Αξιότιμε κ. Διαμαντούρο,

Κατά λάθος ανακάλυψα το δελτίο τύπου που προσκαλούσε να σχολιάσω την ερώτησή σας για τις αναπηρίες. Είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω το ακόλουθο παράδειγμα που μπορεί να καταδείξει ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα απέχουν ακόμη πολύ από το να προσφέρουν ίσες ευκαιρίες.

Πριν από μερικές εβδομάδες, έστειλα την ακόλουθη επιστολή στα τρία Ευρωπαϊκά Σχολεία στις Βρυξέλλες:

> Αξιότιμε κ. X,

> Η σύζυγός μου και εγώ έχουμε επιτύχει σε όλες τις δοκιμασίες του γενικού διαγωνισμού COM/A/1/02 για διοικητικούς υπαλλήλους στον τομέα του περιβάλλοντος. Μπορεί να εργαστούμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους. Έτσι, μόλις αρχίσαμε να ψάχνουμε για σχολεία για τους δύο γιους μας Χ (9 χρόνια) και Υ (12 χρόνια).

> Ο Υ είναι διανοητικά ανάπηρος (σύνδρομο Down). Μαζί με άλλα πέντε παιδιά με αναπηρία και μια κανονική τάξη μαθητών χωρίς αναπηρία, παρακολουθεί σήμερα την 6η τάξη του τοπικού σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό το σχέδιο ένταξης οργανώνεται στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος που προβλέπεται στον νόμο για την κρατική εκπαίδευση, σύμφωνα με το οποίο τα μαθήματα από κανονικά και ειδικά σχολεία συνεργάζονται εντατικά για την ένταξη και την κοινωνική ένταξη των παιδιών με αναπηρία. Το πρόγραμμα αυτό λειτουργεί πολύ καλά και έχει σαφώς συμβάλει σε μια πολύ θετική ανάπτυξη των παιδιών με αναπηρίες και έχει βελτιώσει σημαντικά την κοινωνική συμπεριφορά των «κανονικών» συμμαθητών.

> Θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα τη λήψη ορισμένων πληροφοριών σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως ο γιος μας, ενσωματώνονται στο Ευρωπαϊκό Σχολείο των Βρυξελλών I/II/III. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία χρειαστείτε!

> Ανυπομονώ να ακούσω από εσάς

> Με εκτίμηση

Εν τω μεταξύ, έλαβα την απάντηση από τα τρία σχολεία. Κάποιος δεν αισθάνθηκε ικανός υποστηρίζοντας ότι το σχολείο είναι υπερπλήρες. Ένα άλλο σχολείο εξέφρασε ανησυχία για την υπόθεση, πρότεινε να συζητηθούν λεπτομέρειες κατά τη διάρκεια προσωπικής επίσκεψης. Προσέφεραν κάποια βοήθεια, αλλά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν έχουν ούτε την τεχνογνωσία ούτε τους ανθρώπινους πόρους για να αντιμετωπίσουν ένα παιδί με διανοητική αναπηρία. Ο διευθυντής του τελευταίου σχολείου ενίσχυσε επίσης ότι δεν υπάρχουν πόροι για ατομική βοήθεια και, ως εκ τούτου, συνέστησε να παραμείνουμε στη Γερμανία προς όφελος της κοινωνικής ένταξης και της εκπαίδευσης του γιου μας.

Προφανώς, η πραγματική κατάσταση είναι σαφώς διαφορετική από ό,τι δήλωσε η Επιτροπή στις παρατηρήσεις της σχετικά με την έρευνά σας:

> Ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα για κάθε μαθητή SEN αποφασίζεται, με βάση τις ικανότητες και τις ανάγκες του, σε ένα ειδικό συμβούλιο που αποτελείται από τον διευθυντή, τους δασκάλους, τους γονείς και συνήθως τον ειδικό ιατρό. Το αποτέλεσμα του συμβουλίου είναι μια σύμβαση που περιγράφει τις ευθύνες που αναλαμβάνει κάθε μέρος. Η σύμβαση ανανεώνεται σε ετήσια βάση και τροποποιείται ανάλογα με την πρόοδο του φοιτητή. Επειδή κάθε περίπτωση εξετάζεται μεμονωμένα, δεν υπάρχει ατομικός δημοσιονομικός περιορισμός για την παροχή υπηρεσιών σε φοιτητές με αναπηρία.

Προφανώς, δεν λαμβάνονται μέτρα για την ικανοποιητική ένταξη των παιδιών με αναπηρία στα Ευρωπαϊκά Σχολεία. Αναρωτιέμαι πώς άλλοι υπάλληλοι των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στις Βρυξέλλες και αλλού διαχειρίζονται την κατάσταση όταν αποκτούν παιδί με διανοητικές ή άλλες αναπηρίες. Στην περίπτωσή μας, αυτή η κατάσταση μπορεί να εμποδίσει τη σύζυγό μου και εμένα να ακολουθήσουμε μια σταδιοδρομία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρόλο που έχουμε επενδύσει χρόνο και χρήματα για να συμμετάσχουμε στον διαγωνισμό. Αναρωτιέμαι πώς αυτό ταιριάζει με την «πολιτική ίσων ευκαιριών» και τα αποτελέσματα του Ευρωπαϊκού Έτους των Ατόμων με Αναπηρία. Ως εκ τούτου, θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα κάθε δράση που πρέπει να αναληφθεί προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους σε σχέση με τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Με εκτίμηση