European Ombudsman

Streszczenie decyzji dotyczącej skargi 1161/2010/BEH (poufnej) przeciwko Komisji Europejskiej

Skarżący jest niemieckim doktorantem. W 2009 r. zwrócił się do Komisji Europejskiej z wnioskiem na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, prosząc o udostępnienie niektórych dokumentów dotyczących szeregu postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, toczących się wówczas przed Trybunałem Sprawiedliwości. Sprawy dotyczyły określonych kwestii celnych w związku z importem broni i towarów podwójnego zastosowania. Wniosek skarżącego odnosił się zasadniczo do korespondencji między Komisją Europejską a zainteresowanymi państwami członkowskimi. Komisja odmówiła dostępu do dokumentów uwzględnionych we wniosku. Po ogłoszeniu przez Trybunał Sprawiedliwości orzeczeń we wspomnianych sprawach w grudniu 2009 r., skarżący złożył nowy wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów. Komisja ponownie odmówiła dostępu, a skarżący złożył ponowny wniosek. Komisja najpierw odroczyła termin rozpatrzenia tego wniosku, po czym poinformowała skarżącego, że nie miała możliwości przeprowadzenia wewnętrznych konsultacji.

W skardze skierowanej do Rzecznika skarżący zarzucił Komisji nierozpatrzenie ponownego wniosku o udzielenie dostępu do wspomnianych dokumentów w terminie przewidzianym w rozporządzeniu nr 1049/2001. Utrzymywał też, że podjęta przez Komisję Europejską decyzja o nieudzieleniu dostępu do dokumentów jest sprzeczna z prawem. Twierdził, że mając na uwadze argumenty przedstawione przez niego w ponownym wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, Komisja powinna szybko rozpatrzyć ten wniosek, udostępniając mu dane dokumenty.

W swojej opinii Komisja wskazała między innymi na dużą liczbę wnioskowanych dokumentów i rozmaite zmiany zakresu wniosków skarżącego, które uzasadniały opóźnienie w podjęciu decyzji. Co do istoty wniosku, Komisja podkreśliła wysoce delikatny charakter danych postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Poza tym utrzymywała, że ujawnienie wnioskowanych dokumentów uniemożliwiają jej negocjacje, które prowadzi z wieloma państwami członkowskimi w następstwie wydania orzeczeń przez Trybunał Sprawiedliwości.

Po skontrolowaniu dokumentacji Komisji przez służby Rzecznika Rzecznik sporządził projekt zalecenia dla Komisji. Mając na uwadze, że nie rozpatrzyła ona ponownego wniosku skarżącego w rozsądnym czasie, nie uzasadniając w zadowalający sposób odmowy udzielenia dostępu do dokumentów, Rzecznik wezwał Komisję do szybkiego rozpatrzenia ponownego wniosku skarżącego i udzielenia mu dostępu do dokumentów.

Komisja przyjęła projekt zalecenia Rzecznika i ujawniła skarżącemu wszystkie dokumenty, o udostępnienie których wnioskował. Chociaż Rzecznik wyraził dezaprobatę dla czasu, jaki zajęło Komisji podjęcie decyzji w sprawie ponownego wniosku skarżącego, to z zadowoleniem przyjął do wiadomości fakt, że Komisja sama przyznała się do nieuzasadnionego opóźnienia z jej strony, i pochwalił ją za konstruktywną postawę po zapoznaniu się z projektem zalecenia Rzecznika.