Το 2015, μια επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών διαπίστωσε ότι το σύστημα ασφάλισης υγείας για τα μέλη του προσωπικού της ΕΕ, το Κοινό Σύστημα Υγειονομικής Ασφάλισης (ΚΣΥΑ), δεν συμμορφώνεται με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία (ΣΗΕΔΑΑ). Η επιτροπή συνέστησε την αναθεώρηση του ΚΣΥΑ ώστε να παρέχεται ολοκληρωμένη κάλυψη για τις ανάγκες υγείας που σχετίζονται με την αναπηρία.

Αφού έλαβε καταγγελίες από μέλη του προσωπικού, τα οποία αντιμετώπισαν προβλήματα όσον αφορά την πλήρη επιστροφή των ιατρικών εξόδων των δικών τους ή των μελών της οικογένειάς τους, η Διαμεσολαβήτρια διεξήγαγε στρατηγική έρευνα. Διαπίστωσε ότι η παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να λάβει αποτελεσματικά μέτρα ως απάντηση στη σύσταση της επιτροπής ισοδυναμούσε με κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, συνιστά στην Επιτροπή να αναθεωρήσει τους κανόνες που διέπουν το ΚΣΥΑ. Διατύπωσε επίσης ορισμένες προτάσεις προς την Επιτροπή σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο καλύπτονται οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία στο πλαίσιο του ΚΣΥΑ, καθώς και σχετικά με την ανάγκη κατάρτισης του προσωπικού και κατάλληλης διαβούλευσης με τα ενδιαφερόμενα μέρη, ώστε να διασφαλιστεί ότι το ΚΣΥΑ αντικατοπτρίζει τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία.

Η Επιτροπή απάντησε, δηλώνοντας ότι θα αναθεωρήσει τους κανόνες που διέπουν το ΚΣΥΑ και θα λάβει μέτρα για να δώσει συνέχεια στις περισσότερες από τις προτάσεις της Διαμεσολαβήτριας.

Δεδομένου ότι η Επιτροπή αποδέχθηκε τη σύστασή της, η Διαμεσολαβήτρια περατώνει τη στρατηγική της έρευνα. Δεδομένης της σημασίας του ζητήματος, ζητεί από την Επιτροπή να υποβάλει έκθεση εντός έξι μηνών σχετικά με την εφαρμογή της σύστασης. Η Διαμεσολαβήτρια επιβεβαιώνει επίσης την πρότασή της σχετικά με την ανάγκη να αναθεωρήσει η Επιτροπή τους κανόνες της του 2004 για την κάλυψη των αναγκών του προσωπικού με αναπηρία.

Η υπόθεση αφορούσε τον χειρισμό από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού (EPSO) καταγγελίας σχετικά με τους όρους συμμετοχής σε εξεταστικό κέντρο για διαγωνισμό επιλογής δημοσίων υπαλλήλων της ΕΕ. Στην καταγγέλλουσα είχε ανατεθεί ένας υπολογιστής δίπλα στην πόρτα εισόδου και ισχυρίστηκε ότι η αναστάτωση που προκλήθηκε από άτομα που εισήλθαν και εξήλθαν από το δωμάτιο επηρέασε αρνητικά την απόδοσή της. Οι προσπάθειές της να αντιμετωπιστούν οι ανησυχίες της από το προσωπικό του εξεταστικού κέντρου ήταν ανεπιτυχείς και, στη συνέχεια, υπέβαλε καταγγελία στην EPSO. Δυσαρεστημένη με τον τρόπο με τον οποίο η EPSO χειρίστηκε την καταγγελία της, απευθύνθηκε στη συνέχεια στον Διαμεσολαβητή.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και ζήτησε από την EPSO να εξετάσει διεξοδικότερα την καταγγελία. Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας συναντήθηκε επίσης με εκπροσώπους της EPSO και του αναδόχου που είναι αρμόδιος για τη διαχείριση των δοκιμασιών και επισκέφθηκε εξεταστικό κέντρο στην έδρα της EPSO. Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, συνολικά, περαιτέρω έρευνες στην υπόθεση αυτή δεν ήταν δικαιολογημένες· ωστόσο, υπέβαλε ορισμένες προτάσεις βελτίωσης στην EPSO.

Η υπόθεση αφορούσε την απόρριψη από τη συμβουλευτική αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ουκρανία (EUAM) της αίτησης του καταγγέλλοντος στο πλαίσιο διαδικασίας επιλογής. Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση όσον αφορά την απόρριψη της αίτησης. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε επίσης ότι αρκεί ένας ενιαίος μηχανισμός διοικητικής επανεξέτασης. Τέλος, η Διαμεσολαβήτρια πληροφορήθηκε με ικανοποίηση ότι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης αποφάσισε τώρα να τροποποιήσει το μήνυμα που αποστέλλει στους απορριφθέντες υποψηφίους, προκειμένου να συμπεριλάβει πληροφορίες σχετικά με τα διαθέσιμα ένδικα μέσα.

Ο καταγγέλλων, ο οποίος εργάζεται για το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σύμβαση ορισμένου χρόνου, υπέβαλε αίτηση συμμετοχής σε διαγωνισμό της EPSO για την πρόσληψη διερμηνέων συνεδριάσεων. Η προκήρυξη του διαγωνισμού ανέφερε ότι οι συμπληρωμένες αιτήσεις έπρεπε να υποβληθούν έως τις 6 Αυγούστου 2013 το μεσημέρι. Ο καταγγέλλων δεν τήρησε την προθεσμία. Στις 7 Αυγούστου 2013, ενημέρωσε την EPSO ότι νοσηλεύτηκε από τις 5 έως τις 6 Αυγούστου 2013 και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσε να συμπληρώσει εγκαίρως την αίτησή της. Στις 7 Αυγούστου 2013, ζήτησε από την EPSO να παρατείνει την προθεσμία. Η EPSO αρνήθηκε. Ο κύριος λόγος της αρνήσεώς της ήταν, κατά την άποψή της, ότι πρέπει να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους αιτούντες.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και κατέληξε στο προκαταρκτικό συμπέρασμα ότι η EPSO δεν είχε εξετάσει κατά πόσον οι περιστάσεις του καταγγέλλοντος συνιστούσαν κατάσταση ανωτέρας βίας. Ως εκ τούτου, συνιστά στην EPSO i) να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες, λόγω ανωτέρας βίας, είναι δίκαιο και πρέπον να δοθεί στους υποψηφίους νέα προθεσμία· ii) να αποσαφηνίσει τις περιστάσεις υπό τις οποίες θα πρέπει να οριστεί μια τέτοια νέα προθεσμία· και iii) ενημερώνει σχετικά τους υποψηφίους. Η EPSO απέρριψε αρχικά τις συστάσεις του Διαμεσολαβητή και υποστήριξε ότι θα ήταν δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των διαφόρων αιτιολογήσεων που προέβαλαν οι υποψήφιοι και να καθοριστεί ο τρόπος με τον οποίο οι υποψήφιοι θα αποδείκνυαν την ύπαρξη ανωτέρας βίας. Προσέθεσε ότι η δυνατότητα των υποψηφίων να επικαλούνται λόγους ανωτέρας βίας θα έθετε σε κίνδυνο τόσο την ομαλή διεξαγωγή των γενικών διαγωνισμών όσο και την ίση μεταχείριση των υποψηφίων. Αναφέρθηκε επίσης σε στατιστικά στοιχεία τα οποία, κατά την άποψή της, αποδείκνυαν ότι η εξέταση όλων των αιτήσεων παράτασης της προθεσμίας μετά τη λήξη της προθεσμίας θα αποτελούσε διοικητικό φόρτο για την EPSO.

Ωστόσο, μετά από συναντήσεις μεταξύ του Διαμεσολαβητή και του προσωπικού της EPSO, η EPSO αποδέχθηκε τελικά τις συστάσεις του Διαμεσολαβητή κατ’ αρχήν. Ωστόσο, όσον αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση του καταγγέλλοντος, ο Διαμεσολαβητής επισήμανε ότι ο εν λόγω διαγωνισμός είχε λήξει. Σημείωσε επίσης ότι η καταγγέλλουσα επέλεξε να μην σχολιάσει την απάντηση της EPSO στις συστάσεις της. Υπό το πρίσμα αυτό, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι δεν υπήρχαν λόγοι για περαιτέρω έρευνες σχετικά με το κατά πόσον η υπόθεση του καταγγέλλοντος πληρούσε τις απαιτήσεις ανωτέρας βίας τις οποίες η EPSO συμφωνεί πλέον, κατ’ αρχήν, να εφαρμόσει.

Ο καταγγέλλων είναι εταιρεία ΤΠ που συμμετείχε σε διαγωνισμό της Επιτροπής. Η Επιτροπή ζήτησε από όλους τους προσφέροντες να ολοκληρώσουν δύο περιπτωσιολογικές μελέτες που θα της επέτρεπαν να αξιολογήσει τις τεχνικές ικανότητές τους.

Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε το γεγονός ότι μία από τις περιπτωσιολογικές μελέτες ήταν πολύ παρόμοια με διαγωνισμό που διοργανώθηκε πρόσφατα από οργανισμό της ΕΕ. Ισχυρίστηκε ότι αυτό παρείχε στις εταιρείες που είχαν κερδίσει τον εν λόγω διαγωνισμό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο πλαίσιο του διαγωνισμού της Επιτροπής. Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε επίσης την απόφαση της Επιτροπής να μην αποκαλύψει τα ονόματα των προσώπων που αξιολόγησαν τις προτάσεις για την Επιτροπή.

Μετά την έρευνά της, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο σχεδιασμός της διαδικασίας υποβολής προσφορών από την Επιτροπή δεν παρείχε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στον επιλεγέντα προσφέροντα. Όσον αφορά τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των αξιολογητών, η Διαμεσολαβήτρια προτείνει στην Επιτροπή να εξετάσει το ενδεχόμενο δημοσιοποίησης των ονομάτων αυτών στο μέλλον.

Η υπόθεση αφορούσε την πολιτική της Eurojust για την επιστροφή των εξόδων ταξιδίου των υποψηφίων που κλήθηκαν σε συνέντευξη.

Ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή ισχυριζόμενος ότι η πολιτική επιστροφής εξόδων της Eurojust ήταν άδικη και εισήγαγε διακρίσεις εις βάρος υποψηφίων που διέμεναν εκτός της ΕΕ. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του, ο καταγγέλλων επισήμανε ότι υπήρχε ανώτατο όριο 500 ευρώ για τους υποψηφίους που διαμένουν εκτός της ΕΕ, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, ίσχυε υψηλότερο ανώτατο όριο για ταξίδια από το εσωτερικό της ΕΕ.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, αυξάνοντας την αποζημίωση των υποψηφίων που διαμένουν εκτός της ΕΕ στο υψηλότερο ανώτατο όριο που ισχύει για τους υποψηφίους που ταξιδεύουν εντός της ΕΕ, η Eurojust έλαβε τα κατάλληλα μέτρα για τη διευθέτηση της υπόθεσης.

Ο καταγγέλλων, Γάλλος πολίτης που είναι κωφός από τη γέννησή του, συμμετείχε σε διαδικασία επιλογής προσωπικού για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού (EPSO), η οποία οργανώνει αυτές τις διαδικασίες επιλογής προσωπικού, αρνήθηκε να του δώσει επιπλέον χρόνο για να συμμετάσχει στη δοκιμασία αποδοχής με χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (CBT), υποστηρίζοντας ότι όλες οι σχετικές πληροφορίες, καθώς και η ίδια η δοκιμασία, πραγματοποιήθηκαν γραπτώς. Ο ενδιαφερόμενος απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή, υποστηρίζοντας ότι η EPSO δεν έλαβε υπόψη ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα άτομα με προβλήματα ακοής χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να κατανοήσουν γραπτά κείμενα.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι ο ενδιαφερόμενος είχε παράσχει στην EPSO πλήρεις πληροφορίες σχετικά με την αναπηρία του μόνο μετά τη συμμετοχή του στη δοκιμασία. Με βάση τις πληροφορίες που είχε τότε στη διάθεσή της, η EPSO ανταποκρίθηκε δεόντως στο αίτημα του καταγγέλλοντος για παράταση της συμμετοχής του στη CBT. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την EPSO.

Ωστόσο, για τους σκοπούς της έρευνάς της, η Διαμεσολαβήτρια διεξήγαγε διαβούλευση με τα ενδιαφερόμενα μέρη, η οποία αποκάλυψε ότι ορισμένα κράτη μέλη παρέχουν πρόσθετο χρόνο σε μαθητές με προβλήματα ακοής όταν συμμετέχουν σε γραπτές εξετάσεις. Ως εκ τούτου, περατώνοντας την έρευνα, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στην EPSO να επανεξετάσει προσεκτικά κατά πόσον, σε μελλοντικές περιπτώσεις, θα πρέπει να παρέχει επιπλέον χρόνο στους υποψηφίους με προβλήματα ακοής, όταν αυτό ζητείται στην περίπτωση ΓΣΘ και γραπτών δοκιμασιών.

Ο καταγγέλλων, μια κοινοπραξία παραγωγών ελαιολάδου από την Ιταλία, υπέβαλε καταγγελία στον Διαμεσολαβητή σχετικά με την απόφαση της Επιτροπής να συγχρηματοδοτήσει, υπό διαφορετικές συνθήκες, δύο ταυτόχρονα προγράμματα για την προώθηση της πώλησης ελαιολάδου εκτός της ΕΕ. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, οι ασυνέπειες μεταξύ των όρων αυτών των προγραμμάτων είχαν ως αποτέλεσμα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τους ισπανούς παραγωγούς ελαιολάδου.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ο νομοθέτης της ΕΕ είχε εκδώσει νέους κανονισμούς με διατάξεις για τη βελτίωση του συντονισμού των δύο χρηματοδοτικών προγραμμάτων, γεγονός που συνεπάγεται ότι περιπτώσεις όπως η παρούσα δεν θα προκύψουν στο μέλλον. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η συστημική πτυχή της καταγγελίας έχει επιλυθεί. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την ατομική κατάσταση του καταγγέλλοντος. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Η υπόθεση αφορούσε το λογότυπο οπτικής ταυτότητας της Επιτροπής, το οποίο χρησιμοποιείται στην αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου στις Βρυξέλλες από το 2012. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, η αποκλειστική χρήση της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας σε αυτό το λογότυπο οπτικής ταυτότητας συνιστά διάκριση με βάση τη γλώσσα.

Το ισχύον γλωσσικό καθεστώς της ΕΕ περιλαμβάνει το δικαίωμα κάθε πολίτη να επικοινωνεί με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ στη γλώσσα του και το αντίστοιχο δικαίωμα να λαμβάνει απάντηση στη γλώσσα αυτή. Οι αρχές που διέπουν αυτό το γλωσσικό καθεστώς ισχύουν και για άλλες μορφές επικοινωνίας, όπως η επικοινωνία μέσω δημοσιεύσεων και ιστοτόπων. Οποιαδήποτε διαφοροποίηση στη χρήση των γλωσσών σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να αιτιολογείται αντικειμενικά. Όσον αφορά την ύπαρξη αντικειμενικής αιτιολόγησης στην παρούσα υπόθεση, ο Διαμεσολαβητής συμφωνεί ότι, από τεχνική άποψη, δεν είναι δυνατή η παρουσίαση του όρου «Ευρωπαϊκή Επιτροπή» σε 24 γλώσσες σε τηλεοπτική οθόνη, είτε κάτω είτε δίπλα είτε πίσω από ομιλητή.

Όσον αφορά το κατά πόσον η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει επιλέξει περισσότερες από δύο γλώσσες, ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να έχει επιλέξει μόνο δύο γλώσσες. Η επιλογή του αριθμού των γλωσσών που θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από το αν περισσότερες από δύο γλώσσες θα ακαταστήσουν την οπτική εικόνα με απαράδεκτο τρόπο. Το γεγονός ότι και άλλοι συνδυασμοί γλωσσών μπορεί επίσης να αποτελούν εύλογες επιλογές δεν σημαίνει ότι η επιλογή της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας δεν ήταν εύλογη.

Ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι η πολιτική που επέλεξε η Επιτροπή ήταν αντικειμενικά δικαιολογημένη. Ως εκ τούτου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εισαγωγή από την Επιτροπή ενός νέου λογότυπου οπτικής ταυτότητας στην αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου στις Βρυξέλλες δεν συνιστά κακοδιοίκηση.