Οι οργανισμοί της ΕΕ διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο εφαρμόζοντας τις πολιτικές της ΕΕ και παρέχοντας τεχνική, επιστημονική και νομική εμπειρογνωμοσύνη σε βασικούς τομείς. Οποιαδήποτε αντίληψη ότι οι δημόσιοι υπάλληλοί τους επιδιώκουν ιδιωτικά συμφέροντα που έρχονται σε σύγκρουση με τα καθήκοντά τους μπορεί να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του κοινού στην εργασία τους. Η Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια έχει επανειλημμένα επισημάνει τους κινδύνους του φαινομένου της μεταπήδησης στον ιδιωτικό τομέα, όπου το προσωπικό μεταβαίνει σε εξωτερικούς ρόλους, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη και ένας μικρός αριθμός υποθέσεων υψηλού προφίλ μπορεί να προκαλέσει δημόσια ανησυχία και βλάβη στη φήμη, όπως αντικατοπτρίζεται στις πρόσφατες έρευνες.

Ταυτόχρονα, η διοίκηση της ΕΕ πρέπει να προσελκύσει ειδικευμένους επαγγελματίες για την αντιμετώπιση προτεραιοτήτων όπως η βιωσιμότητα, η ψηφιοποίηση και η ασφάλεια. Μέτρα όπως οι περίοδοι αναμονής και οι περιορισμοί στην απασχόληση μπορούν να επηρεάσουν την ευελιξία της σταδιοδρομίας, ιδίως σε τομείς όπως η νομοθεσία, η χρηματοδότηση ή η τεχνολογία.

Στο πλαίσιο αυτό, η εν λόγω έρευνα εξέτασε, από συστημική άποψη, τον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί της ΕΕ χειρίζονται υποθέσεις μεταπήδησης από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Στόχος ήταν ο εντοπισμός ορθών πρακτικών και πιθανών ελλείψεων στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και πρακτικές. Για τον σκοπό αυτό, η Διαμεσολαβήτρια προέβη σε λεπτομερή επανεξέταση των πολιτικών που εφαρμόζουν 15 οργανισμοί της ΕΕ και επιθεώρησε 54 φακέλους μεμονωμένων υποθέσεων που χειρίστηκαν εννέα οργανισμοί της ΕΕ. Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας συναντήθηκε με εκπροσώπους πέντε οργανισμών της ΕΕ για να αποσαφηνίσει εκκρεμή ζητήματα.

Σχεδόν όλοι οι οργανισμοί της ΕΕ που υπέβαλαν έγγραφα στη Διαμεσολαβήτρια δήλωσαν ότι είχαν υιοθετήσει την προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσον αφορά την εφαρμογή των νομικών υποχρεώσεων της μετάβασης του προσωπικού σε θέσεις του ιδιωτικού τομέα, είτε κατά την αναχώρηση είτε κατά τη διάρκεια άδειας άνευ αποδοχών. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ορισμένοι οργανισμοί της ΕΕ διαθέτουν λεπτομερέστερη και πληρέστερη καθοδήγηση σχετικά με την εφαρμογή των εν λόγω νομικών υποχρεώσεων σε σύγκριση με άλλους. Οι διαφορές που εντόπισε η Διαμεσολαβήτρια αφορούν τον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί χειρίζονται καθυστερημένες ή ελλιπείς κοινοποιήσεις μεταϋπηρεσιακών δραστηριοτήτων, τον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί αξιολογούν τις εν λόγω κοινοποιήσεις, τη φύση των μέτρων μετριασμού που επιβάλλονται, τη διαφάνεια των αποφάσεων σχετικά με τις κοινοποιηθείσες μεταϋπηρεσιακές δραστηριότητες και τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούνται τυχόν υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί εκπαιδεύουν το προσωπικό σχετικά με τις υποχρεώσεις δεοντολογίας τους.

Επιπλέον, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι οι κανόνες και οι πολιτικές που διέπουν τις δραστηριότητες των μη υπαλλήλων μετά τη λήξη της θητείας τους, δηλαδή των μελών των διοικητικών συμβουλίων ή των συμβουλίων εποπτών των οργανισμών, διαφέρουν σημαντικά. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου των περισσότερων οργανισμών διορίζονται από τις εθνικές αρχές και εκπροσωπούν τα αντίστοιχα κράτη μέλη τους, γεγονός που σημαίνει ότι εξακολουθούν να υπόκεινται στους εθνικούς κανόνες δεοντολογίας, οι οποίοι διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών. Για την αντιμετώπιση πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων και βλάβης της φήμης που προκύπτουν από μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, λίγα μόνο από τα διοικητικά όργανα των οργανισμών της ΕΕ που εξετάστηκαν στην παρούσα έρευνα έχουν εγκρίνει πολιτικές που ρυθμίζουν τις δραστηριότητες των (πρώην) μελών του διοικητικού συμβουλίου μετά τη λήξη της θητείας τους.

Για να βοηθήσει τους οργανισμούς της ΕΕ να ενισχύσουν περαιτέρω τους κανόνες τους σχετικά με τη μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, η Διαμεσολαβήτρια καθόρισε μια σειρά κατευθυντήριων γραμμών ορθής πρακτικής:

• Ένα ισχυρό πλαίσιο ακεραιότητας ξεκινά με την πρόληψη: ο εξοπλισμός του προσωπικού και των μελών του διοικητικού συμβουλίου με σαφή καθοδήγηση, τακτική κατάρτιση και συνεχείς πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης για τη διασφάλιση της πλήρους κατανόησης των δεοντολογικών υποχρεώσεων είναι ουσιαστικής σημασίας.
• Αυτό ενισχύεται από ισχυρές τυποποιημένες διαδικασίες λειτουργίας για τον χειρισμό καταστάσεων μεταπήδησης στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες παρέχουν σαφή, σταδιακή προσέγγιση όσον αφορά τις κοινοποιήσεις, τις αξιολογήσεις και τη συμμόρφωση.
• Πρέπει να θεσπιστούν εκ των προτέρων διαφανή κριτήρια για τον περιορισμό των ρόλων μετά την υπηρεσία ή μετά τη λήξη της θητείας, ώστε τα άτομα να έχουν πλήρη επίγνωση των περιορισμών πριν από την ένταξή τους.
• Όταν επισημαίνεται η μετάβαση στον ιδιωτικό τομέα, οι οργανισμοί θα πρέπει να ενεργούν γρήγορα —διενεργώντας διεξοδικές εκτιμήσεις κινδύνου, εντοπίζοντας πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων και λαμβάνοντας άμεσα προληπτικά μέτρα, όπως η ανάκληση των δικαιωμάτων πρόσβασης ή η εκ νέου ανάθεση αρμοδιοτήτων, όπου απαιτείται.
• Η λήψη αποφάσεων θα πρέπει να είναι δίκαιη, διαφανής και καλά τεκμηριωμένη, επιτρέποντας στα άτομα να σχολιάζουν τους προτεινόμενους περιορισμούς, διασφαλίζοντας παράλληλα την αποτελεσματική διαχείριση των κινδύνων μέσω αναλογικών μέτρων, όπως περίοδοι αναμονής, απαγορεύσεις άσκησης πίεσης ή, όπου απαιτείται, οριστικές απαγορεύσεις.
• Οι έγκαιρες, αιτιολογημένες αποφάσεις πρέπει να περιγράφουν σαφώς τα δικαιώματα προσφυγής.
• Πέρα από την ενδελεχή λήψη αποφάσεων, η λογοδοσία εξαρτάται από την αυστηρή επιβολή της νομοθεσίας. Αυτό περιλαμβάνει τη δημοσίευση περιλήψεων των εγκεκριμένων δραστηριοτήτων, την ενεργό παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τους επιβαλλόμενους όρους και την τήρηση των υποχρεώσεων εμπιστευτικότητας.
• Όταν υπάρχουν υπόνοιες για παραβιάσεις, οι οργανισμοί πρέπει να ανταποκρίνονται άμεσα - διαπιστώνοντας τα γεγονότα και επιδιώκοντας πειθαρχικά μέτρα σε σοβαρές περιπτώσεις - για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης και τη διασφάλιση της θεσμικής ακεραιότητας.

Η Διαμεσολαβήτρια καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι οργανισμοί της ΕΕ μπορούν να μάθουν πολλά ο ένας από τις πρακτικές του άλλου. Η Διαμεσολαβήτρια προτίθεται να εφαρμόσει αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές ορθής πρακτικής σε υποθέσεις που ενδέχεται να τεθούν υπόψη της στο μέλλον.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός της ΕΕ για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ) αντιμετώπισε τις μετακινήσεις δύο πρώην μελών του προσωπικού του στο Thorn (ιδιωτική οντότητα που αναπτύσσει λύσεις λογισμικού που βασίζονται στην ΤΝ για τον εντοπισμό υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο διαδίκτυο), ενώ η ΕΕ εξέταζε το ενδεχόμενο θέσπισης κανόνων επί του θέματος. Ο καταγγέλλων εξέφρασε ανησυχίες σχετικά με πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων με τις κινήσεις.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ο τρόπος με τον οποίο η Ευρωπόλ αντιμετώπισε τη μετακίνηση ενός μέλους του προσωπικού στον ιδιωτικό τομέα ισοδυναμούσε με κακοδιοίκηση. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Ευρωπόλ δήλωσε ότι είναι πρόθυμη να αναθεωρήσει τις υφιστάμενες διαδικασίες της. Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε την ικανοποίησή της για το γεγονός αυτό και ζήτησε από την Ευρωπόλ να υποβάλει έκθεση εντός έξι μηνών, αναφέροντας τον τρόπο με τον οποίο η αναθεώρηση αντιμετωπίζει τις ελλείψεις που εντοπίστηκαν στην παρούσα έρευνα.

Η υπόθεση αφορούσε τη μετακίνηση ενός πρώην αντιπροέδρου (πρώην αντιπροέδρου) της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), ο οποίος ήταν επίσης πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων (ΕΤΕ), για να γίνει γενικός διευθυντής (CEO) της «εθνικής αναπτυξιακής τράπεζας» στην Ιταλία, το κράτος μέλος καταγωγής του.

Οι εθνικές αναπτυξιακές τράπεζες ενεργούν ως ενδιάμεσοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί μεταξύ του Ομίλου ΕΤΕπ και έργων μικρής κλίμακας που επωφελούνται από επενδύσεις του Ομίλου ΕΤΕπ. Ως εκ τούτου, ο καταγγέλλων εξέφρασε την ανησυχία ότι η κίνηση του πρώην αντιπροέδρου ενείχε κινδύνους σύγκρουσης συμφερόντων.

Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, εβδομάδες πριν από τον διορισμό του πρώην αντιπροέδρου ως διευθύνοντος συμβούλου της εθνικής αναπτυξιακής τράπεζας, συμμετείχε στην έγκριση συμφωνιών χρηματοδότησης μεταξύ τόσο της ΕΤΕπ όσο και του ΕΤΕ και της εθνικής αναπτυξιακής τράπεζας στην Ιταλία. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι ο επικεφαλής συμμόρφωσης της ΕΤΕπ είχε συμβουλεύσει να απέχει από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα με την εθνική αναπτυξιακή τράπεζα ενόσω βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία διορισμού του στην εν λόγω τράπεζα. Ο επικεφαλής συμμόρφωσης αναφέρθηκε σε σχετική απόφαση της επιτροπής δεοντολογίας και συμμόρφωσης (ECC) της ΕΤΕπ το 2018.

Στο πλαίσιο αυτό, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι ο τρόπος με τον οποίο η ΕΤΕπ αντιμετώπισε τους κινδύνους σύγκρουσης συμφερόντων ήταν ανεπαρκής και συνιστούσε κακοδιοίκηση. Για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, η Διαμεσολαβήτρια προτείνει στην ΕΤΕπ να ενισχύσει τον ρόλο του ΕΚΚ σε σχέση με τις προβλεπόμενες δραστηριότητες μετά τη λήξη της θητείας των (πρώην) μελών της διαχειριστικής επιτροπής της ΕΤΕπ, μεταξύ άλλων όταν οι δραστηριότητες μετά τη λήξη της θητείας αφορούν οντότητα που ορίζεται ως έχουσα ικανότητα παροχής δημόσιας υπηρεσίας. Συγκεκριμένα, το ΕΚΚ θα πρέπει να είναι σε θέση να επιβάλλει μέτρα για τον μετριασμό τυχόν κινδύνων σύγκρουσης συμφερόντων που εντοπίζονται. Η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε επίσης να δημοσιοποιεί η ΕΤΕπ τις αποφάσεις των ΕΚΚ λίγο μετά την έγκρισή τους, ώστε να βελτιωθεί η παρακολούθηση και η επιβολή της συμμόρφωσης με τους όρους που επιβάλλει το ΕΚΚ στις δραστηριότητες των πρώην μελών της διαχειριστικής επιτροπής μετά τη λήξη της θητείας τους. Η Διαμεσολαβήτρια είναι πεπεισμένη ότι με αυτές τις βελτιώσεις, η ΕΤΕπ μπορεί να αποφύγει παρόμοια ζητήματα που θα προκύψουν στο μέλλον.

Καθώς στην ΕΕ ανατίθενται όλο και περισσότερες εξουσίες σε τομείς από την άμυνα έως την υγειονομική περίθαλψη, η εμπιστοσύνη του κοινού στη διοίκηση είναι ουσιαστικής σημασίας. Επομένως, η αντίληψη ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι επιδιώκουν ιδιωτικά συμφέροντα που έρχονται σε σύγκρουση με το δημόσιο έργο τους είναι εξαιρετικά επιζήμια. Η Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια έχει προσδιορίσει εδώ και καιρό το φαινόμενο της μεταπήδησης από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα ως φαινόμενο που μπορεί να βλάψει την εμπιστοσύνη του κοινού εάν δεν αντιμετωπιστεί επαρκώς. Ακόμη και ένας μικρός αριθμός κινήσεων υψηλού προφίλ μπορεί να προκαλέσει σημαντική δημόσια ανησυχία και να προκαλέσει βλάβη στη φήμη. Στο πλαίσιο της εν λόγω στρατηγικής έρευνας εξετάστηκαν 100 φάκελοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τη μεταπήδηση στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να εντοπιστούν τομείς που επιδέχονται βελτίωση και να καθοδηγηθεί η υπόλοιπη διοίκηση της ΕΕ για το μέλλον.

Η έρευνα της Διαμεσολαβήτριας διαπίστωσε πραγματικές βελτιώσεις από την τελευταία φορά που εξέτασε το ζήτημα, συμπεριλαμβανομένης της καθοδήγησης σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής αυστηρότερων εξετάσεων για κάθε κίνηση.

Τούτου λεχθέντος, σε ορισμένες περιπτώσεις, η Επιτροπή ενέκρινε αιτήματα πρώην ανώτερων υπαλλήλων για ανάληψη δραστηριοτήτων, παρά τις επιφυλάξεις ως προς το κατά πόσον οι όροι που επιβάλλονται στις μετακινήσεις θα μετριάσουν τους δυνητικούς κινδύνους (όπως συγκρούσεις συμφερόντων και πρόσβαση σε γνώσεις ή επαφές εντός της διοίκησης). Ο Διαμεσολαβητής πιστεύει ότι τέτοιες κινήσεις θα πρέπει να επιτρέπονται μόνο όταν η δραστηριότητα μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς που μετριάζουν επαρκώς τους κινδύνους και οι οποίοι μπορούν να παρακολουθούνται και να επιβάλλονται αξιόπιστα.

Όταν οι εν λόγω περιορισμοί και η επιβολή δεν είναι εφικτοί, η Επιτροπή θα πρέπει να απαγορεύει προσωρινά στα πρώην μέλη του προσωπικού να αναλάβουν τις προβλεπόμενες θέσεις εργασίας. Εάν δεν το πράξουν, υπάρχει κίνδυνος να υποτιμηθούν οι διαβρωτικές επιπτώσεις που θα έχει διαχρονικά η μεταφορά των γνώσεων και των δικτύων των εν λόγω υπαλλήλων σε συναφείς τομείς του ιδιωτικού τομέα, καθώς και η σχετική προσβολή της φήμης της ΕΕ.

Κατά την έγκριση δραστηριότητας με μέτρα μετριασμού, η Επιτροπή θα πρέπει να διερευνά το πλήρες φάσμα των διαθέσιμων μέτρων. Για παράδειγμα, η Επιτροπή θα μπορούσε να εξαρτήσει την έγκρισή της για μια νέα θέση εργασίας από τη δέσμευση του μέλους του προσωπικού από τον νέο εργοδότη ότι οι περιορισμοί που επιβάλλει η Επιτροπή δημοσιοποιούνται στον ιστότοπο του νέου εργοδότη. Κατ’ ελάχιστον, η Επιτροπή θα πρέπει να απαιτεί από τον (πρώην) υπάλληλο να υποβάλει στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι επιβαλλόμενοι περιορισμοί κοινοποιήθηκαν στον νέο εργοδότη.

Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε η Επιτροπή όσον αφορά την παρακολούθηση της συμμόρφωσης οδήγησαν τη Διαμεσολαβήτρια να επαναλάβει την πρότασή της να δημοσιοποιεί η Επιτροπή με πιο έγκαιρο τρόπο πληροφορίες σχετικά με όλες τις μεταϋπηρεσιακές δραστηριότητες των ανώτερων πρώην υπαλλήλων που αξιολογεί. Αυτό θα βελτιώσει τον δημόσιο έλεγχο των αποφάσεων αυτών, ο οποίος είναι απαραίτητος για τους σκοπούς της παρακολούθησης.

Η Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια έχει από καιρό προσδιορίσει τη μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα ως φαινόμενο που μπορεί δυνητικά να βλάψει την εμπιστοσύνη του κοινού εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά.

Αυτή η αυτεπάγγελτη έρευνα επιδίωξε να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) χειρίζεται τις μετακινήσεις των μελών του προσωπικού της από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.

Δεδομένου του ρόλου της ΕΚΤ στη διασφάλιση της σταθερότητας των τιμών και στην εποπτεία των χρηματοπιστωτικών και πιστωτικών ιδρυμάτων, τυχόν κινήσεις (πρώην) μελών του προσωπικού της ΕΚΤ προς ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ή πιστωτικά ιδρύματα, ιδίως εκείνα που εμπίπτουν στην εποπτεία της ΕΚΤ, μπορούν να προκαλέσουν σύγκρουση συμφερόντων και κινδύνους φήμης και να προκαλέσουν ανησυχία στο κοινό.

Η έρευνα της Διαμεσολαβήτριας αξιολόγησε μία συγκεκριμένη περίπτωση, η οποία είχε προκαλέσει ανησυχίες στο κοινό, και εξέτασε επίσης 26 περιπτώσεις αιτημάτων μελών του προσωπικού για ανάληψη επαγγελματικών δραστηριοτήτων, είτε κατά τη διάρκεια άδειας άνευ αποδοχών είτε μετά την ολοκλήρωση των εργασιών με την ΕΚΤ. Σε όλους τους φακέλους που εξετάστηκαν, εκτός από έναν, τα μέλη του προσωπικού της ΕΚΤ μεταφέρθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων οντοτήτων και τραπεζών που τελούν υπό την εποπτεία της ΕΚΤ.

Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ΕΚΤ θα πρέπει να εφαρμόσει μια πιο στιβαρή προσέγγιση όσον αφορά τις μετατοπίσεις του (πρώην) μεσαίου και ανώτερου προσωπικού της από τον μεταπήδηση στον ιδιωτικό τομέα, ιδίως στον χρηματοπιστωτικό κλάδο.

Για την αντιμετώπιση των αδυναμιών που προέκυψαν στη συγκεκριμένη περίπτωση και γενικότερα στον τρόπο με τον οποίο η ΕΚΤ αντιμετωπίζει αυτή την πρόκληση, η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε σειρά προτάσεων σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η ΕΚΤ μπορεί να ενισχύσει τους κανόνες της, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της εν εξελίξει αναθεώρησης του πλαισίου δεοντολογίας της ΕΚΤ.

Συγκεκριμένα, η ΕΚΤ θα πρέπει να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής των υπαλλήλων που υπόκεινται σε αυστηρότερες απαιτήσεις κοινοποίησης και/ή υπαναχώρησης ή να επιλέξει μια γενική ελάχιστη απαίτηση για όλο το προσωπικό, παρόμοια με τις διατάξεις του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της ΕΕ που σχετίζονται με τις επαγγελματικές δραστηριότητες μετά την υπηρεσία.

Η ΕΚΤ θα πρέπει επίσης να επιμηκύνει, από έξι μήνες σε ένα έτος, την απαγόρευση σε πρώην ανώτερα στελέχη της ΕΚΤ να ασκούν πιέσεις σε πρώην συναδέλφους τους.

Η ΕΚΤ θα πρέπει να βελτιώσει περαιτέρω την παρακολούθηση της συμμόρφωσης των (πρώην) μελών του προσωπικού με τις δεοντολογικές υποχρεώσεις και τους όρους που επιβάλλει η ΕΚΤ, για παράδειγμα δημοσιοποιώντας τους όρους έγκρισης των δραστηριοτήτων των πρώην ανώτερων υπαλλήλων μετά την έξοδο από την υπηρεσία, ώστε να μπορούν να επισημανθούν εικαζόμενες παραβάσεις.

Επιπλέον, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε ότι, όταν η ΕΚΤ θεωρεί ότι αίτημα μέλους του προσωπικού για ανάληψη επαγγελματικής δραστηριότητας ενόσω βρίσκεται σε άδεια άνευ αποδοχών ενέχει κινδύνους που δεν μπορούν να μετριαστούν επαρκώς από περιορισμούς ή όταν οι περιορισμοί δεν μπορούν να παρακολουθούνται ή να επιβάλλονται αποτελεσματικά, δεν θα πρέπει να εγκρίνει το εν λόγω αίτημα.

 

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων να εγκρίνει αίτημα πρώην αντιπροέδρου και μέλους της διευθύνουσας επιτροπής της (MC) (στο εξής: πρώην αντιπρόεδρος) να καταστεί μη εκτελεστικό μέλος διοικητικού συμβουλίου ισπανικής εταιρίας κοινής ωφελείας στον τομέα της ενέργειας, η οποία λάμβανε δάνεια από την ΕΤΕπ.

Οι καταγγέλλοντες, δύο βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εξέφρασαν ανησυχίες ότι η κίνηση αυτή ενείχε τον κίνδυνο σύγκρουσης συμφερόντων. Η ΕΤΕπ υποστήριξε ότι ο πρώην αντιπρόεδρος δεν είχε συμμετάσχει στη διαπραγμάτευση και την εφαρμογή των συμφωνιών χρηματοδότησης μεταξύ της ΕΤΕπ και της εταιρείας.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι, εγκρίνοντας τη μετακόμιση, η ΕΤΕπ δεν διαχειρίστηκε ορθά τον κίνδυνο σύγκρουσης συμφερόντων τον οποίο αναμφισβήτητα προκάλεσε το αίτημα του πρώην αντιπροέδρου. Ωστόσο, δεδομένου ότι η ΕΤΕπ έχει, εν τω μεταξύ, επιφέρει βελτιώσεις στους σχετικούς κανόνες δεοντολογίας για την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι δεν ήταν δικαιολογημένες περαιτέρω έρευνες.

Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε προτάσεις βελτίωσης με σκοπό την ενίσχυση του τρόπου με τον οποίο η ΕΤΕπ αξιολογεί τις μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και του τρόπου με τον οποίο διασφαλίζει τη συμμόρφωση όταν η επιτροπή δεοντολογίας και συμμόρφωσης επιτρέπει μια μετακίνηση, αλλά εφαρμόζει όρους για το άτομο και τις δραστηριότητές του.