Ο Διαμεσολαβητής σημείωσε ότι η απαίτηση του Ευρωπαϊκού Κώδικα Ορθής Διοικητικής Συμπεριφοράς να παρέχονται στο κοινό «οι πληροφορίες που ζητούν» δεν θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι τα θεσμικά όργανα υποχρεούνται να παρέχουν στους πολίτες εξατομικευμένη απάντηση σε συγκεκριμένα νομικά ζητήματα που εγείρουν, η οποία συνεπάγεται ανάλυση και εξέταση πολύπλοκων νομικών ζητημάτων. Ωστόσο, το δικαίωμα των πολιτών να λαμβάνουν τις πληροφορίες που ζητούν θα περιοριζόταν σημαντικά αν γινόταν δεκτό ότι ακόμη και ο απλός προσδιορισμός βασικών αρχών ή διατάξεων που διέπουν την εσωτερική οργάνωση των εργασιών ενός θεσμικού οργάνου δεν εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του δικαιώματος αυτού. Ο Διαμεσολαβητής θεώρησε ότι αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν ένας πολίτης ζητεί να ενημερωθεί σχετικά με στοιχειώδεις διαδικαστικούς κανόνες που διέπουν τη λειτουργία ενός θεσμικού οργάνου το οποίο, ωστόσο, δεν φαίνεται να είναι, αυτό καθαυτό, δημόσιο κτήμα.