Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χορηγήσει στο κοινό πρόσβαση σε έγγραφα σχετικά με τις αιτήσεις για έργα εξόρυξης και επεξεργασίας ορυκτών που πρέπει να αναγνωριστούν ως «στρατηγικά έργα» βάσει της πράξης για τις κρίσιμες πρώτες ύλες. Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε γενικά να τεκμαίρεται ότι η δημοσιοποίηση των περισσότερων εγγράφων θα έθιγε τα εμπορικά συμφέροντα των οικείων εταιρειών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν αξιολόγησε μεμονωμένα τα περισσότερα από τα έγγραφα για πιθανή γνωστοποίηση.

Μεταξύ άλλων στοιχείων, ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι υπήρχε υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση, δεδομένου ότι τα έγγραφα είναι πιθανό να περιέχουν σημαντικές περιβαλλοντικές πληροφορίες.

Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι δεν ήταν εύλογο για την Επιτροπή να εφαρμόσει ένα γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης στα έγγραφα. Επιπλέον, βάσει ελέγχου των εγγράφων, διαπίστωσε ότι δεν περιέχουν ευαίσθητες πληροφορίες στο σύνολό τους, μεταξύ άλλων επειδή μεγάλα τμήματα αυτών είχαν ήδη δημοσιευθεί όταν η Επιτροπή εξέδωσε την τελική της θέση σχετικά με το αίτημα πρόσβασης του καταγγέλλοντος. Ο Διαμεσολαβητής επισήμανε επίσης ότι τα έγγραφα περιέχουν εκτενείς περιβαλλοντικές πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων «πληροφοριών που σχετίζονται με εκπομπές στο περιβάλλον» για τις οποίες υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η άρνηση της Επιτροπής να παράσχει πρόσβαση στο κοινό συνιστούσε κακοδιοίκηση. Συνέστησε στην Επιτροπή να επανεξετάσει τη θέση της και να παράσχει ευρεία πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα.