Η υπόθεση αφορούσε πρόσκληση υποβολής προσφορών που διοργανώθηκε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex) σχετικά με την παροχή εξοπλισμού ένδυσης για τους υπαλλήλους του Frontex. Ο καταγγέλλων, εταιρεία που συμμετείχε επίσης στη διαδικασία υποβολής προσφορών, εξέφρασε ανησυχίες στον Frontex σχετικά με την ανάθεση της σύμβασης στην επιλεγείσα εταιρεία. Ειδικότερα, ο καταγγέλλων υποστήριξε ότι ο Frontex θα έπρεπε να είχε απορρίψει την επιλεγείσα προσφορά λόγω των εικαζόμενων οικονομικών δυσχερειών του προσφέροντος και των ανεπαρκειών του στην εκτέλεση άλλης σύμβασης, καθώς και επειδή η προσφορά που είχε υποβάλει ήταν, κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, ασυνήθιστα χαμηλή.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ο Frontex είχε διενεργήσει ορθά τον έλεγχο επιλεξιμότητας του αναδόχου, σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες. Επιπλέον, διαπίστωσε ότι η εκτίμηση του Frontex ότι η επιλεγείσα προσφορά δεν ήταν ασυνήθιστα χαμηλή ήταν εύλογη και σύμφωνη με τους ισχύοντες κανόνες.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αυτή αφορούσε τον χειρισμό από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του αιτήματος δημοσιογράφου για πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα που σχετίζονται με επαγγελματικό ταξίδι στο Ισραήλ από τον συντονιστή της Επιτροπής για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού και τη διαφύλαξη της εβραϊκής ζωής. Η Επιτροπή αρνήθηκε να επιβεβαιώσει ή να αρνηθεί την ύπαρξη τέτοιων εγγράφων, παραπέμποντας στους κανόνες της ΕΕ για την προστασία των δεδομένων. Υποστήριξε ότι ακόμη και η αναγνώριση της ύπαρξης τέτοιων εγγράφων θα ισοδυναμούσε με διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, χωρίς να είναι αναγκαία για συγκεκριμένο σκοπό δημόσιου συμφέροντος, κάτι που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο καταγγέλλων δεν είχε αποδείξει.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Επιτροπή επιβεβαίωσε στην ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας ότι το ταξίδι είχε πραγματοποιηθεί και ότι είχε καλύψει τις δαπάνες για το εν λόγω ταξίδι, αντιμετωπίζοντας έτσι τις βασικές ανησυχίες σχετικά με τη διαφάνεια που εξέφρασε ο καταγγέλλων.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι υπάρχει δημόσιο συμφέρον για δημόσιο έλεγχο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του συντονιστή, δεδομένης της προβολής του ρόλου και του ευαίσθητου χαρακτήρα του θέματος. Ωστόσο, αφού η Επιτροπή επιβεβαίωσε το ταξίδι εργασίας και ότι κάλυψε το κόστος σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι ικανοποιήθηκε το δημόσιο συμφέρον για τον έλεγχο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του συντονιστή.

Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε πρόταση βελτίωσης στην Επιτροπή, δηλαδή να δημοσιεύει προορατικά περιλήψεις των επίσημων δραστηριοτήτων του συντονιστή, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών σχετικά με τα ταξίδια εργασίας, για την ενίσχυση της διαφάνειας.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν δικαιολογημένες περαιτέρω έρευνες.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού στα πρακτικά συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ). Η Ευρωπόλ προσδιόρισε δύο έγγραφα ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης και χορήγησε μερική πρόσβαση. Στο πλαίσιο αυτό, επικαλέστηκε έξι εξαιρέσεις βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, υποστηρίζοντας ότι η πλήρης δημοσιοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις, την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα του ατόμου, τις νομικές συμβουλές, τον σκοπό των ελέγχων και τις εν εξελίξει και περατωμένες διαδικασίες λήψης αποφάσεων της Ευρωπόλ.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα και η ομάδα έρευνας της επιθεώρησε τα εν λόγω έγγραφα. Μετά την επιθεώρηση αυτή, ο Διαμεσολαβητής δεν πείστηκε από την εφαρμογή των εξαιρέσεων στην πρόσβαση του κοινού, όπως επικαλέστηκε η Ευρωπόλ. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε πρόταση λύσης, ζητώντας από την Ευρωπόλ να επανεξετάσει τη θέση της σχετικά με το αίτημα με σκοπό τη χορήγηση ευρύτερης πρόσβασης και να παράσχει περαιτέρω αιτιολόγηση για τυχόν εναπομένουσες διαγραφές.

Σε απάντηση, η Ευρωπόλ δεσμεύτηκε να αυξήσει το επίπεδο λεπτομέρειας στις δημόσια διαθέσιμες περιλήψεις των αποτελεσμάτων των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου της και κοινοποίησε στη Διαμεσολαβήτρια την περίληψη της συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου στις 25-26 Ιουνίου 2025, η οποία ακολουθεί τη νέα προσέγγιση της Ευρωπόλ. Ωστόσο, η Ευρωπόλ δεν παρέσχε ευρύτερη πρόσβαση στα επίμαχα λεπτομερή πρακτικά των συνεδριάσεων, καθόσον έκρινε ότι θα εφαρμοζόταν σε αυτά γενικό τεκμήριο μη γνωστοποιήσεως για την προστασία του εμπιστευτικού χαρακτήρα των συζητήσεων. 

Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε την ικανοποίησή της για το μεγαλύτερο επίπεδο προορατικής διαφάνειας όσον αφορά τις περιλήψεις των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου που δημοσιεύει η Ευρωπόλ. Τούτου λεχθέντος, η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε τη λύπη της για το γεγονός ότι η Ευρωπόλ δεν χορήγησε ευρύτερη πρόσβαση στα επίμαχα πρακτικά των συνεδριάσεων ούτε αιτιολόγησε τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να χορηγηθεί περαιτέρω πρόσβαση ως απάντηση στην πρότασή της για λύση. Αντ’ αυτού, η Ευρωπόλ εφάρμοσε ένα γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης, με το οποίο ο Διαμεσολαβητής διαφώνησε. Ενώ η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες στην παρούσα υπόθεση, υπενθύμισε ότι η Ευρωπόλ θα πρέπει να παρέχει στους αιτούντες πρόσβαση του κοινού επαρκώς λεπτομερή αιτιολόγηση, επιτρέποντάς τους να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να χορηγηθεί (πλήρης) πρόσβαση. Ζήτησε επίσης από την Ευρωπόλ να συνεχίσει να διενεργεί ατομική αξιολόγηση των λεπτομερών πρακτικών των συνεδριάσεων του διοικητικού της συμβουλίου ως απάντηση σε μελλοντικές αιτήσεις πρόσβασης του κοινού δυνάμει του κανονισμού 1049/2001.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα για πρόσβαση του κοινού σε ανταλλαγές μεταξύ της Επιτροπής, μιας οργάνωσης με έδρα τις ΗΠΑ και της Ευρωπόλ σχετικά με το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Ο καταγγέλλων υπέβαλε το αίτημά του στην Επιτροπή τον Νοέμβριο του 2024.

Η Επιτροπή απάντησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2025. Προσδιόρισε 14 έγγραφα ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης, παρέχοντας μερική πρόσβαση σε 11 έγγραφα και αρνούμενη την πρόσβαση σε τρία έγγραφα στο σύνολό τους. Με τον τρόπο αυτό, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η γνωστοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει την ιδιωτική ζωή, το δημόσιο συμφέρον όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια και τη δική της διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε την απόφαση της Επιτροπής υποβάλλοντας «επιβεβαιωτική αίτηση» τον Απρίλιο του 2025. Ελλείψει απάντησης, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή τον Ιούλιο του 2025.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με τη σιωπηρή άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει πρόσβαση στο κοινό και, ως πρώτο βήμα, ζήτησε από την Επιτροπή να εκδώσει το συντομότερο δυνατόν ρητή απάντηση στην επιβεβαιωτική αίτηση του καταγγέλλοντος. Ελλείψει απάντησης εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας επιθεώρησε τα εν λόγω έγγραφα.

Η Επιτροπή απάντησε στον καταγγέλλοντα τον Μάρτιο του 2026, παρέχοντας (ευρύτερη) μερική πρόσβαση και στα 14 έγγραφα. Ο καταγγέλλων, στις παρατηρήσεις του σχετικά με την επιβεβαιωτική απόφαση της Επιτροπής, δεν αμφισβήτησε τις υπόλοιπες διαγραφές. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η καταγγελία σχετικά με τη σιωπηρή άρνηση της Επιτροπής διευθετήθηκε με τη μερική πρόσβαση που έχει πλέον χορηγηθεί. Τούτου λεχθέντος, η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει τη λύπη της για την καθυστέρηση που επέφερε η Επιτροπή στη διεκπεραίωση του αιτήματος πρόσβασης της καταγγέλλουσας, η οποία συνεχίστηκε ακόμη και μετά την κίνηση της έρευνάς της. Η Διαμεσολαβήτρια εξακολουθεί να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το ζήτημα των καθυστερήσεων βάσει των καταγγελιών που της υποβάλλονται.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ) σχετικά με τη συνεργασία του με τις αρχές των κρατών μελών, το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Frontex για δραστηριότητες καταπολέμησης της παράνομης διακίνησης στη Μάγχη. Η Ευρωπόλ προσδιόρισε 197 έγγραφα ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης και αρνήθηκε την πρόσβαση σε όλα αυτά. Αρνούμενη την πρόσβαση, η Ευρωπόλ υποστήριξε ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων θα έθιγε την προστασία του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τη δημόσια ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις της. 

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε δείγματα των επίμαχων εγγράφων και συναντήθηκε με εκπροσώπους της Ευρωπόλ. Με βάση τα ανωτέρω και λαμβάνοντας υπόψη το ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα και οι οργανισμοί της ΕΕ όταν θεωρούν ότι απειλείται η δημόσια ασφάλεια και οι διεθνείς σχέσεις, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η απόφαση της Ευρωπόλ να αρνηθεί την πρόσβαση του κοινού δεν ήταν προδήλως εσφαλμένη.

Δεδομένου ότι τα διακυβευόμενα δημόσια συμφέροντα δεν μπορούν να αντικατασταθούν από άλλο δημόσιο συμφέρον που θεωρείται σημαντικότερο, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Ευρωπόλ.