European Ombudsman
Related documents
(Przygotowane zgodnie z art. 3 ust. 7 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich[1])
Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że niniejsza sprawa dotyczy ważnej zasadniczej kwestii, mianowicie tego, czy Komisja jest uprawniona do bezterminowego przekładania rozpatrzenia skarg dotyczących naruszenia przepisów wspólnotowych przez państwo członkowskie, motywując tę decyzję tym, że nie jest w stanie osiągnąć politycznego konsensusu na temat sposobu postępowania. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że choć Komisja dysponuje swobodą uznania w postępowaniu w sprawie naruszenia, jest ona zobowiązana do rozpatrzenia skargi w sprawie naruszenia w rozsądnym terminie. W niniejszej sprawie Komisja zasadniczo ograniczyła się do stwierdzenia, że (i) uważa skargę za „bardzo trudną politycznie i kontrowersyjną” oraz że (ii) decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia wymaga poparcia kolegium komisarzy i że jak dotąd Komisja nie była w stanie podjąć takiej decyzji. W opinii Rzecznika Prawa Obywatelskich stwierdzenia te nie zwalniają Komisji z obowiązku odpowiedniego rozpatrzenia takich skarg. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa więc, że kwestię tę należy przedstawić Parlamentowi Europejskiemu.
Skarżący oferował usługi zakładów sportowych w Dolnej Saksonii (Niemcy). W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich, która została złożona przez jego adwokata w styczniu 2005 r., skarżący stwierdził, że władze niemieckie nakazały mu zaprzestać oferowania usług zakładów sportowych, zmuszając go do zamknięcia działalności. Zdaniem skarżącego postępowanie niemieckich władz narusza ogólnie przepisy unijne, a w szczególności swobodę świadczenia usług.
Według skarżącego jego adwokat złożył dnia 20 lutego 2004 r. skargę w sprawie naruszenia przeciwko Niemcom i niemieckim władzom do przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Berlinie. Według skarżącego w odpowiedzi na jego zapytanie poinformowano go, że skarga ani nie została rozpatrzona, ani nie przesłano jej do Brukseli. Adwokat skarżącego przesłał następnie skargę bezpośrednio do Komisji, gdzie wpłynęła pod numerem referencyjnym 2004/4463.
W piśmie z dnia 30 listopada 2004 r. adwokat skarżącego spytał Komisję o stan dochodzenia. Według skarżącego pismo to nie doczekało się odpowiedzi.
W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący zasadniczo stwierdził, że Komisja nie rozpatrzyła odpowiednio jego skargi w sprawie naruszenia. Wnosił on, że szybka reakcja ze strony Komisji była pilnie potrzebna, ponieważ ponosił straty, ponieważ nie był w stanie prowadzić działalności.
W opinii Komisja poczyniła, w skrócie, następujące uwagi:
W chwili przesłania opinii (czerwiec 2005 r.) Komisja otrzymała siedem skarg na Niemcy odnoszących się do usług związanych z grami hazardowymi (2003/4350, 2003/5288, 2004/4054, 2004/4463, 2004/4899, 2004/4685 i 2005/4017). Skargi te dotyczyły krajowych ograniczeń w organizacji usług związanych z grami hazardowymi, komunikatów reklamowych odnoszących się do tych usług i lokali oferujących gry hazardowe.
Pierwsza skarga od usługodawcy oferującego zakłady sportowe wpłynęła w kwietniu 2003 r. Komisja nie podjęła decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia, ponieważ orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w powiązanej sprawie odnoszącej się do Włoch zostało uznane za kluczowe dla oceny tego ograniczenia. Wyrok Trybunału z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01 (Gambelli i in.)[2] wyposażył Komisję w wytyczne do oceny takich skarg.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunał Sprawiedliwości Komisja oceniła uzasadnienie i proporcjonalność kilku krajowych zakazów dotyczących usług zakładów sportowych. W dniu 30 marca 2004 r. przesłane zostało do Danii wezwanie do usunięcia uchybienia w sprawie odnoszącej się do usług zakładów sportowych.
Jednakże w trakcie posiedzeń w dniach 13 października i 14 grudnia 2004 r. Komisja postanowiła przełożyć decyzje o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia w sprawach odnoszących się do ograniczeń podobnych do ograniczeń wskazanych przez skarżącego w skardze w sprawie naruszenia, odnoszących się do Niemiec (2003/4350), Włoch (2003/4616) i Holandii (2002/5443). Skargi te czekały na dalsze rozpatrzenie.
Skargę skarżącego w sprawie naruszenia otrzymano w dniu 26 kwietnia 2004 r. W piśmie z dnia 27 maja 2004 r. Komisja poinformowała adwokata skarżącego, że skarga wpłynęła.
W faksie z dnia 30 listopada 2004 r. skarżący poprosił o kopię korespondencji Komisji z władzami niemieckimi. Komisja nie miała wcześniej żadnego kontaktu z władzami niemieckimi w odniesieniu do ogólnie usług zakładów sportowych czy jakiejkolwiek konkretnej sprawy.
Komisja nadal aktywnie analizowała poszczególne aspekty skargi skarżącego w sprawie naruszenia. W dniu 30 maja 2005 r. przesłała pismo adwokatowi skarżącego, w którym przedstawiła stan sprawy i zwróciła się do skarżącego o przedstawienie kopii zezwolenia bukmacherskiego.
Jeśli chodzi o wniosek skarżącego, zgodnie z którym Komisja powinna działać szybko, należy zauważyć, że Komisja nie miała uprawnień, by interweniować i zatrzymać czynności ani by zapobiec dochodzeniu karnemu wszczętemu przez państwo członkowskie.
W „Komunikacie Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącym stosunków ze skarżącym w przedmiocie naruszeń prawa wspólnotowego” (COM(2002) 141 wersja ostateczna, Dz.U. 2002 C 244, s. 5) Komisja wskazała, że co do zasady proponuje rozpatrywać skargi z myślą o dojściu do decyzji o wydaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy maksymalnie w ciągu jednego roku od daty wpłynięcia skargi. Komisja rozpatruje jednak możliwość, że zasada ta nie będzie przestrzegana. Byłoby tak w szczególności w przypadku, gdyby Komisja stanęła w obliczu spraw wiążących się z trudną oceną uzasadnienia i proporcjonalności odnośnych krajowych środków w oparciu o przesłanki odnoszące się do porządku publicznego. Tak było w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach Komisja zobowiązała się „informować skarżącego na piśmie”. Uczyniono tak w niniejszym przypadku za pośrednictwem pisma z dnia 30 maja 2005 r.
Komisja przekazała kopię swojego pisma z dnia 30 maja 2005 r. W piśmie tym Komisja odniosła się do skargi skarżącego w sprawie naruszenia, którą złożono w dniu 5 kwietnia 2004 r. i do dalszych pism od skarżącego lub jego adwokata z dnia 15 czerwca 2004 r., 30 listopada 2004 r. i 18 kwietnia 2005 r. Komisja stwierdziła, że „intensywnie” rozpatruje skargę skarżącego i inne skargi odnoszące się do usług zakładów sportowych w Niemczech. Jeśli chodzi o czas, w piśmie stwierdzono, „że ze względu na specjalne terminy proceduralne dla dochodzeń prowadzonych przez Komisję w odniesieniu do naruszeń Traktatu, najprawdopodobniej nie należy spodziewać się stanowiska Komisji w najbliższej przyszłości”.
W swoich uwagach skarżący stwierdził, że opinia Komisji była nieprawidłowa i niepełna, jeśli chodzi o daty, ponieważ przedłożył skargę do przedstawicielstwa Komisji w Berlinie już w dniu 20 lutego 2004 r. Według oskarżonego skarga ta nie została ani rozpatrzona, ani przekazana dalej. Tylko z rozmowy telefonicznej z przedstawicielstwem adwokat skarżącego dowiedział się, że skarga jest nadal w Berlinie. W opinii skarżącego stracono tym samym cenny czas. Skarżący stwierdził ponadto, że nie był w stanie dowiedzieć się, w jaki sposób Komisja proponuje dalej postępować i kiedy w końcu zwróci się do Niemiec o ich opinię.
Skarżący przedłożył kopie dwóch pism zaadresowanych do Komisji w dniu 5 kwietnia 2004 r. i 4 lipca 2005 r. W swoim piśmie do Komisji z dnia 5 kwietnia 2004 r. adwokat skarżącego odniósł się do faktu, że skierował już skargę do przedstawicielstwa Komisji w Berlinie w dniu 20 lutego 2004 r.
W dniu 27 lipca 2005 r. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Komisji następujące wstępne zalecenie, zgodnie z art. 3 ust. 6 jego statutu:
„Komisja powinna rozpatrzyć skargę skarżącego w sprawie naruszenia pilnie i bez nieuzasadnionej zwłoki”.
To wstępne zalecenie było oparte na następujących okolicznościach.
1.1 W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący stwierdził, że jego skarga w sprawie naruszenia została wysłana przez jego adwokata do przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Berlinie już w dniu 20 lutego 2004 r. Według skarżącego przekazano mu następnie, w odpowiedzi na zapytanie, że skarga ani nie została rozpatrzona, ani nie przesłano jej do Brukseli. Skarżący następnie złożył skargę bezpośrednio do Komisji w dniu 5 kwietnia 2004 r.
1.2. W swojej opinii Komisja powstrzymała się od ustosunkowania się do stwierdzenia skarżącego, że jego skarga w sprawie naruszenia została złożona już w dniu 20 lutego 2004 r., ale nie została rozpatrzona na początku.
1.3 Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że o domniemanym uchyleniu się przez Komisję od odpowiedniego rozpatrzenia pisma, które skarżący, jak twierdzi, skierował do przedstawicielstwa Komisji, mowa w sposób wyraźny w skardze, którą skarżący złożył do niego w styczniu 2005 r. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich nie mógł zrozumieć, dlaczego Komisja nie odnosiła się do tej kwestii w swojej opinii. Należałoby przeprowadzić dalsze dochodzenie w celu wyjaśnienia tej sprawy. Takie dalsze dochodzenie prowadziłoby w sposób nieunikniony do dalszego opóźnienia w sprawie, która według skarżącego jest pilna. W świetle uwag skarżącego odnoszących się do pozostałych aspektów sprawy (zob. pkt 2 poniżej) Rzecznik Praw Obywatelskich uznał więc, że najlepszym wyjściem będzie wykluczenie wspomnianej powyżej kwestii z zakresu niniejszego dochodzenia, by umożliwić Rzecznikowi jak najszybsze zajęcie się sednem sprawy. Skarżący ma jednak możliwość odwołania się do niego z tą kwestią ponownie, w oddzielnej skardze.
2.1 Skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła odpowiednio jego skargi w sprawie naruszenia nr 2004/4463. Podkreślił, że zwrócił się z zapytaniem o zaawansowanie prac w piśmie przesłanym w dniu 30 listopada 2004 r. i nie otrzymał odpowiedzi.
2.2 W swojej opinii Komisja zaznaczyła, że do chwili wysłania opinii (czerwiec 2005 r.) otrzymała siedem skarg na Niemcy odnoszących się do usług związanych z grami hazardowymi (2003/4350, 2003/5288, 2004/4054, 2004/4463, 2004/4899, 2004/4685 i 2005/4017). Komisja wyjaśniła, że zarejestrowała pierwszą skargę w kwietniu 2003 r. i że nie podjęła decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia, ponieważ orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w powiązanej sprawie odnoszącej się do Włoch zostało uznane za kluczowe dla oceny tego ograniczenia. Według Komisji wyrok Trybunału z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01 (Gambelli i in.) dostarczył jej wytycznych do oceny takich skarg.
Komisja dodała, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości oceniła uzasadnienie i proporcjonalność kilku krajowych zakazów dotyczących usług zakładów sportowych i że w dniu 30 marca 2004 r. przesłane zostało do Danii wezwanie do usunięcia uchybienia w sprawie odnoszącej się do usług zakładów sportowych.
Jednakże w trakcie posiedzeń w dniach 13 października i 14 grudnia 2004 r. Komisja postanowiła przełożyć decyzje o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia w sprawach odnoszących się do ograniczeń podobnych do ograniczeń wskazanych przez skarżącego w skardze w sprawie naruszenia, odnoszących się do Niemiec (2003/4350), Włoch (2003/4616) i Holandii (2002/5443). Skargi te czekają na dalsze rozpatrzenie.
Komisja wyjaśniła, że w faksie z dnia 30 listopada 2004 r. skarżący poprosił o kopię korespondencji Komisji z władzami niemieckimi. Komisja podkreśliła, że jak dotąd nie miała żadnego kontaktu z władzami niemieckimi w sprawie ogólnie usług zakładów sportowych czy jakiejkolwiek konkretnej kwestii.
Poinformowała, że nadal aktywnie analizuje poszczególne aspekty skargi skarżącego w sprawie naruszenia. W dniu 30 maja 2005 r. przesłała pismo adwokatowi skarżącego, w którym przedstawiła stan sprawy i zwróciła się do skarżącego o przedstawienie kopii zezwolenia bukmacherskiego.
Komisja zauważyła, że w „Komunikacie Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącym stosunków ze skarżącym w przedmiocie naruszeń prawa wspólnotowego” (COM(2002) 141 wersja ostateczna, Dz.U. 2002 C 244, s. 5) wskazała, że co do zasady proponuje rozpatrywać skargi z myślą o dojściu do decyzji o wydaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy maksymalnie w ciągu jednego roku od daty wpłynięcia skargi. Według Komisji nie wykluczało to jednak możliwości, że jej dochodzenie potrwa dłużej niż rok. Komisja stwierdziła, że byłoby tak w szczególności w przypadku, gdyby Komisja stanęła w obliczu spraw wiążących się z trudną oceną uzasadnienia i proporcjonalności odnośnych krajowych środków w oparciu o przesłanki odnoszące się do porządku publicznego. Według Komisji tak było w obecnej sprawie. Komisja zauważyła, że w tych okolicznościach zobowiązała się „informować skarżącego na piśmie”. Według Komisji uczyniono tak w niniejszej sprawie za pośrednictwem pisma z dnia 30 maja 2005 r.
2.3 Dobrą administracyjną praktyką jest odpowiadanie na pisma obywateli w rozsądnym terminie. W niniejszej sprawie Komisja odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 30 listopada 2004 r. w dniu 30 maja 2005 r., tj. sześć miesięcy od chwili wysłania. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że nie przedstawiono ani wyjaśnienia, ani przeprosin za to znaczne opóźnienie. Uchylenie się Komisji od odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 30 listopada 2004 r. w rozsądnym terminie stanowiło więc niewłaściwe administrowanie.
2.4 Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że Komisja zobowiązała się w komunikacie z 2002 r. rozpatrywać skargi z myślą o dojściu do decyzji o wydaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy maksymalnie w ciągu jednego roku od daty wpłynięcia skargi. Ze sformułowania komunikatu („co do zasady”) jasno wynikało, że nie wyklucza to możliwości, by dochodzenie zabrało więcej czasu niż jeden rok, gdy istniały ku temu istotne powody, w szczególności, gdy skarga dotyczyła trudnych lub złożonych kwestii. Jak Komisja słusznie stwierdziła, komunikat z 2002 r. podaje, że w takich przypadkach skarżący musi otrzymać informację na piśmie.
Rzecznik Praw Obywatelskich uznał jednak, że aby informacja, jaką należy przekazać skarżącemu w takich przypadkach, miała sens, musi ona przynajmniej zawierać informację o powodach, dla których rozpatrywanie skargi zajmie więcej niż jeden rok.
Jednakże w piśmie do skarżącego z dnia 30 maja 2005 r. Komisja stwierdziła jedynie, „że ze względu na specjalne terminy proceduralne dla dochodzeń prowadzonych przez Komisję w odniesieniu do naruszeń Traktatu, najprawdopodobniej nie należy spodziewać się stanowiska Komisji w najbliższej przyszłości.”
W opinii Rzecznika Praw Obywatelskich to „wytłumaczenie” jest w sposób oczywisty nieodpowiednie, biorąc pod uwagę fakt, że nie odnosi się ono do żadnych szczególnych okoliczności, które uzasadniałby fakt, że dochodzenie Komisji przekroczy okres jednego roku, który to termin powinien być „co do zasady” przestrzegany zgodnie z komunikatem z 2002 r. Uchylenie się Komisji od przedstawienia odpowiednich powodów, dla których nie jest w stanie zakończyć dochodzenia w sprawie skargi skarżącego w sprawie naruszenia w ciągu jednego roku od chwili jej wpłynięcia stanowi więc niewłaściwe administrowanie.
2.5 Jeśli chodzi o samo rozpatrzenie skargi w sprawie naruszenia, dobrą praktyką administracyjną jest rozpatrywanie takich skarg pilnie i bez nieuzasadnionej zwłoki. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że Komisja w swojej opinii zaznaczyła, iż nadal aktywnie analizowała poszczególne aspekty skargi skarżącego w sprawie naruszenia. Zauważył ponadto, że w piśmie do skarżącego z dnia 30 maja 2005 r. Komisja stwierdziła, iż „intensywnie” rozpatruje skargę skarżącego i inne skargi odnoszące się do usług zakładów sportowych w Niemczech
Jednak w opinii Rzecznika Praw Obywatelskich stwierdzeń tych nie zdawały się potwierdzać informacje, które mu przekazano.
Należy przede wszystkim zauważyć, że Komisja podkreśliła, iż wyrok Trybunału z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01 (Gambelli i in.) dostarczył jej wytycznych do oceny takich skarg jak ta, którą złożył do niej skarżący. Wyrok ten został jednak wydany ponad półtora roku przed złożeniem opinii. Należy ponadto zauważyć, że Komisja stwierdziła, iż stanęła w związku ze skargą skarżącego w sprawie naruszenia w obliczu sprawy wiążącej się z trudną oceną uzasadnienia i proporcjonalności odnośnych krajowych środków w oparciu o przesłanki odnoszące się do porządku publicznego. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył jednak, że sama Komisja przyznała w opinii, iż jak dotąd nie miała żadnego kontaktu z władzami niemieckimi w sprawie ogólnie usług zakładów sportowych czy jakiejkolwiek konkretnej kwestii. Trudno było zrozumieć, jak Komisja mogła ocenić uzasadnienie i proporcjonalność odnośnych przepisów prawa niemieckiego, nie zwróciwszy się przynajmniej do władz niemieckich o informacje i objaśnienia na temat „przesłanek odnoszących się do porządku publicznego”, na których te przepisy były oparte.
2.6 Wobec powyższego Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że Komisja nie rozpatrzyła odpowiednio skargi skarżącego w sprawie naruszenia.
Po otrzymaniu zalecenia wstępnego, zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesłała szczegółową opinię w dniu 5 stycznia 2006 r.
W swojej szczegółowej opinii Komisja poczyniła następujące uwagi:
Skarżący nie posiadał wymaganej licencji w Niemczech, ale chciał oferować swoje usługi usługodawcom on-line działającym na licencji w innym państwie członkowskim (działać i oferować usługi jako pośrednik). Między kwietniem 2003 r. a styczniem 2005 r. do Komisji wpłynęło siedem skarg (w tym skarga przedłożona przez skarżącego) przeciwko Niemcom, odnoszących się do usług gier hazardowych. Skargi te dotyczyły tych samych ograniczeń. Komisja tym samym postanowiła (w dniu 16 marca i 2 września 2005 r.) rozpatrzyć wszystkie te skargi razem.
Skargi odnoszące się do usług zakładów sportowych były „bardzo trudne politycznie i kontrowersyjne” (mimo istniejącego orzecznictwa w tej dziedzinie). Skargi na Niemcy odnoszące się do ograniczeń w usługach zakładów sportowych były analizowane na czterech wewnętrznych posiedzeniach poświęconych naruszeniom (w dniach 13 października 2004 r., 14 grudnia 2004 r., 16 marca 2005 r. i 5 lipca 2005 r.). Do dziś Komisja nie była w stanie podjąć wymaganej decyzji.
Komisja przyznała i wyraziła żal, że nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 30 listopada 2004 r. Przyznała również, że dostarczone przez nią „wytłumaczenie” w piśmie z dnia 30 maja 2005 r. było nieodpowiednie. Komisja mogła odnieść się do faktu, że analizowała kilka skarg na Niemcy i że skargi te zostały poruszone na trzech wewnętrznych posiedzeniach poświęconych naruszeniom (w dniach 13 października 2004 r., 14 grudnia 2004 r. i 16 marca 2005 r.). Wyraziła żal, że nie była w stanie podjąć decyzji w tej trudnej politycznej sprawie w ciągu jednego roku od daty wpłynięcia skargi. Komisja była jednak zdania, że na szybkość rozpatrywania skargi nie wpłynęłoby korzystnie ujawnianie kolejnych szczegółowych informacji odnoszących się do wewnętrznych dyskusji.
Komisja przesłała jednak kolejne pismo do skarżącego, które dostarczyło kolejnych informacji na temat stanu sprawy. W tym piśmie z dnia 10 października 2005 r. Dyrekcja Generalna Komisji ds. Rynku Wewnętrznego i Usług („DG. Markt”) poinformowała skarżącego, że postanowiła rozpatrzyć razem kilka skarg odnoszących się do przedmiotowych kwestii i wyjaśniła, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przeciwko Niemcom wymagała poparcia kolegium członków Komisji. DG Markt zauważyła także, że jak dotąd Komisja nie była w stanie podjąć takiej decyzji i że skargi czekają na dalsze rozpatrzenie.
Nie otrzymano żadnych uwag od skarżącego.
Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że szczegółowa opinia Komisji nie stanowi przyjęcia jego zalecenia wstępnego. Choć Komisja przyznaje, że nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 30 listopada 2004 r. w rozsądnym terminie i nie dostarczyła odpowiedniego wytłumaczenia, dlaczego analiza sprawy zabierze więcej czasu niż rok, nie wykazała, że skarga w sprawie naruszenia będzie rozpatrywana pilnie i bez nieuzasadnionej zwłoki, jak zalecał Rzecznik Praw Obywatelskich
Zamiast tego Komisja odniosła się do faktu, że uznaje skargi w sprawie usług zakładów sportowych za bardzo trudne politycznie i kontrowersyjne. Komisja wyjaśniła również, że sprawa została poruszona na czterech wewnętrznych posiedzeniach poświęconych naruszeniom (w dniach 13 października 2004 r., 14 grudnia 2004 r., 16 marca 2005 r. i 5 lipca 2005 r.), ale nie było jeszcze możliwe podjęcie decyzji. W piśmie do skarżącego z dnia 10 października 2005 r., do którego odniesiono się w szczegółowej opinii DG Markt wyjaśniła ponadto, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przeciwko Niemcom wymaga poparcia kolegium komisarzy i że jak dotąd Komisja nie była w stanie podjąć takiej decyzji.
Rzecznik Praw Obywatelskich docenia szczerość Komisji w przyznaniu, że opóźnienie w rozpatrzeniu skargi skarżącego w sprawie naruszenia wynika z faktu, iż Komisja nie jest w stanie zdecydować, jak postąpić w niniejszej sprawie (i kilku innych powiązanych sprawach) z powodów politycznych. Uważa on jednak, że fakt ten nie stanowi istotnego powodu nierozpatrywania tej skargi w sprawie naruszenia w rozsądnym terminie.
Rzecznik Praw Obywatelskich jest świadom faktu, że Komisja dysponuje uprawnieniami w postępowaniu w sprawie naruszenia. Należy jednak zauważyć, że niniejsza sprawa odnosi się do administracyjnego etapu tego postępowania. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że dobrą praktyką administracyjną dla Komisji jest rozpatrywanie skarg w sprawie naruszenia w rozsądnym terminie i że Komisja nie jest tym samym uprawniona do bezterminowego opóźniania decyzji w sprawie danej skargi w sprawie naruszenia. W niniejszej sprawie Komisja rozważała sprawę na czterech wewnętrznych posiedzenia poświęconych naruszeniom (w dniach 13 października 2004 r., 14 grudnia 2004 r., 16 marca 2005 r. i 5 lipca 2005 r.) i nie podjęła decyzji, jak w niej postąpić. Ponadto w swojej szczegółowej opinii, którą złożono w dniu 5 stycznia 2006 r., Komisja nie podała żadnych informacji, kiedy można by spodziewać się decyzji.
W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich przywołuje swoje zalecenie wstępne jako zalecenie dla Komisji w brzmieniu:
Komisja powinna rozpatrzyć skargę skarżącego w sprawie naruszenia pilnie i bez nieuzasadnionej zwłoki.
Parlament Europejski powinien rozważyć przyjęcie zalecenia jako rezolucji.
Strasburg,
P. Nikiforos DIAMANDOUROS
[1] Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. L 113 z 1994, s. 15.
[2] Sprawa C-243/01 Gambelli i in. Zb.Orz. z 2003 s. I-13031.
