας την να επαληθεύσει το θέμα, καθώς ενδέχεται να επηρεάσει άλλους εμπειρογνώμονες που εργάζονται για το έργο της ΕΕ. 

 

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να σταματήσει να συνεργάζεται με προσωρινά απασχολούμενο στις υπηρεσίες παιδικής φροντίδας. Ο καταγγέλλων προσλήφθηκε μέσω εξωτερικού αναδόχου με εβδομαδιαίες συμβάσεις. Σύμφωνα με τις οδηγίες της Επιτροπής, ο ανάδοχος ενημέρωσε την καταγγέλλουσα ότι η Επιτροπή δεν θα ζητούσε πλέον τις υπηρεσίες της. Η καταγγέλλουσα απευθύνθηκε στη Διαμεσολαβήτρια υποστηρίζοντας ότι η Επιτροπή δεν της αιτιολόγησε δεόντως την απόφασή της.

Ο Διαμεσολαβητής έχει επανειλημμένα την άποψη ότι, όταν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ ζητούν την καταγγελία της σύμβασης ενός προσώπου με εξωτερικό ανάδοχο, θα πρέπει να παρέχουν δίκαιους και αντικειμενικούς λόγους που να δικαιολογούν την καταγγελία, να ενημερώνουν το ενδιαφερόμενο πρόσωπο και να διασφαλίζουν ότι τους παρέχεται η δυνατότητα να υποβάλουν παρατηρήσεις πριν από την καταγγελία. Ο επισφαλής χαρακτήρας της καταστάσεως του προσωρινά απασχολουμένου συνεπάγεται ότι η Επιτροπή οφείλει να είναι δίκαιη και διαφανής, ακόμη και ελλείψει συμβατικής σχέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή δεν διασφάλισε ότι δόθηκε στον καταγγέλλοντα η δυνατότητα ακρόασης και υποβολής παρατηρήσεων σχετικά με τους λόγους που προέβαλε η Επιτροπή προτού αποφασίσει να μην ζητήσει πλέον τις υπηρεσίες του καταγγέλλοντος. Μολονότι αυτό είναι λυπηρό, η Διαμεσολαβήτρια επισημαίνει ότι ο καταγγέλλων πρέπει να ενημερώθηκε για ορισμένα από τα ζητήματα κατά την εβδομάδα που προηγήθηκε της απόφασης της Επιτροπής. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης τήρησης αρχείων, ο Διαμεσολαβητής δεν είναι σε θέση να επαληθεύσει κατά πόσον οι υπηρεσίες της Επιτροπής συζήτησαν τα ζητήματα με τον καταγγέλλοντα. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι η Επιτροπή αναγνώρισε ότι θα μπορούσε να εξηγήσει περαιτέρω το σκεπτικό της στον καταγγέλλοντα στην παρούσα υπόθεση.

Σε αυτή τη βάση, ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες και περατώνει την υπόθεση.  

Η υπόθεση αφορούσε εταιρεία συμβούλων που τελούσε υπό έρευνα από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) για εικαζόμενες παρατυπίες σε έργα που χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ. Η OLAF ενημέρωσε την εταιρεία ότι είχε περατώσει την έρευνα και υπέβαλε οικονομικές και διοικητικές συστάσεις στην Επιτροπή. Μολονότι η OLAF ενημέρωσε την εταιρεία ότι θα μπορούσε να απευθυνθεί στον ελεγκτή διαδικαστικών εγγυήσεων της OLAF, η OLAF δεν παρέσχε σαφείς πληροφορίες σχετικά με την ισχύουσα προθεσμία για την υποβολή καταγγελίας. Αυτό σήμαινε ότι η εταιρεία υπέβαλε την καταγγελία μετά τη λήξη της προθεσμίας και ο ελεγκτής απέρριψε την καταγγελία.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η OLAF, παραλείποντας να παράσχει στον καταγγέλλοντα σαφείς πληροφορίες, ιδίως όσον αφορά την ημερομηνία λήξης της έρευνας, ενήργησε με κακοδιοίκηση. Ωστόσο, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι δεν υπήρχε κατάλληλη σύσταση για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος για τον καταγγέλλοντα. Ωστόσο, υπέβαλε πρόταση με στόχο την πρόληψη της εμφάνισης τέτοιου προβλήματος σε μελλοντικές παρόμοιες περιπτώσεις.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA) χειρίστηκε αίτημα για αντίγραφο ηχογράφησης ακρόασης στο πλαίσιο διοικητικής έρευνας σχετικά με εικαζόμενη παρενόχληση. Η καταγγέλλουσα, η οποία ισχυρίστηκε ότι υπήρξε θύμα παρενόχλησης, δεν ήταν ικανοποιημένη από το γεγονός ότι ο εξωτερικός ερευνητής που είχε εξουσιοδοτηθεί από τον ENISA να διεξαγάγει την έρευνα αρνήθηκε να της επιτρέψει την πρόσβαση σε καταγραφή μιας από τις ακροάσεις που είχε διεξαγάγει μαζί της.

Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν κακοδιοίκηση από τον ENISA να επιτρέψει σε ανεξάρτητο ερευνητή να αποφασίσει σχετικά με αίτημα για αντίγραφο ηχογράφησης ακρόασης στο πλαίσιο διοικητικής έρευνας και να εγκρίνει την απόρριψη του αιτήματος από τον ερευνητή βάσει ανεπαρκών εξηγήσεων.

Η Διαμεσολαβήτρια παρότρυνε τον ENISA να ασχοληθεί με τη διαπίστωση κακοδιοίκησης επανεξετάζοντας την άρνησή του να χορηγήσει πρόσβαση στην ηχογράφηση. Δεδομένου ότι αυτό ήταν πιθανό να απαιτήσει την εξισορρόπηση των δικαιωμάτων της ίδιας της καταγγέλλουσας όσον αφορά τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα με τα δικαιώματα άλλων υπαλλήλων του ENISA, ο ENISA θα πρέπει να συμβουλευτεί εκ νέου τον υπεύθυνο προστασίας δεδομένων του προτού λάβει αιτιολογημένη απόφαση. Σε περίπτωση που η καταγγέλλουσα δεν είναι ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα, θα μπορούσε να προσφύγει στον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων (ΕΕΠΔ).