Η υπόθεση αφορούσε αίτημα για πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα σχετικά με συνάντηση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ομάδας προβληματισμού που πραγματοποιήθηκε το 2014. Η Επιτροπή χορήγησε μερική πρόσβαση σε δύο έγγραφα και αρνήθηκε την πλήρη πρόσβαση σε τρίτο έγγραφο. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή επικαλέστηκε την εξαίρεση από την πρόσβαση του κοινού, η οποία αφορά την προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα και επιβεβαίωσε ότι οι διαγραφές καλύπτουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να θεωρήσει ότι ο καταγγέλλων δεν είχε παράσχει πειστικά επιχειρήματα ως προς τους λόγους για τους οποίους ήταν αναγκαίο να έχει πρόσβαση στα επίμαχα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή βασίμως αρνήθηκε την (πλήρη) πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και αφορούσαν ανησυχίες σχετικά με την επαγγελματική συμπεριφορά που εξέφρασαν μέλη της Διεθνούς Επιχείρησης Παρακολούθησης στην Αλβανία. Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι ένα έγγραφο (επιστολή) εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του αιτήματος και χορήγησε μερική πρόσβαση σε αυτό. Αρνήθηκε την πρόσβαση σε τμήματα της επιστολής με βάση την ανάγκη προστασίας της ιδιωτικής ζωής και του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις της ΕΕ.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε το έγγραφο και επιβεβαίωσε ότι τα μέρη που παρακρατήθηκαν περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και ευαίσθητες πληροφορίες. Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε εύλογα τα επιχειρήματα της Επιτροπής που δικαιολογούν την απαλοιφή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Διαπίστωσε επίσης ότι δεν ήταν προδήλως εσφαλμένο να υποστηρίξει η Επιτροπή ότι η γνωστοποίηση ορισμένων ευαίσθητων τμημάτων της επιστολής θα έθιγε τις διεθνείς σχέσεις της ΕΕ με την Αλβανία.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με την επιστροφή ή την απομάκρυνση προσφύγων, αιτούντων άσυλο ή μεταναστών από την Τουρκία. Απαντώντας, η Επιτροπή προσδιόρισε 27 έγγραφα στα οποία αρνήθηκε την πρόσβαση στο σύνολό τους. Για έξι από τα έγγραφα, δεν επετράπη η πρόσβαση για την προστασία των εμπορικών συμφερόντων του εταίρου υλοποίησης του σχετικού χρηματοδοτούμενου από την ΕΕ έργου. Για τα υπόλοιπα έγγραφα, η Επιτροπή επικαλέστηκε την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία.

Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της (υποβάλλοντας «επιβεβαιωτική αίτηση»). Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν απάντησε εντός των ισχυουσών προθεσμιών, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με την παράλειψη της Επιτροπής να απαντήσει στην επιβεβαιωτική αίτηση του καταγγέλλοντος. Ελλείψει επιβεβαιωτικής απόφασης και σε μια προσπάθεια να προχωρήσει η υπόθεση, ο Διαμεσολαβητής ζήτησε να εξετάσει τα επίμαχα έγγραφα. Βάσει της επιθεώρησης, η Διαμεσολαβήτρια συμμερίστηκε την προκαταρκτική της άποψη με την Επιτροπή ότι η άρνηση παροχής πρόσβασης σε όλα τα έγγραφα στο σύνολό τους δεν ήταν δικαιολογημένη.

Σχεδόν ένα έτος μετά την υποβολή της επιβεβαιωτικής αίτησης, η Επιτροπή απάντησε επαναλαμβάνοντας ότι δεν μπορούσε να χορηγηθεί πρόσβαση σε κανένα από τα έγγραφα. Μολονότι δεν βασιζόταν πλέον στην προστασία των εμπορικών συμφερόντων του εταίρου υλοποίησης, έκρινε ότι έπρεπε να μην επιτραπεί η πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα, ώστε να μην τεθούν σε κίνδυνο οι διεθνείς σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία. 

Δεδομένου ότι η Επιτροπή έχει πλέον απαντήσει στην επιβεβαιωτική αίτηση του καταγγέλλοντος, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση. Επέκρινε κατηγορηματικά τη σημαντική καθυστέρηση στην οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή για να απαντήσει στο αίτημα του καταγγέλλοντος. Η Διαμεσολαβήτρια επανέλαβε επίσης τις αμφιβολίες της —όπως είχε ήδη διατυπώσει στις προκαταρκτικές απόψεις της— σχετικά με το κατά πόσον τα έγγραφα περιέχουν ευαίσθητες πληροφορίες καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Επιτροπής να απαντήσει εγκαίρως στο αίτημα πρόσβασης του κοινού, δεν έδωσε συνέχεια στο αίτημα αυτό.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφο που αφορούσε χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο στην Τουρκία σχετικά με τη διαχείριση της μετανάστευσης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντόπισε ένα έγγραφο, μια οικονομική έκθεση, το οποίο αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει με την αιτιολογία ότι η δημοσιοποίησή του θα μπορούσε να υπονομεύσει την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις της ΕΕ.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε το επίμαχο έγγραφο.

Με βάση τον έλεγχο και λαμβάνοντας υπόψη το ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ κατά τον καθορισμό του κατά πόσον διακυβεύεται το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η απόφαση της Επιτροπής να αρνηθεί την πρόσβαση δεν ήταν προδήλως εσφαλμένη. Δεδομένου ότι τα διακυβευόμενα δημόσια συμφέροντα δεν μπορούν να αντικατασταθούν από άλλο δημόσιο συμφέρον που θεωρείται πιο σημαντικό, ο Διαμεσολαβητής δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση και περάτωσε την υπόθεση.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα σχετικά με συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (TBI) Tony Blair και δύο μελών του ιδιαίτερου γραφείου του Ούγγρου Επιτρόπου στις 19 Ιουνίου 2024. Ειδικότερα, ο καταγγέλλων ενδιαφερόταν να μάθει αν ένας συγκεκριμένος εκπρόσωπος της ΤΒΙ, τον οποίο ο καταγγέλλων θεωρούσε δημόσιο πρόσωπο που κατείχε προηγουμένως δημόσιο αξίωμα, ήταν παρών στη συνεδρίαση.

Η Επιτροπή παρείχε στον καταγγέλλοντα μερική πρόσβαση στην έκθεση της συνεδρίασης και σε ηλεκτρονικό μήνυμα που είχε λάβει από την ΤΒΙ πριν από τη συνεδρίαση. Η Επιτροπή απέκρυψε τα ονόματα των εκπροσώπων της ΤΒΙ. Έκρινε ότι τα επιχειρήματα που προέβαλε ο καταγγέλλων δεν ήταν ικανά να αποδείξουν συγκεκριμένη ανάγκη δημόσιου συμφέροντος για τη γνωστοποίηση των εν λόγω δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα («αναγκαιότητα»). Ανεξάρτητα από την έλλειψη αναγκαιότητας, η Επιτροπή έκρινε ότι η γνωστοποίηση θα έθιγε τα έννομα συμφέροντα των ενδιαφερόμενων ατόμων. Όσον αφορά το αίτημα πρόσβασης που αφορούσε ταυτοποιημένο πρόσωπο, η Επιτροπή απάντησε ότι δεν μπορούσε ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει αν το εν λόγω πρόσωπο συμμετείχε στη συνεδρίαση, καθώς και αυτό θεωρήθηκε δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να θεωρήσει ότι ο καταγγέλλων δεν είχε προβάλει επαρκή επιχειρήματα που να αποδεικνύουν την αναγκαιότητα διαβίβασης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε αυτόν για συγκεκριμένο σκοπό δημόσιου συμφέροντος. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες. Η Διαμεσολαβήτρια σημείωσε, ωστόσο, ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να είχε διαβουλευθεί με την ΤΒΙ σχετικά με το ζήτημα της δημοσιοποίησης των ονομάτων των εκπροσώπων τους στη συνεδρίαση, με στόχο την άρση κάθε βάσης για δημόσια κερδοσκοπία, και υπέβαλε αντίστοιχη πρόταση.