Európsky ombudsman

Streszczenie decyzji dotyczącej skargi 1181/2008/(BEH)KM przeciwko Komisji Europejskiej

Skarżącym jest niemiecki uniwersytet. B., który pracował jako profesor na tym uniwersytecie, złożył wniosek o dotację w ramach programu Komisji Europejskiej „Kultura 2000”. Wniosek został złożony w imieniu skarżącego, przy wykorzystaniu jego papieru listowego, opatrzonego odpowiednim nagłówkiem. W dniu 30 grudnia 2000 r. Komisja i B. zawarli umowę o dotację. W sierpniu 2005 r. w ramach audytu dotyczącego wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu stwierdzono, że należy zwrócić Komisji kwotę w wysokości 39 989,94 EUR.

W czerwcu 2006 r. Komisja przesłała skarżącemu odpowiednią notę obciążeniową. W swojej odpowiedzi skarżący stwierdził, że nie dysponuje żadnymi informacjami na temat projektu i zwrócił się o przedstawienie dalszych informacji. We wrześniu 2006 r. Komisja wysłała monit, wnioskując o zwrot płatności. Skarżący powtórzył, że nie dysponują żadną wiedzą na temat zawartej umowy i podkreślił, że B. nie był upoważniony do zawierania umów w jego imieniu. W październiku 2006 r. Komisja poinformowała skarżącego, że zamierza odliczyć kwotę 40 649,41 EUR (roszczenie Komisji powiększone o naliczone odsetki) od płatności należnej skarżącemu. Skarżący zwrócił się wówczas do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, który wszczął dochodzenie.

W swojej opinii Komisja argumentowała, że biorąc pod uwagę fakt, że B. sporządził pismo na papierze listowym uniwersytetu i otrzymywał korespondencję pod adresem uczelni, była przekonana, działając w dobrej wierze, że zawarła umowę z uniwersytetem. Skarżący przypominał, że wyłącznie urzędujący rektor oraz kierownik administracji dysponują uprawnieniami do zawierania umów, i że Komisja była świadoma tego faktu. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że Komisja nie wskazała, które przepisy prawa materialnego miały zastosowanie do przedmiotowej umowy, i w związku z tym nie przedstawiła przekonującego wyjaśnienia w kwestii tego, dlaczego uniwersytet powinien zostać uznany za związany postanowieniami umowy. W związku z tym Rzecznik zaproponował zastosowanie rozwiązania polubownego, w ramach którego Komisja zwróci skompensowaną kwotę.

W swojej odpowiedzi na tę propozycję Komisja podkreśliła swoją gotowość do zastosowania rozwiązania polubownego, ale w dalszym ciągu utrzymywała, że nie miała żadnych powodów by wątpić, że zawierała umowę z uniwersytetem, dodając że uniwersytet ponosi przynajmniej częściową winę za zaistniałą sytuację. Skarżący nie zgodził się z opinią Komisji.

Rzecznik stwierdził, że utrzymując swoją opinię dotyczącą tego, że uniwersytet ponosił częściową winę za zaistniałą sytuację, Komisja zdawała się dążyć do przyjęcia rozwiązania, które różniło się od zaproponowanego przez niego rozwiązania polubownego. Rzecznik przypomniał, że Komisja nadal nie wskazała przepisów prawa materialnego, który potwierdzałyby jej twierdzenie, że uniwersytet powinien być związany postanowieniami umowy. W związku z tym Rzecznik ponownie przedstawił swoją propozycję w postaci projektu zalecenia.

Komisja przyznała wówczas, że nie dysponuje dowodami na poparcie twierdzenia, że uniwersytet był zobowiązany postanowieniami umowy. Tym samy zwróciła sumę, którą wcześniej odliczyła. Skarżący potwierdził, że rozwiązanie to było dla niego satysfakcjonujące i podziękował Rzecznikowi za podjęte przez niego działania. Rzecznik uznał, że Komisja przyjęła jego wstępne zalecenie i zastosowała się do jego treści we właściwy sposób. W związku z tym Rzecznik zamknął sprawę.