Europese Ombudsman
Gerelateerde documenten
1. Skarzacy, obywatel Polski, stwierdzil, ze strona internetowa UHRW nie posiada polskiej wersji jezykowej. Strona dostepna jest tylko w j. angielskim, francuskim, hiszpanskim, niemieckim i wloskim.
2. W dniu 25 maja 2010 r. skarzacy wyslal po polsku e-mail do UHRW, w którym stwierdzil, ze strona internetowa UHRW nie posiada polskiej wersji jezykowej, i zwrócil sie o podjecie odpowiednich kroków celem zmiany tej sytuacji, która jego zdaniem jest niezgodna z prawem.
3. Dnia 2 czerwca 2010 r. UHRW odpowiedzial skarzacemu po angielsku. UHRW stwierdzilo, ze moze odpowiadac na e-maile tylko w jednym z pieciu jezyków roboczych urzedu, tj. po angielsku, niemiecku, francusku, hiszpansku i wlosku. Zwrócono sie do skarzacego o wysylanie dalszych zapytan w jednym z wymienionych jezyków. UHRW stwierdzil takze, ze nie jest w stanie udostepnic swej strony internetowej we wszystkich jezykach urzedowych UE. Zalecono skarzacemu skorzystanie ze specjalnego adresu poczty elektronicznej (dzial ds. skarg, UHRW), jesli „pragnie zlozyc oficjalna skarge” w sprawie jezyków, w jakich dostepna jest strona internetowa UHRW.
4. Poniewaz informacji tej udzielono mu po angielsku, skarzacy nie podjal zadnych dzialan, lecz w dniu 9 listopada 2010 r. zwrócil sie do Rzecznika.
5. Rzecznik wszczal dochodzenie w sprawie nastepujacych zarzutów i roszczen:
(1) UHRW odpowiedzial po angielsku na pismo skarzacego zredagowane w j. polskim.
(2) Wybór jezyków, w jakich dostepna jest strona internetowa UHRW, jest niezgodny z prawem.
UHRW powinien udostepnic strone internetowa we wszystkich jezykach UE.
6. W swej opinii UHRW zajal stanowisko w przedmiocie ewentualnego nierównego traktowaniu z uwagi na stosowana przez Urzad praktyke udostepniania strony internetowej w ograniczonej liczbie jezyków. Skarzacy nastepnie odniósl sie do tej kwestii w swych uwagach. Rzecznik uwzgledni zatem równiez te kwestie w swoich wnioskach.
7. Skarga, zlozona w dniu 9 listopada 2010 r., zostal przeslana UHRW w dniu 15 grudnia 2010 r. z prosba o zaopiniowanie do dnia 31 maca 2011 r. UHRW wyslal opinie w dniu 18 lutego 2011 r. wraz z tlumaczeniem na j. polski (8 marca 2011 r.), które zostalo wyslane skarzacemu, zachecajac go do zglaszania uwag. Skarzacy wyslal swe uwagi w dniu 30 marca 2011 r. 12 lipca 2011 r., Rzecznik zlozyl UHRW propozycje polubownego rozstrzygniecia skargi i zwrócil sie o odpowiedz na ta propozycje w terminie do 30 sierpnia 2011 r. UHRIW odpowiedzial w jezyku angielskim dnia 30 pazdziernika 2011 r. Tlumaczenie odpowiedzi na jezyk polski zostalo przeslane skarzacemu, zachecajac go do zgloszenia uwag w terminie do dnia 30 listopada 2011 r. Skarzacy nie przedstawil uwag.
8. Skarzacy argumentowal, ze j. polski jest jednym z jezyków urzedowych UE i w zwiazku z tym na jego email skierowany do UHRW po polsku Urzad powinien odpowiedziec w tym samym jezyku.
9. W swej opinii UHRW stwierdzil, ze w momencie przeslania powyzszego emaila przez skarzacego stosowana przez Urzad praktyka opierala sie na art. 21 WE[1]. Poniewaz Traktaty przyznaja obywatelom prawo pisania w jezykach urzedowych UE i otrzymywania odpowiedzi w tym samym jezyku tylko w kontaktach z instytucjami i organami UE, a nie z jej urzedami i agencjami, UHRW nie mial prawnego obowiazku akceptowania pisemnych zapytan we wszystkich jezykach urzedowych UE i odpowiadania w tym samym jezyku. „Raczej” szczególny system jezykowy okreslony w rozporzadzeniu podstawowym dla UHRW, a mianowicie w rozporzadzeniu Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego[2] (rozporzadzenie UHRW) mial tutaj zastosowanie. Rozporzadzenie UHRW stanowi, ze UHRW powinien uzywac pieciu jezyków roboczych (angielski, francuski, hiszpanski, niemiecki i wloski).
10. Nawet jesli art. 2 ust. 2 lit. f) traktatu lizbonskiego wprowadzil zmiany dotyczace wyzej wspomnianego art. 21 WE („W calym traktacie (…) wszystkie formy gramatyczne wyrazów „instytucje lub organy” oraz „instytucje i organy” zastepuje sie odpowiednia forma gramatyczna wyrazów „instytucje, organy lub jednostki organizacyjne”, z wyjatkiem artykulu 193 akapit pierwszy”)[3], faktem jest, ze w art. 24 TFUE skonsolidowanej wersji traktatów opublikowanej w Dzienniku Urzedowym[4] nie pojawia sie odniesienie do agencji i urzedów. UHRW stwierdzil wobec powyzszego, ze „z prawnego punktu widzenia i zdaniem Urzedu jego wynikajace z prawa obowiazki sa w tym zakresie niejasne.”
11. Po dokladnej analizie i dyskusji oraz w swietle tego, co UHRW uwaza za domniemany cel ustawodawcy, UHRW postanowil zmienic swa praktyke po tym jak zostalo otwarte obecne postepowanie Rzecznika. Od tego momentu UHRW bedzie przyjmowal wszelkie zapytania pisemne od wszystkich obywateli Unii we wszystkich jezykach wymienionych w art. 55 ust. 1 TUE i bedzie odpowiadal w tym samym jezyku. Wdrozenie tej praktyki bedzie wymagalo okolo dwóch miesiecy, zanim bedzie ona w pelni stosowana.
12. W swych uwagach skarzacy wyrazil pelna satysfakcje z wyzej wymienionej zmiany polityki przez UHRW.
13. Rzecznik uwaza pierwszy zarzut za rozstrzygniety.
14. Pochwala decyzje UHRW, aby na wszelka korespondencje skierowana do UHRW w którymkolwiek jezyku UE odpowiadano w tym samym jezyku. Stanowi to przyklad dobrej praktyki administracyjnej.
15. W swej skardze do Rzecznika skarzacy dowodzil jedynie, ze zostal bezprawnie pozbawiony dostepu do informacji dotyczacych UHRW publikowanych na jego stronie internetowej, poniewaz nie istnieje ona w wersji polskiej.
16. W swej opinii UHRW stwierdzil, ze jego polityka dotyczaca jezyków uzywanych na stronie internetowej nie jest regulowana art. 24 TFUE, lecz raczej orzecznictwem. Odniósl sie do wyroku w sprawie Kik[5], która dotyczyla UHRW, a takze do wyroku z dnia 13 wrzesnia 2010 r. w sprawach polaczonych T-156/07 i T/232/07 Hiszpania przeciwko Komisji, który dotyczyl jezyków, w których publikowane sa odnosne ogloszenia o konkursach EPSO[6]. UHRW stwierdzil, ze wyrok w sprawie Kik „potwierdzil zasadnosc” stosowanej przez UHRW praktyki polegajacej na udostepnianiu strony internetowej tylko w pieciu jezykach roboczych. Trybunal stwierdzil, ze przepisy dotyczace jezyków zawarte w rozporzadzeniu Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. i okreslajace jezyki stosowane przez Europejska Wspólnote Gospodarcza[7] nie stanowia jednej z zasad prawa UE, a takze, ze nie istnieje w prawie UE specjalna zasada o równosci jezyków urzedowych UE, od której nie mozna by zgodnie z prawem zastosowac odstepstwa.
17. W swietle wyroku w sprawie Kik UHRW zajal, reasumujac, stanowisko, ze kwestia jezyków dostepnych na stronie internetowej Urzedu powinna byc rozpatrywana w odniesieniu do tresci publikowanych tam informacji. UHRW argumentowal nastepnie, ze w swym wyroku w sprawie Kik Trybunal Sprawiedliwosci dokonal rozróznienia pomiedzy „dokumentami proceduralnymi” a „informacjami pisemnymi” UHRW. „Dokumenty proceduralne” musza byc publikowane przez UHRW w jezykach wybranych przez zglaszajacego w momencie skladania zgloszenia znaku towarowego UE i moze to byc kazdy z jezyków urzedowych UE, podczas gdy „informacje pisemne” moga byc sporzadzane w drugim jezyku, którym moze byc wylacznie jeden z pieciu jezyków roboczych UHRW. Wedlug UHRW publicznie dostepna w pieciu jezykach roboczych Urzedu zawartosc strony internetowej UHRW zawiera tylko informacje pisemne i zdecydowanie nie zawiera dokumentów proceduralnych, na mocy których przyznaje sie prawa. UHRW przywolal nastepnie pkt 92 wyroku w sprawie Kik, w którym Trybunal Sprawiedliwosci przyznal, ze trudnym dla UHRW zadaniem jest osiagniecie niezbednej równowagi miedzy interesami podmiotów gospodarczych a interesami ogólu w zakresie kosztów postepowan[8].
18. UHRW doszedl do wniosku, ze ograniczona liczba jezyków dostepnych na stronie internetowej jest uzasadniona koniecznoscia: (i) ograniczania kosztów tlumaczen do niezbednego minimum; (ii) zagwarantowania, ze zarzadzanie strona internetowa UHRW bedzie przebiegalo sprawnie i z minimalnym nakladem kosztów oraz (iii) upowszechniania ogólnych informacji w jak najkrótszym czasie. Ponadto znajduje to uzasadnienie w podstawie prawnej UHRW, a mianowicie art. 119 ust. 2[9] rozporzadzenia UHRW.
19. Poza tym z powodu zmiany praktyki i odpowiadania na korespondencje w tym samym jezyku, jakakolwiek róznica w traktowaniu, która moglaby powstac w konsekwencji uzywania ograniczonej liczby jezyków na stronie internetowej UHRW, „bylaby nieistotna”.
20. W uwagach na temat opinii skarzacy wyjasnil swój zarzut. Najpierw zajal on stanowisko, ze wyrok w sprawie Kik dotyczyl jezyków uzywanych przez UHRW w postepowaniach, podczas gdy jego skarga dotyczyla jezyków dostepnych na stronie internetowej UHRW.
21. Zgodzil sie ze stanowiskiem UHRW, ze kwestia publikacji na stronie internetowej powinna byc rozpatrywana w kontekscie tresci informacji tam umieszczanych. Podkreslil on, ze strona internetowa UHRW zwykle dotyczy samej dzialalnosci UHRW i w zwiazku z tym juz na poczatku zglaszajacy znak towarowy/podmioty gospodarcze poslugujace sie tylko j. polskim sa w gorszej sytuacji niz ci, którzy posluguja sie jednym z pieciu jezyków uzywanych przez UHRW. Znajomosc tresci strony internetowej UHRW (np. dane kontaktowe lub procedury skladania zgloszen) moze byc dla takich podmiotów bardzo uzyteczna. Ograniczony dostep do takich informacji dla osób, które nie posluguja sie zadnym z pieciu jezyków UHRW w istocie ogranicza swobode konkurencji w UE i stanowi przyklad dyskryminacji.
22. Na wstepie Rzecznik zwrócil uwage, ze w deklaracji celów[10] UHRW oswiadcza, ze musi byc latwo dostepna i przyjazna uzytkownikom organizacja. Strona internetowa UHRW nie wita jednak obywateli UE w ich wlasnym jezyku i nie wyjasnia im polityki jezykowej UHRW.
23. Ponadto zapoznawszy sie ze strona internetowa UHRW, Rzecznik zauwazyl, ze zawiera ona dzial poswiecony aktom prawnym i orzecznictwu z zakresu znaków towarowych i wzorów, na temat oplat i kosztów przy skladaniu wniosków, a nade wszystko dzial „Formularze/Zgloszenia”, w którym mozna zarówno przeslac droga elektroniczna online zgloszenie wspólnotowego znaku towarowego, jak i sciagnac formularze zgloszen. W dziale „Formularze/Zgloszenia” zamieszczono takze odpowiednie instrukcje. Jednak wydawalo sie, ze tylko formularze zgloszen udostepniono we wszystkich jezykach urzedowych UE[11]. Wszelkie pozostale informacje kontekstowe, m.in. instrukcje, w jaki sposób uzupelnic formularz, uzupelniajace informacje na temat dzialalnosci UHRW i podstawy prawnej podano w jezyku angielskim, francuskim, wloskim i hiszpanskim.
24. W zwiazku z powyzszym Rzecznik przypomnial, ze administracja UE musi zapewnic dzialanie zgodne z obowiazujacymi przepisami prawa. Rzecznika nie przekonala jednak w pelni argumentacja UHRW, ze rozporzadzenie w sprawie UHRW (art. 119 ust. 2) w polaczeniu z wyrokiem w sprawie Kik moglo stanowic podstawe praktyki Urzedu polegajacej na stosowaniu na swojej stronie internetowej jedynie jezyka angielskiego, francuskiego, hiszpanskiego, niemieckiego i wloskiego.
25. Artykul 119 ust. 2 rozporzadzenia UHRW przewiduje w istocie, ze „[j]ezykami Urzedu sa angielski, francuski, hiszpanski, niemiecki i wloski”. Trybunal Sprawiedliwosci przypomnial jednak w prawnym uzasadnieniu wyroku w sprawie Kik, ze art. 119 (w czasie wydawania wyroku w sprawie Kik – art. 115) rozporzadzenia UHRW reguluje stosowanie jezyków w postepowaniu przed Urzedem.[12] Rzecznik nie widzial powodu, dla którego orzeczenie Trybunalu powinno podlegac wykladni rozszerzajacej i odnosic sie do informacji zamieszczonej na stronie internetowej UHRW. Jak wskazano w pkt 23 powyzej, informacja ta dotyczy postepowania potencjalnego, a nie bedacego juz w toku.
26. Z tego samego wzgledu Rzecznik nie uwazal, by wskazana przez UHRW analogia do „pisemnych informacji”, zdefiniowanych jako takie przez Trybunal w sprawie Kik, mogla uzasadniac praktyke Urzedu w odniesieniu do jego strony internetowej. W sprawie Kik Trybunal powolal sie na „pisemne informacje” w kontekscie postepowan toczacych sie przed UHRW w sprawie zgloszenia unijnego znaku towarowego. Trybunal wyjasnil w pkt 47 wyroku w sprawie Kik, ze „pisemne informacje” moga byc pismami, za pomoca których UHRW przekazuje „dokumenty proceduralne” lub za posrednictwem których udziela zglaszajacym informacji. Ponadto w pkt 45 Trybunal stwierdzil, ze mozliwosc zastosowania drugiego jezyka w „pisemnych informacjach” stanowi wyjatek od zasady stosowania jezyka postepowania (którym moze byc kazdy jezyk urzedowy) oraz ze w zwiazku z tym pojecie „pisemnych informacji” nalezy interpretowac zawezajaco.
27. Rzecznik stwierdzil, ze praktyka UHRW polegajaca na stosowaniu na stronie internetowej jezyka angielskiego, francuskiego, niemieckiego, wloskiego i hiszpanskiego nie znajduje wyraznego oparcia w obowiazujacych przepisach prawa, do jakich odniesiono sie w opinii.
28. Co wiecej, Rzecznik nie mógl wykluczyc, ze pozornie neutralna praktyka UHRW polegajaca na stosowaniu na stronie internetowej jezyka angielskiego, francuskiego, niemieckiego, wloskiego i hiszpanskiego moze postawic w niekorzystnej sytuacji osoby prawne i fizyczne[13] pochodzace z innych panstw czlonkowskich niz Wlochy, Hiszpania, Niemcy, Zjednoczone Królestwo czy Francja. Rzeczywiscie, osoby zainteresowane zgloszeniem znaków towarowych, które nie rozumieja zadnego z pieciu jezyków widniejacych na stronie internetowej UHRW, moga w gruncie rzeczy napotkac wiecej trudnosci w dostepie do informacji udzielanych przez UHRW na stronie internetowej i w korzystaniu z tych informacji. W szczególnosci male i srednie przedsiebiorstwa moga byc pokrzywdzone, takze w wymiarze finansowym: poza koniecznoscia pokrycia proceduralnych oplat za zgloszenie mogly byc zmuszone poniesc koszty tlumaczenia zamieszczonych na stronie internetowej instrukcji dotyczacych takiego zgloszenia[14].
29. Choc nowa praktyka UHRW dotyczaca stosowania jezyków w korespondencji z obywatelami jest godna pochwaly, zdaniem Rzecznika nie jest w stanie zlagodzic ww. negatywnych skutków. Zakres tej polityki automatycznie ogranicza sie do osób, które postanowily juz nawiazac bezposredni kontakt z UHRW. Takie kontakty nawiazuje sie z reguly po pierwszej wizycie na stronie internetowej. Dlatego jest istotne, by pierwsza wizyte ulatwiala dostepnosc jezykowa strony internetowej.
30. Dopuszcza sie jednak nierówne traktowanie, jezeli istnieje ku temu racjonalne i obiektywne uzasadnienie. W pkt 82 wyroku w sprawie Kik, na który UHRW powolal sie w opinii, Trybunal Sprawiedliwosci nie stwierdzil, ze traktatowe odniesienia do stosowania jezyków nalezy rozumiec, jako dowód istnienia ogólnej zasady prawa wspólnotowego, wedlug której kazdy obywatel m prawo do uzyskania we wszelkich okolicznosciach sporzadzonej w jego jezyku wersji wszelkiego aktu, który móglby wplywac na jego interesy[15]. Wynika stad, ze moga zaistniec okolicznosci, w których nie da sie zastosowac tego prawa. Powinny one jednak miec ograniczony zakres i w kazdym przypadku byc uzasadnione[16].
31. UHRW w swojej opinii uzasadnil ograniczona liczbe jezyków stosowanych na jego stronie internetowej, powolujac sie na ewentualne koszty, opóznienia publikacji i trudnosci w zarzadzaniu strona.
32. Rzecznik przyznal, ze skoro liczba jezyków urzedowych w UE zwiekszyla sie ostatnio do 23, w istocie moga zaistniec pewne praktyczne czy finansowe powody, dla których w krótkoterminowej perspektywie calosc tresci unijnych stron internetowych nie zawsze bedzie dostepna we wszystkich jezykach UE. W szczególnosci moze to miec miejsce w przypadku informacji, które z natury musza byc stale aktualizowane. Jednak zasadnicze informacje zamieszczone na stronie internetowej UHRW, o których mowa w pkt 23 powyzej, nie wydaja sie ulegac czestym zmianom. Co wiecej, dazenie do ulatwien administracyjnych nie jest trafnym argumentem ze strony administracji unijnej, nalezycie wyposazonej w zasoby techniczne i ludzkie.
33. W zwiazku z powyzszym Rzecznik doszedl do wniosku, ze argumenty UHRW nie wystarczaly do stwierdzenia, ze nie ma mozliwosci udostepnienia niektórych najwazniejszych dzialów na stronie internetowej Urzedu we wszystkich jezykach UE. Rzecznik przypomnial w zwiazku z tym swoje niezmienne stanowisko[17], ze dobra administracja wymaga, by instytucje, organy, urzedy i agencje UE w miare mozliwosci udzielaly obywatelom informacji w ich wlasnych jezykach. W oparciu o powyzsze argumenty, Rzecznik przedlozyl UHRW, zgodnie z art. 3 ust. 5 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich[18], nastepujaca propozycje polubownego rozwiazania sprawy:
"W odpowiedzi na pierwszy zarzut skarzacego Rzecznik Praw Obywatelskich pochwala zmiane w polityce jezykowej UHRW w odniesieniu do korespondencji z obywatelami. W tym samym pozytywnym duchu UHRW móglby udostepnic strone glówna swojej witryny internetowej we wszystkich jezykach UE oraz wyjasnic w niej swoja polityke jezykowa. Ponadto na swojej stronie internetowej UHRW móglby udostepnic we wszystkich jezykach UE instrukcje dotyczace zgloszen oraz odpowiedzi na najczesciej zadawane pytania."
34. W swojej odpowiedzi na propozycje UHRW poinformowal Rzecznika, ze na poczatku pazdziernika UHRW uruchomil projekt przebudowy swojej strony internetowej. Projekt zaklada zapewnienie uzytkownikom pelnej obslugi elektronicznej wszystkich procesów zachodzacych w UHRW, a takze dodanie przydatnych informacji i uslug w przyjaznej uzytkownikom formie. Oczekiwany czas zakonczenia projektu to koniec pazdziernika 2012 r.
35. Dodatkowy czas, o jaki UHRW wystapil do Rzecznika w celu ustosunkowania sie do jego propozycji, umozliwil UHRW przyjecie wielu srodków zgodnych z rekomendacjami Rzecznika dot. uzywania jezyków na stronie internetowej UHRW i srodków wymaganych od administracji unijnej w celu ulatwienia dostepu uzytkowników do informacji online.
36. UHRW stwierdzil dalej, ze w konsekwencji propozycji Rzecznika i po przebudowie witryny internetowej glówna strona UHRW stanie sie dostepna we wszystkich jezykach UE.
37. Glówna strona witryny internetowej bedzie zawierala sekcje dla uzytkowników, którzy nie sa ekspertami w dziedzinie prawa wlasnosci intelektualnej w celu zapewnienia im kompletnych i jednoczesnie prostych rozwiazan sprzyjajacych zapoznaniu ich z procesami i praca UHRW. Sekcja ta bedzie takze zawierala wyjasnienia znajdujace sie obecnie w sekcji najczesciej zadawanych pytan i odpowiedzi.
38. Co sie tyczy informacji dot. polityki jezykowej UHRW, glówna strona witryny internetowej bedzie zawierala wyjasnienia, które sekcje i dokumenty sa dostepne we wszystkich jezykach UE, a które tylko w pieciu jezykach oficjalnych UHRW.
39. Co sie tyczy instrukcji dot. zgloszen, UHRW zauwazyl, ze sa one juz dostepne we wszystkich jezykach UE. Po kliknieciu na sekcje "File a Community trade mark" na stronie glównej witryny internetowej UHRW, uzytkownicy sa przenoszeni na strone gdzie moga wybrac jeden z 23[19] jezyków UE ("Choose form language - Apply online"). Po wybraniu jezyka i kliknieciu na przycisk "Apply online", uzytkownicy sa przekierowywani na strone w jezyku, który wybrali, na której znajduja sie pola do wypelnienia. Po kliknieciu na ikone niebieskiego znaku zapytania znajdujaca sie po lewej stronie kazdego z pól, pojawiaja sie szczególowe instrukcje wypelniania aplikacji ("Help - E-filing for the Community Trade Mark"). Ponadto, uzytkownicy posiadaja juz dostep do broszury ogólnej UHRW i do newsletteru "Wlasnosc Intelektualna - wspólpraca i konwergencja", które zostaly przetlumaczone na wszystkie jezyki UE.
40. UHRW wyrazil nadzieje, ze w/w wysilki zostana uznane za podjecie kroków naprzód w kierunku stworzenia strony internetowej o wzmocnionej przejrzystosci, i poprawionej przewidywalnosci, harmonizacji i konwergencji dla dobra uzytkowników i ze pozwola Rzecznikowi znalezc rozwiazanie polubowne dla obecnej skargi.
41. Rzecznik uwaza, ze sprawa zostala rozstrzygnieta polubownie. Pochwala on zmiany w polityce jezykowej UHRW w odniesieniu do korespondencji z obywatelami oraz w odniesieniu do strony internetowej.
Spor zostal rozstrzygniety polubownie.
Niniejsza decyzja Rzecznika zostaje przekazana UHRW i skarzacemu.
P. Nikiforos Diamandouros
Sporzadzono w Strasburgu w dniu 13 grudzien 2011 r.
[1] Art. 21 WE: „Kazdy obywatel Unii moze zwracac sie pisemnie do kazdej instytucji lub organu okreslonego w niniejszym artykule lub w artykule 4 w jednym z jezyków wskazanych w artykule 248 oraz otrzymywac odpowiedz w tym samym jezyku.”
[2] Dz.U. 2009 L 78, s. 1.
[3] Dz.U. 2007 C 306.
[4] Dz.U. 2010 C 83.
[5] Sprawa T-120/09 Kik v OHIM [2001] Zb. Orz. II-2235, pkt 64. Trybunal Sprawiedliwosci podtrzymal ten wyrok w apelacji: Sprawa C-361/01 Kik v OHIM [2003] Zb. Orz. II-8283, pkt. 83.
[6] Sprawy polaczone T-156/07 i T-232/07 Hiszpania przeciwko Komisji, wyrok z dnia 13 wrzesnia 2010 r.
[7] Dz.U. Wydanie specjalne w j. angielskim (I) (1952-1958), s. 59.
[8] „Wszystkie te spostrzezenia prowadza do wniosku, ze system jezykowy jednostki takiej jak Urzad stanowi rezultat skomplikowanego procesu poszukiwania niezbednej równowagi miedzy interesami podmiotów gospodarczych a interesami ogólu w zakresie kosztów postepowan, ale takze miedzy interesami zglaszajacych wspólnotowe znaki towarowe a interesami innych podmiotów gospodarczych w odniesieniu do dostepu do tlumaczen dokumentów, na mocy których przyznane zostaly prawa, lub do postepowan dotyczacych wiecej niz jednego podmiotu gospodarczego, takich jak postepowania w sprawie sprzeciwu, stwierdzenia wygasniecia lub uniewaznienia.”
[9] Artykul 119 ustep 2 stanowi, ze: „Jezykami Urzedu sa angielski, francuski, niemiecki, wloski i hiszpanski.”
[10] www.oami.europa.eu/ows/rw/pages/OHIM/institutional
[11] Artykul 119 ust. 1 rozporzadzenia o UHRW stwierdza: „Zgloszenia wspólnotowego znaku towarowego dokonuje sie w jednym z jezyków urzedowych Wspólnoty Europejskiej”.
[12] Punkt 5: „Urzad ustanowiono na mocy rozporzadzenia Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1). Stosowanie jezyków w postepowaniu przed Urzedem reguluje art. 115 tego rozporzadzenia, który brzmi nastepujaco:
„1. Zgloszenia wspólnotowego znaku towarowego dokonuje sie w jednym z jezyków urzedowych Wspólnoty Europejskiej.
2. Jezykami Urzedu sa angielski, francuski, niemiecki, wloski i hiszpanski.
3. Zglaszajacy wskazuje drugi jezyk, który jest jezykiem Urzedu i którego uzywanie akceptuje jako mozliwy jezyk postepowania w sprawie sprzeciwu, stwierdzenia wygasniecia lub uniewaznienia.
Jezeli zgloszenie zostalo dokonane w jezyku, który nie jest jednym z jezyków Urzedu, Urzad organizuje tlumaczenie zgloszenia zgodnie z art. 26 ust. 1 na jezyk wskazany przez zglaszajacego”.
[13] Art. 5 rozporzadzenia UHRW stanowi: „Wlascicielem wspólnotowego znaku towarowego moze byc kazda osoba fizyczna lub prawna, lacznie z podmiotami prawa publicznego”.
[14] Artykul 18 TFUE stanowi: „W zakresie zastosowania Traktatów i bez uszczerbku dla postanowien szczególnych, które one przewiduja, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze wzgledu na przynaleznosc panstwowa. (...)”. Jak zauwazyl Trybunal (sprawa C-224/00 Komisja przeciwko Wlochom, Zb. Orz. 2002, s. I-2965, pkt 14), art. 18 TFUE (wczesniej art. 12 TWE) jest szczególnym wyrazem ogólnej zasady równosci. Ponadto w orzecznictwie sadów UE stwierdzono, ze zasada równego traktowania (lub niedyskryminacji) zostaje naruszona, gdy dwie kategorie osób, których okolicznosci prawne i faktyczne nie wykazuja istotnych róznic, traktuje sie w sposób odmienny (np. sprawa T-211/95 Petit-Laurent przeciwko Komisji, Zb. Orz. 1997, s. I-A-21 i II-57, pkt 56; sprawa C-71/01 Campoli przeciwko Komisji, Zb. Orz. I-5887, pkt 50).
[15] Sad potwierdzil powyzsza opinie w najnowszych wyrokach (z dnia 3 lutego 2011 r. i 13 wrzesnia 2010 r.) w sprawie publikacji przez EPSO odpowiednich ogloszen o konkursie w trzech wybranych jezykach UE (angielskim, francuskim i niemieckim) odpowiednio na swojej stronie internetowej i w Dzienniku Urzedowym. Sa to nastepujace wyroki:
A) wyrok z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie T-205/07 Wlochy przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 50 ( w jezyku oryginalu): „(…)ainsi qu’il a déjà été jugé par la Cour, les nombreuses références dans le traité CE à l’emploi des langues ne peuvent être considérées comme étant la manifestation d’un principe général de droit communautaire assurant à chaque citoyen le droit à ce que tout ce qui serait susceptible d’affecter ses intérêts soit rédigé dans sa langue en toutes circonstances” oraz
B) wyrok w sprawach polaczonych RT-156/07 i T-232/07 Hiszpania przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2010, pkt 52- 53 (w jezyku oryginalu): "52. En premier lieu, il convient de relever qu’aucune disposition ni aucun principe de droit communautaire n’impose que des avis de concours, tels que ceux en cause en l’espèce, soient systématiquement publiés au Journal officiel dans toutes les langues officielles (voir, par analogie, arrêt Italie/Commission, précité, point 115). 53. Il est vrai que les postes à pourvoir visés par les avis de concours litigieux sont susceptibles d’intéresser potentiellement des candidats en provenance de tout État membre. Toutefois, ainsi qu’il a déjà été jugé par la Cour, les nombreuses références dans le traité CE à l’emploi des langues, dont, notamment, l’article 290 CE, invoqué par le Royaume d’Espagne et la République de Lituanie, ne peuvent être considérées comme étant la manifestation d’un principe général de droit communautaire assurant à chaque citoyen le droit à ce que tout ce qui serait susceptible d’affecter ses intérêts soit rédigé dans sa langue en toutes circonstances (…)".
[16] Opinia rzecznika generalnego Poiaresa Madura w sprawie C-160/03, pkt 38.
[17] Zob. decyzje Rzecznika w sprawach 939/99/ME i 1146/2001/IP oraz jego specjalne sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego w nastepstwie projektu zalecenia dla Rady Unii Europejskiej w sprawie 1487/2005/GG, które mozna znalezc na stronie www.ombudsman.europa.eu.
[18] Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujacych wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom), Dz. U. 1994 L 113, s. 15.
[19] Rzecznik zrozumial, ze UHRW chodzilo o 23 jezyki urzedowe UE, a nie 22, jak stwierdzono w opinii.
