Ο καταγγέλλων ζήτησε από το Συμβούλιο της ΕΕ πρόσβαση του κοινού σε νομική γνωμοδότηση σχετικά με την εμπορική συμφωνία της ΕΕ με το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Συμβούλιο επέτρεψε την πρόσβαση μόνο σε μέρη του εγγράφου. Αρνούμενο να δημοσιοποιήσει το πλήρες έγγραφο, το Συμβούλιο επικαλέστηκε διάφορες εξαιρέσεις βάσει των κανόνων της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, υποστηρίζοντας ότι η πλήρης δημοσιοποίηση θα υπονόμευε την προστασία μιας εν εξελίξει διαδικασίας λήψης αποφάσεων, τις διεθνείς σχέσεις και τις νομικές συμβουλές.

Ο Διαμεσολαβητής εξέτασε την εν λόγω νομική γνωμοδότηση και έκρινε ότι το Συμβούλιο είχε επικαλεστεί εσφαλμένα τις εξαιρέσεις βάσει των κανόνων της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα. Ως εκ τούτου, πρότεινε ως λύση να παράσχει το Συμβούλιο την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στη νομική γνωμοδότηση. Το Συμβούλιο διαφώνησε με την πρόταση του Διαμεσολαβητή για λύση.

Η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι η άρνηση του Συμβουλίου να χορηγήσει ευρεία πρόσβαση του κοινού στη γνώμη συνιστά κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, διατύπωσε σύσταση που αντιστοιχεί στη λύση που πρότεινε, δηλαδή να παράσχει το Συμβούλιο την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στη νομική γνωμοδότηση. Το Συμβούλιο απέρριψε τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση, επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση κακοδιοίκησης.