Η υπόθεση αφορούσε την πρακτική της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO) να μην επιτρέπει στους υποψηφίους να υποβάλουν υποψηφιότητα για περισσότερους από έναν ταυτόχρονους διαγωνισμούς πρόσληψης υπαλλήλων της ΕΕ, ακόμη και αν πληρούσαν τα κριτήρια. Η EPSO αρνήθηκε να επιτρέψει στον ενδιαφερόμενο να υποβάλει υποψηφιότητα στο πλαίσιο δύο ταυτόχρονων διαγωνισμών για την πρόσληψη μεταφραστών για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και δεν εξήγησε πειστικά τους λόγους για την εφαρμογή αυτής της πρακτικής.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η πρακτική αυτή θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια την παρεμπόδιση της πρόσληψης των πλέον ειδικευμένων ατόμων και ότι, κατά συνέπεια, η EPSO θα πρέπει να είναι σε θέση να παράσχει πειστική αιτιολόγηση ως προς τους λόγους για τους οποίους εφαρμόζει την πρακτική αυτή. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η παράλειψη της EPSO´ να παράσχει το εν λόγω σκεπτικό στον καταγγέλλοντα συνιστούσε κακοδιοίκηση. Διαπίστωσε επίσης ότι οποιαδήποτε συνέχιση της πρακτικής, ελλείψει στέρεης αιτιολογίας, θα συνιστούσε κατ’ ανάγκη κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής συνέστησε στην EPSO να επανεξετάσει αμέσως την πολιτική της σε σχέση με την πρακτική αυτή.

Ανταποκρινόμενη στο αίτημα αυτό, η EPSO συγκρότησε εσωτερική ομάδα προβληματισμού για τη διενέργεια λεπτομερούς εκτίμησης επιπτώσεων σχετικά με οποιαδήποτε αλλαγή πολιτικής στον εν λόγω τομέα. Η αξιολόγηση θα υποβληθεί στο διοικητικό συμβούλιο της EPSO έως τον Δεκέμβριο του 2018. Το διοικητικό συμβούλιο πρέπει να λάβει την τελική απόφαση. Δεδομένου ότι η EPSO ενεργεί βάσει της σύστασής της, η Διαμεσολαβήτρια αποφάσισε να θέσει την υπόθεση στο αρχείο.

Η υπόθεση αφορούσε την αξιολόγηση της δοκιμαστικής περιόδου έκτακτου υπαλλήλου στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (στο εξής: EASO). Η καταγγέλλουσα, η οποία απολύθηκε στο τέλος της περιόδου δοκιμασίας της, ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν ορισμένες διαδικαστικές ελλείψεις στην αξιολόγησή της. Επιπλέον, η EASO δεν απάντησε στις καταγγελίες που υπέβαλε βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της ΕΕ.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και ζήτησε από την EASO να απαντήσει στις καταγγελίες. Διαπίστωσε ότι η EASO είχε λάβει τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει την αμερόληπτη αξιολόγηση της δοκιμαστικής περιόδου της καταγγέλλουσας και είχε σεβαστεί το δικαίωμα ακρόασης της καταγγέλλουσας πριν από τη λήψη της τελικής απόφασης σχετικά με την περαιτέρω απασχόλησή της. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση.

Οι υπάλληλοι της ΕΕ πρέπει να αποδεικνύουν την ικανότητά τους να εργάζονται σε τρίτη γλώσσα πριν από την πρώτη τους προαγωγή. Όταν ο καταγγέλλων, ο οποίος εργάζεται σε οργανισμό της ΕΕ, απέτυχε σε εξέταση γλωσσικής επάρκειας στην τρίτη γλώσσα του, ζήτησε από την EPSO να του εξηγήσει τους λόγους για τον σχετικά χαμηλό βαθμό στη γραπτή δοκιμασία της εξέτασης και επίσης να τον ενημερώσει για πιθανούς μηχανισμούς επανεξέτασης. Κατά την άποψή του, οι εξηγήσεις της EPSO σχετικά με τον βαθμό του φαίνονταν ασυνεπείς, ενώ η αρχική απάντησή της σχετικά με τις δυνατότητες επανεξέτασης ήταν εσφαλμένη. Μετά από επιμονή του καταγγέλλοντος, η EPSO συμφώνησε να επαναξιολογήσει τη γραπτή δοκιμασία του. Ο δεύτερος αξιολογητής επιβεβαίωσε τον αρχικό βαθμό.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα. Εξέτασε τη δοκιμασία του καταγγέλλοντος, καθώς και τις αξιολογήσεις των δύο αξιολογητών. Ο Διαμεσολαβητής δεν διαπίστωσε πρόδηλο σφάλμα ή ενδείξεις μεροληψίας κατά την αξιολόγηση της γραπτής δοκιμασίας του καταγγέλλοντος. Όσον αφορά τις εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες επανεξέτασης, η EPSO αναγνώρισε το σφάλμα της και ζήτησε συγγνώμη από τον καταγγέλλοντα. Η Διαμεσολαβήτρια δεν θεώρησε ότι ήταν αναγκαίες περαιτέρω έρευνες και περάτωσε την υπόθεση. Ωστόσο, υπέβαλε πρόταση βελτίωσης όσον αφορά τις πληροφορίες που παρέχονται στους συμμετέχοντες σε δοκιμασίες γλωσσικής επάρκειας σχετικά με τη διαδικασία και τα δικαιώματά τους επανεξέτασης/προσφυγής.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση του ECDC να καταγγείλει τη σύμβαση έκτακτου υπαλλήλου στο τέλος δοκιμαστικής περιόδου.

Η Διαμεσολαβήτρια διεξήγαγε έρευνα επί του θέματος και έκρινε ότι, σε γενικές γραμμές, οι εξηγήσεις που έδωσε το ECDC σχετικά με την απόφασή του να μην διατηρήσει τον καταγγέλλοντα στην απασχόληση στο τέλος της δοκιμαστικής περιόδου ήταν εύλογες.

Ωστόσο, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι το ECDC δεν κατέστησε εγκαίρως σαφές στον καταγγέλλοντα α) ότι τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στο πλαίσιο του διαλόγου αξιολόγησης των νεοεισερχομένων ήταν τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογούν την καταγγελία της σύμβασης του καταγγέλλοντος, β) τους τομείς στους οποίους έπρεπε να βελτιωθεί, μέσω συγκεκριμένου και σαφούς σχεδίου δράσης. Η παράλειψη αυτή συνιστούσε κακοδιοίκηση. Επιπλέον, ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι, σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας οργανισμός της ΕΕ δεν έχει αρκετό χρόνο για να αξιολογήσει σωστά την εργασία ενός έκτακτου υπαλλήλου ή όταν ο έκτακτος υπάλληλος δεν είχε την κατάλληλη ευκαιρία να διορθώσει ελλείψεις στην απόδοσή του, θα ήταν χρηστή διοίκηση να εξετάσει εάν υφίστανται «εξαιρετικές περιστάσεις» που δικαιολογούν την παράταση της δοκιμαστικής περιόδου. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία στον φάκελο που να αποδεικνύουν ότι το ECDC εξέτασε σοβαρά τη δυνατότητα παράτασης της δοκιμαστικής περιόδου του καταγγέλλοντος, ο Διαμεσολαβητής υπέβαλε αντίστοιχη πρόταση βελτίωσης για το μέλλον. Τέλος, δεδομένου ότι εναπόκειται στη χρηστή διοίκηση να ζητήσει συγγνώμη για οποιαδήποτε κακή πρακτική, η Διαμεσολαβήτρια πιστεύει ότι το ECDC θα πρέπει να αναγνωρίσει τα λάθη του κατά την εξέταση της εν λόγω υπόθεσης και να ζητήσει συγγνώμη από τον καταγγέλλοντα για τα λάθη αυτά.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να αλλάξει την αρχική της πρόταση σχετικά με τη μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του καταγγέλλοντος, τα οποία αποκτήθηκαν στο συνταξιοδοτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου, στο συνταξιοδοτικό σύστημα της ΕΕ.

Η Επιτροπή υποστήριξε ότι ήταν υποχρεωμένη να τροποποιήσει την αρχική της πρόταση, καθώς είχε βασιστεί σε γενικές εκτελεστικές διατάξεις οι οποίες ήταν ήδη παρωχημένες κατά τον χρόνο υποβολής της πρότασής της. Η αναθεωρημένη πρόταση της Επιτροπής, η οποία ήταν λιγότερο ευνοϊκή για τον καταγγέλλοντα, βασίστηκε στις αναθεωρημένες γενικές διατάξεις εφαρμογής που ίσχυαν κατά την ημερομηνία της αρχικής πρότασης. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να τηρήσει την πρώτη πρότασή της την οποία είχε ήδη αποδεχθεί.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι το Γενικό Δικαστήριο είχε αποφανθεί ότι η Επιτροπή δεν ήταν νομικά υποχρεωμένη να υποβάλει προτάσεις σχετικά με τη μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν εκτός του συνταξιοδοτικού συστήματος της ΕΕ και ότι, στην πραγματικότητα, ο πραγματικός προσδιορισμός της αξίας των εν λόγω μεταφερόμενων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων μπορούσε να δοθεί μόνο μετά την πραγματοποίηση της μεταφοράς. Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν μια πρακτική που καθιέρωσε η Επιτροπή απλώς για να ενημερώσει καλύτερα τους υπαλλήλους της σχετικά με το τι θα μπορούσαν να αναμένουν μόλις αποφάσιζαν πραγματικά να ζητήσουν τη μεταφορά των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων στο συνταξιοδοτικό σύστημα της ΕΕ.

Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την καταγγελία με το συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε τις ενέργειες της OLAF μετά την παραλαβή έκθεσης καταγγελίας δυσλειτουργιών που συνέδεε την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας της Αεροπορίας (EASA) με την εικαζόμενη παραποίηση έκθεσης επιθεώρησης αεροπορικής ασφάλειας. Κατόπιν προκαταρκτικής αξιολόγησης, ο Διαμεσολαβητής εξέφρασε την ανησυχία του για την απόφαση της OLAF να απορρίψει την υπόθεση και να αναπέμψει την υπόθεση στον EASA, παρά το γεγονός ότι ο καταγγέλτης είχε επιλέξει συνειδητά να υποβάλει την έκθεσή του στην OLAF και όχι στον EASA. Η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε την προκαταρκτική άποψη ότι μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την αποτελεσματικότητα των διατάξεων για την καταγγελία δυσλειτουργιών εν γένει. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα.

Μετά από έλεγχο των φακέλων της OLAF, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι η OLAF είχε εξετάσει δεόντως το ενδεχόμενο να κινήσει έρευνα. Προέκυψε επίσης ότι η OLAF δεν είχε κλείσει την υπόθεση, αλλά είχε ζητήσει από τον EASA να εξετάσει το θέμα και να υποβάλει έκθεση σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνάς της. Επιπλέον, η OLAF είχε επιφυλαχθεί του δικαιώματος να κινήσει επίσημη έρευνα σε μεταγενέστερο στάδιο. Στο πλαίσιο αυτό, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η OLAF είχε ασχοληθεί καταλλήλως με την έκθεση καταγγελίας δυσλειτουργιών του καταγγέλλοντος. Η Διαμεσολαβήτρια επισήμανε ότι η OLAF θα έπρεπε να είχε ενημερώσει τον καταγγέλλοντα σαφέστερα ότι η παραπομπή του θέματος στον EASA δεν σήμαινε ότι η OLAF δεν θα λάμβανε περαιτέρω μέτρα επί του θέματος. Προέβη σε περαιτέρω παρατήρηση σχετικά με το θέμα αυτό.

Η υπόθεση αφορούσε την απόλυση του καταγγέλλοντος ως μέλους του προσωπικού αστυνομικής αποστολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το επακόλουθο αίτημά του να έχει πρόσβαση στα έγγραφα που περιέχονται στον ατομικό του φάκελο.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η απόλυση του καταγγέλλοντος ήταν νόμιμη. Ωστόσο, διαπίστωσε επίσης ότι η αποστολή θα έπρεπε να περιμένει την ολοκλήρωση της διαδικασίας εσωτερικής επανεξέτασης, η οποία στην πραγματικότητα αφορούσε την κατάσταση του καταγγέλλοντος, προτού τον απολύσει. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής έκρινε σκόπιμο να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), σε πρόταση λύσης, να προσφέρει στον καταγγέλλοντα χαριστική πληρωμή σε αναγνώριση των σφαλμάτων στα οποία υπέπεσε η αποστολή. Η ΕΥΕΔ αποδέχθηκε την πρόταση και προσφέρθηκε να καταβάλει εξ επαχθούς αιτίας ποσό 2000 ευρώ. Ο καταγγέλλων δεν αποδέχθηκε την προσφορά. Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι το ποσό που προσέφερε η ΕΥΕΔ ήταν κατάλληλο και ότι, ως εκ τούτου, δεν υπήρχαν λόγοι για περαιτέρω έρευνες σχετικά με την εν λόγω πτυχή της υπόθεσης.

Όσον αφορά την πρόσβαση του καταγγέλλοντος στον προσωπικό του φάκελο, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση εκ μέρους της ΕΥΕΔ.

Από την 1η Ιανουαρίου 2014, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ υποχρεούνται να θεσπίζουν εσωτερικούς κανόνες για την καταγγελία δυσλειτουργιών, οι οποίοι καλύπτουν την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος, την παροχή πληροφοριών σε αυτούς και τη διαδικασία χειρισμού καταγγελιών που υποβάλλονται από μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Για να διασφαλιστεί ότι η διοίκηση της ΕΕ καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να ενθαρρύνει τα άτομα που διαπιστώνουν σοβαρά παραπτώματα ή παρατυπίες να μιλήσουν, η Διαμεσολαβήτρια κίνησε αυτεπάγγελτη έρευνα απευθυνόμενη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, την Επιτροπή των Περιφερειών και τον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων.

Η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει την απογοήτευσή της για το γεγονός ότι, μέχρι στιγμής, μόνο δύο από τα εννέα εν λόγω θεσμικά όργανα έχουν θεσπίσει τους απαιτούμενους κανόνες. Οι απαντήσεις των θεσμικών οργάνων δείχνουν ότι πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα για να καταδειχθεί στο κοινό και στους δυνητικούς μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος ότι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ καλωσορίζουν την καταγγελία δυσλειτουργιών και ενθαρρύνουν τους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος να προχωρήσουν, ότι οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος θα προστατεύονται από αρνητικές ενέργειες του θεσμικού οργάνου για το οποίο εργάζονται και ότι η καταγγελία τους θα οδηγήσει σε κατάλληλη έρευνα. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περατώνει την υπόθεση με κατευθυντήριες γραμμές για περαιτέρω βελτίωση, ενθαρρύνοντας τα θεσμικά όργανα να επιδιώξουν να ολοκληρώσουν τις συζητήσεις τους σε διοργανικό επίπεδο το συντομότερο δυνατόν και, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, να αξιοποιήσουν το παράδειγμα των εσωτερικών κανόνων του Διαμεσολαβητή σχετικά με την καταγγελία δυσλειτουργιών. Ο Διαμεσολαβητής συγχαίρει επίσης την Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο για την πρόοδο που έχουν σημειώσει μέχρι στιγμής στο θέμα αυτό.

Η καταγγελία υποβλήθηκε από μη κυβερνητική οργάνωση και αφορά τον χειρισμό από την EFSA μιας πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων που προκύπτει από μια κατάσταση που αναφέρεται ως «μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα».

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με τον ισχυρισμό ότι η EFSA δεν αντιμετώπισε επαρκώς το ζήτημα της πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων κατά τη μετακίνηση πρώην μέλους του προσωπικού της στον ιδιωτικό τομέα και σχετικά αιτήματα.

Μετά την έρευνά του σχετικά με την καταγγελία, ο Διαμεσολαβητής απηύθυνε τρία σχέδια συστάσεων στην EFSA. Στην εμπεριστατωμένη γνώμη της, η EFSA υποστήριξε ότι είχε συμμορφωθεί με τα σχέδια συστάσεων του Διαμεσολαβητή.

Στην απόφασή του με την οποία περατώθηκε η υπόθεση, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι:

θ) Η EFSA έχει λάβει μέτρα για την ενίσχυση των κανόνων και των διαδικασιών της όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις, υπηρετώντας μέλη του προσωπικού σχετικά με μελλοντικές θέσεις εργασίας του τύπου «μεταπήδηση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα» και απαιτώντας από τα εν ενεργεία μέλη του προσωπικού να τις γνωστοποιούν εγκαίρως. Ωστόσο, επειδή η EFSA περιόρισε αδικαιολόγητα το πεδίο εφαρμογής του τι θα μπορούσε να ισοδυναμεί με πιθανή σύγκρουση συμφερόντων σε τέτοιες περιστάσεις, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η EFSA αποδέχθηκε μόνο εν μέρει το πρώτο σχέδιο σύστασης της Διαμεσολαβήτριας.

ii) Η EFSA δεν αναγνώρισε προσηκόντως ότι δεν τήρησε τους σχετικούς διαδικαστικούς κανόνες και ότι δεν προέβη σε επαρκώς ενδελεχή αξιολόγηση της ενδεχόμενης σύγκρουσης συμφερόντων που ανέκυψε στην παρούσα υπόθεση και, ως εκ τούτου, δεν εφάρμοσε το δεύτερο σχέδιο σύστασης του Διαμεσολαβητή.

iii) Η EFSA έχει λάβει μέτρα για να διασφαλίσει ότι, εάν προκύψει παρόμοια περίπτωση στο μέλλον, α) λαμβάνει επαρκείς πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων, τουλάχιστον, της δέουσας συνεκτίμησης των καθηκόντων που εκτελούνται στην EFSA, ακριβούς περιγραφής της προτεινόμενης νέας απασχόλησης και πληροφοριών σχετικά με πιθανούς δεσμούς μεταξύ της νέας και της προηγούμενης απασχόλησης, β) προβαίνει σε όσο το δυνατόν διεξοδικότερη αξιολόγηση και γ) καταγράφει δεόντως τα αποτελέσματα της αξιολόγησής της. Ως εκ τούτου, η EFSA αποδέχθηκε και εφάρμοσε το τρίτο σχέδιο σύστασης του Διαμεσολαβητή.

Επιπλέον, προκειμένου να βελτιώσει την εφαρμογή του πρώτου σχεδίου σύστασης, η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε τέσσερις περαιτέρω παρατηρήσεις ζητώντας από την EFSA να εξετάσει το ενδεχόμενο πραγματοποίησης πρόσθετων αλλαγών στις διαδικασίες και τα έντυπα.

Το 2001, ο επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας της ΕΕ έδωσε την άδεια σε τρεις τοπικούς υπαλλήλους να εργαστούν με μειωμένο ωράριο. Το 2009, οι τρεις ενδιαφερόμενοι τοπικοί υπάλληλοι ζήτησαν από τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας παράταση της άδειας απασχόλησής τους με μειωμένο ωράριο. Το αίτημά τους απορρίφθηκε. Κατ’ εξαίρεση, το καθεστώς απασχόλησής τους παρατάθηκε έως το τέλος του 2010. Ο κύριος ισχυρισμός που προέβαλαν στην αναφορά τους προς τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ήταν ότι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης («ΕΥΕΔ») να αρνηθεί τη χορήγηση άδειας για απασχόληση με μειωμένο ωράριο δεν στηρίχτηκε σε πειστική αιτιολογία.

Η έρευνα του Διαμεσολαβητή ξεκίνησε αρχικά κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, κατόπιν εκχωρήσεως των σχετικών αρμοδιοτήτων, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) κατέστη ο αρμόδιος φορέας για τον χειρισμό όλων των αποφάσεων που αφορούν το προσωπικό των αντιπροσωπειών της ΕΕ. Ως εκ τούτου, η παρούσα έρευνα στράφηκε πλέον κατά της ΕΥΕΔ.

Στη γνώμη της, η ΕΥΕΔ εξήγησε ότι δεν μπορούσε να παρατείνει την άδεια που είχε χορηγήσει στους τρεις τοπικούς υπαλλήλους να εργαστούν με μειωμένο ωράριο για τους ακόλουθους λόγους: i) η τοπική νομοθεσία δεν περιέχει «δεσμευτικές διατάξεις» που να θεσπίζουν κοινή πρακτική σχετικά με την παραχώρηση καθεστώτος απασχόλησης με μειωμένο ωράριο, ii) οι ειδικοί κανόνες της ΕΕ σχετικά με τους τοπικούς υπαλλήλους δεν αναγνωρίζουν δυνατότητα απασχόλησης με μειωμένο ωράριο, και iii) δεν στοιχειοθετείται «συμφέρον της υπηρεσίας» το οποίο να επιτρέπει την απασχόληση με μειωμένο ωράριο.

Ο Διαμεσολαβητής έκρινε αδικαιολόγητη την άρνηση της ΕΥΕΔ να παρατείνει την άδεια απασχόλησης με μειωμένο ωράριο για τους τρεις τοπικούς υπαλλήλους. Κατά την άποψή του, η τοπική νομοθεσία επέτρεπε, κατά κανόνα, την απασχόληση με μειωμένο ωράριο σε προαιρετική βάση. Παρόλο που η τοπική νομοθεσία δεν περιέχει γενικές «δεσμευτικές διατάξεις» οι οποίες να ορίζουν ότι η δυνατότητα απασχόλησης με μειωμένο ωράριο πρέπει υποχρεωτικά να παρέχεται κατόπιν αιτήματος, τα μέρη σε μια σύμβαση εργασίας έχουν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται και να συμφωνούν αυτή τη δυνατότητα. Εξάλλου, το γεγονός ότι οι ειδικοί κανόνες της ΕΕ σχετικά με τους τοπικούς υπαλλήλους δεν διαλαμβάνουν ρητά περί της δυνατότητας απασχόλησης με μειωμένο ωράριο δεν σημαίνει ότι οι εν λόγω κανόνες απαγορεύουν τη συνομολόγηση μιας τέτοιας συμφωνίας. Τέλος, ο Διαμεσολαβητής υπενθύμισε τους σχετικούς κανόνες της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας οι οποίοι αναγνωρίζουν στο σύνολό τους την απασχόληση με μειωμένο ωράριο ως κατάλληλη μορφή απασχόλησης υπαλλήλων με οικογενειακές υποχρεώσεις.

Ο Διαμεσολαβητής απηύθυνε αρχικά στην ΕΥΕΔ πρόταση για φιλικό διακανονισμό και, στη συνέχεια, σχέδιο σύστασης. Μετά την υποβολή του σχεδίου σύστασης του Διαμεσολαβητή, η ΕΥΕΔ εξήγησε τους λόγους για τους οποίους το συμφέρον της υπηρεσίας επέτασσε να αρνηθεί τα αιτήματα των ενδιαφερόμενων. Παράλληλα, η ΕΥΕΔ ενημέρωσε τον Διαμεσολαβητή ότι άρχισε και πάλι να συζητεί με την Επιτροπή σχετικά με τη δυνατότητα χορήγησης άδειας απασχόλησης με μειωμένο ωράριο σε τοπικούς υπαλλήλους. Ο Διαμεσολαβητής αποδέχθηκε αυτήν την εξήγηση και έκρινε ότι η ΕΥΕΔ έλαβε επαρκή μέτρα για την εφαρμογή του σχεδίου σύστασής του. Ως εκ τούτου, περάτωσε την εξέταση της υπόθεσης.