Okoliczności powstania skargi

1. Skarga dotyczy a) oceny i odrzucenia wniosku naukowego złożonego w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków w ramach siódmego programu ramowego WE w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz b) późniejszego odrzucenia odwołania skarżącego.

2. W dniu 17 sierpnia 2010 r. skarżący przedłożył wniosek dotyczący wewnątrzeuropejskiego stypendium Marie Curie na rzecz rozwoju kariery w ramach zaproszenia do składania wniosków „FP7-PEOPLE-2010-IEF”[1]. Zaproszeniem do składania wniosków zarządzała Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (zwana dalej "Agencją")[2].

3. Agencja zwróciła się do zespołu niezależnych ekspertów o pomoc w ocenie wniosków otrzymanych w odpowiedzi na to zaproszenie. W dniu 25 listopada 2010 r. skarżący został poinformowany o wynikach swojej oceny, która wyniosła 83,50 na 100. Otrzymał również kopię sprawozdania podsumowującego ocenę (zwanego dalej „ESR”) sporządzonego przez ekspertów.

4. W dniu 22 grudnia 2010 r. Agencja poinformowała skarżącego, że jego wniosek został sklasyfikowany w kategorii „C”, która odpowiada „wnioskom powyżej progów, ale nie zostały one zatrzymane do finansowania ani na liście rezerwowej z powodu braku zasobów budżetowych”. Ogólna statystyka wykazała, że w tej kategorii było 1 501 wniosków, natomiast do finansowania zarekomendowano 504 wnioski (kategoria „A”), a 156 wniosków umieszczono na liście rezerwowej (kategoria „B”).

5. W dniu 24 grudnia 2010 r. skarżący przedłożył Agencji wniosek o dokonanie przeglądu swojej decyzji.

6. W dniu 30 marca 2011 r. dyrektor Agencji poinformował skarżącego, że „komitet odwoławczy” rozpatrzył jego sprawę. Dyrektor zauważył, że rolą komisji odwoławczej jest rozważenie, czy w procesie oceny nie doszło do uchybienia, które może zagrozić decyzji o finansowaniu wniosku. Podkreślił jednak, że komitet odwoławczy nie dokonuje ponownej oceny wniosku ani nie kwestionuje naukowego osądu odpowiednio wykwalifikowanych ekspertów.

7. Komisja odwoławcza stwierdziła, że nie ma wystarczających dowodów na poparcie wniosku skarżącego o zadośćuczynienie. Uznała ona, że uwagi przedstawione przez ekspertów w odniesieniu do każdego kryterium, w postaci mocnych i słabych stron, oraz odpowiadające im wyniki były spójne. Ponadto, jak stwierdzono w "Zasadach składania wniosków oraz związanych z nimi procedurach oceny, wyboru i przyznawania dotacji"[3], w przypadku oceny wniosków, które zostały złożone w odpowiedzi na poprzednie zaproszenia do składania wniosków w ramach 7PR, eksperci są zobowiązani do przedstawienia jasnego uzasadnienia swoich punktacji i uwag tylko wtedy, gdy znacznie różnią się one od punktacji i uwag przyznanych wcześniejszemu wnioskowi. Biorąc pod uwagę, że rozporządzenie ESR skarżącego za 2010 r. było korzystniejsze niż rozporządzenie ESR za 2009 r., komitet odwoławczy stwierdził, że dalsze działania następcze nie są wymagane.

8. Komitet odwoławczy podkreślił, że chociaż jego rolą nie jest kwestionowanie opinii odpowiednio wykwalifikowanych ekspertów, przeanalizował on jednak profile ekspertów zaangażowanych w ocenę wniosku skarżącego i stwierdził, że zespół jako całość posiada odpowiednią wiedzę fachową, aby ocenić wniosek zgodnie z kryteriami oceny. Komisja odwoławcza potwierdziła ponadto, że ocena wniosku skarżącego została przeprowadzona w sposób sprawiedliwy i przejrzysty, przy pełnym poszanowaniu ustalonych procedur oceny.

9. W dniu 4 maja 2011 r. skarżący skierował do Agencji pismo, w którym zwrócił się o (i) sklasyfikowanie najwyższych i najniższych punktów w każdej z różnych kategorii A, B i C dla różnych podpaneli oraz (ii) nazwiska ekspertów oceniających, którzy przeanalizowali jego wniosek. W odniesieniu do ppkt (i) Agencja poinformowała skarżącego, że informacje te nie są ujawniane. W odniesieniu do pkt (ii) Komisja odpowiedziała, że lista ekspertów jest ważna w danym roku i programie i nie jest ujawniana przez działania ani panele.

10. W dniu 20 października 2011 r. skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

11. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie następujących trzech zarzutów:

(i) Komisja odwoławcza nie przeprowadziła odpowiedniego przeglądu oceny wniosku skarżącego.

(ii) Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej najwyższych i najniższych punktów wymaganych dla kategorii A, B i C w ramach stypendium wewnątrzeuropejskiego (IEF) 2010.

(iii) Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej nazwisk osób oceniających wnioski skarżącego dotyczące IEF 2009 i IEF 2010.

W przedmiocie dochodzenia

12. W dniu 2 grudnia 2011 r. Rzecznik wszczął dochodzenie, zwracając się do skarżącego o wyjaśnienia dotyczące jego skargi. W świetle przedstawionych wyjaśnień w dniu 2 lutego 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Agencji o wydanie opinii. W związku z dalszą korespondencją ze strony skarżącego Rzecznik Praw Obywatelskich uwzględnił w swoim dochodzeniu trzeci wyżej wymieniony zarzut i w dniu 22 lutego zwrócił się do Agencji o uwzględnienie w swojej opinii uwag dotyczących tego zarzutu. Opinia Agencji została przekazana Rzecznikowi Praw Obywatelskich w dniu 16 lipca. Nie otrzymano żadnych uwag od skarżącego.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut, że komitet odwoławczy nie przeprowadził odpowiedniego przeglądu

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

13. W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący powtórzył kwestie poruszone we wniosku o zadośćuczynienie. Na poparcie swojego zarzutu stwierdził, że (i) istnieje rozbieżność między uwagami dotyczącymi mocnych i słabych stron jego wniosku a punktami przyznanymi wnioskowi; (ii) istniała rozbieżność między oceną jego wniosku w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” z 2009 r. a oceną jego wniosku w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” z 2010 r.

14. W odniesieniu do ppkt (i) skarżący zauważył, że otrzymał 4,5/5 punktów za kryteria 2 i 4, mimo że oceniający nie stwierdzili „żadnych istotnych uchybień”. Zakwestionował on fakt, że punkty zostały odjęte, mimo że zespół ekspertów nie przedstawił żadnego uzasadnienia. Jego zdaniem nie jest to zgodne z wyżej wymienionymi zasadami, których sekcja 3.6, zatytułowana „Proposal scoring”, wyjaśnia wyniki [4]. Skarżący argumentował ponadto, że niezidentyfikowanie uchybień uniemożliwia mu poprawienie wniosku.

15. W odniesieniu do ppkt (ii), a mianowicie widocznej rozbieżności między oceną wniosków skarżącego dotyczących IEF na lata 2009 i 2010, skarżący wskazał, że w odniesieniu do jego wniosku z 2010 r. rozporządzenie ESR wskazuje jako słabość kryterium 1, że „[w]niosek nie precyzuje aspektów interdyscyplinarnych i międzysektorowych”, podczas gdy rozporządzenie ESR w odniesieniu do jego wniosku z 2009 r. określa jako mocną stronę kryterium 1, że „[w]niosek zawiera ważne aspekty interdyscyplinarne”. W odpowiedzi na prośbę Rzecznika o wyjaśnienia w tej kwestii [5] skarżący stwierdził, że nie zna różnicy między "interdyscyplinarnym" a "międzysektorowym" w tym kontekście. Zauważył ponadto, że w rozporządzeniach dotyczących wniosków w sprawie IEF wspomina się jedynie o interdyscyplinarności, ale nie o aspektach międzysektorowych.

16. Skarżący zakwestionował wreszcie stwierdzenie komitetu odwoławczego, że ponieważ „obecne rozporządzenie ESR jest korzystniejsze dla wnioskodawcy, komitet stwierdza, że dalsze działania następcze nie są wymagane”. Stwierdził on, że ocena, jaką otrzymał za swój wniosek z 2010 r., nie jest lepsza niż ocena, którą otrzymał w 2009 r., ponieważ mimo że uzyskał wyższy wynik, nadal znajduje się w kategorii C.

17. W swojej opinii Agencja wyjaśniła w odniesieniu do ppkt (i), że sam fakt, iż w rozporządzeniu ESR nie wskazano żadnych istotnych niedociągnięć, nie oznacza, że przyznana ocena powinna automatycznie stanowić maksymalną ocenę. Brak istotnych uchybień nie wyklucza możliwości dalszego istnienia drobnych uchybień, uniemożliwiając tym samym uzyskanie przez wniosek maksymalnej oceny.

18. Agencja wyjaśniła ponadto, że punkty przyznaje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku, aby umożliwić dokładne dostrojenie między pełnymi cyframi i lepiej odzwierciedlić często bardzo małe różnice między wnioskami. W związku z tym wynik 4,5 oznacza, że jakość danego aspektu wniosku jest lepsza niż "bardzo dobra", a wszelkie niedociągnięcia są niewielkie, ale że w odniesieniu do przedmiotowego kryterium nie jest to najlepszy możliwy ze wszystkich wniosków ocenionych w tym zaproszeniu przez ten sam panel. Chociaż w rozporządzeniu ESR skarżącego ujawniono, zgodnie z kryteriami 2 i 4 (za które przyznano mu 4,5 pkt), że „nie wystąpiły istotne niedociągnięcia”, nie wyklucza to drobnych niedociągnięć. Ponadto Agencja wskazała, że mocne strony opisano słowami takimi jak „umiejętności są dobrze opisane”,„gospodarz ma bardzo dobrą infrastrukturę”,„dostarczono wystarczających informacji” oraz „uzgodnienia są dobrze opisane”. Uzasadnia to wynik poniżej 5,0, który byłby przyznawany tylko propozycji "doskonałej"jakości. Agencja stwierdziła zatem, że uwagi ekspertów są zgodne z przyznanymi ocenami.

19. W odniesieniu do ppkt (ii), a mianowicie, że istnieje rozbieżność między oceną wniosków skarżącego dotyczących IEF na lata 2009 i 2010, Agencja uznała, że nie ma rozbieżności, która mogłaby zagrozić decyzji o finansowaniu lub niefinansowaniu wniosku. Po pierwsze, Agencja stwierdziła, że należy pamiętać, iż każda ocena jest przeprowadzana w odniesieniu do aktualnego stanu wiedzy i postępu w nauce. W związku z tym ocena tego samego wniosku rok później może rzeczywiście prowadzić do innej oceny, ponieważ zmienił się kontekst i poczyniono postępy naukowe.

20. Po drugie, fakt, że we wniosku wymieniono dyscypliny, nie oznacza, że aspekty interdyscyplinarne zostały wystarczająco wyjaśnione. Innymi słowy, chociaż wniosek może obejmować ważne aspekty interdyscyplinarne, znaczenie tych aspektów może nie być wystarczająco jasne. Eksperci są związani treścią każdego wniosku i powinni powstrzymać się od wykraczania poza jego treść i przyjmowania jakichkolwiek pozytywnych lub negatywnych założeń w celu zaradzenia postrzeganemu brakowi jasności, wyjaśniła Agencja.

21. Ponadto przy ocenie ponownie złożonego wniosku przepisy zobowiązują ekspertów do przedstawienia uzasadnienia swoich ocen i uwag, jeżeli znacznie różnią się one od ocen i uwag przyznanych wcześniejszemu wnioskowi. Agencja zwróciła uwagę, że ze względu na fakt, iż oceny punktowe i uwagi dotyczące obu wniosków nie różniły się znacząco oraz że oceny punktowe dotyczące wniosku w sprawie IEF 2010 są wyższe niż w przypadku wniosku w sprawie IEF 2009, eksperci nie byli zobowiązani do przedstawienia takiego uzasadnienia swoich ocen punktowych i uwag.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

22. Ocena propozycji badawczych rodzi złożone pytania naukowe. Rzecznik uważa, że badając tego rodzaju zarzuty, jego kontrola powinna zazwyczaj ograniczać się do oceny oczywistego błędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [6]. Nie będzie zastanawiał się nad komisją odwoławczą ani oceniającymi. Rzecznik zauważa, że podejście to jest zgodne ze standardem stosowanym przez Trybunał Sprawiedliwości UE [7].

23. W przedmiotowej sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich jest proszony o dokonanie przeglądu prac komisji odwoławczej. Jak zauważył Rzecznik w swojej decyzji w sprawie 2339/2010/(OV)RA [8], komitet odwoławczy bada domniemane niedociągnięcia w rozpatrywaniu wniosków, aby sprawdzić, czy niedociągnięcia te zagroziły wynikowi procesu oceny. Jeżeli po zbadaniu domniemanych niedociągnięć komitet odwoławczy stwierdzi, że wystąpiły niedociągnięcia, które mogły zagrozić wynikowi procesu oceny, sam nie dokonuje ponownej oceny wniosku. Sugeruje raczej dalszą ocenę całości lub części wniosku przez niezależnych ekspertów [9]. To dwuetapowe podejście ma na celu uniknięcie sytuacji, w której każdy wnioskodawca, który jest rozczarowany wiadomością, że jego wniosek nie otrzymał finansowania, odwołuje się od decyzji w celu uzyskania automatycznie drugiej opinii. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa to podejście za całkowicie rozsądne.

24. W swojej decyzji w sprawie 2339/2010/(OV)RA Rzecznik wskazał trzy powody, które doprowadziłyby do pełnej ponownej oceny: (i) jeżeli wnioskodawca przedstawi dowody błędów proceduralnych, na przykład jeżeli jest oczywiste, że dany etap procedury został pominięty; (ii) jeżeli wnioskodawca przedstawi dowody błędów rzeczowych, na przykład jeżeli eksperci odwołują się do niewłaściwej propozycji; (iii) jeżeli wnioskodawca przedstawi dowody oczywistego błędu w ocenie.

25. W przedmiotowej sprawie skarżący przedstawił dwa główne argumenty: istniała rozbieżność między uwagami dotyczącymi mocnych i słabych stron jego wniosku a punktami przyznanymi jego wnioskowi; (ii) istniała rozbieżność między ocenami jego wniosków z 2009 r. a wnioskami z 2010 r. W odniesieniu do ppkt (i) Rzecznik stwierdza, że Agencja przedstawiła obecnie racjonalne i spójne wyjaśnienie różnicy między zgłoszonymi uwagami a punktacją. W odniesieniu do pkt (ii) Rzecznik stwierdza, że Agencja ponownie przedstawiła racjonalne i spójne wyjaśnienie zmiany w ocenie kryterium 1 między wnioskiem skarżącego w sprawie IEF 2009 a wnioskiem w sprawie IEF 2010. Chociaż skarżący może nie zgodzić się z naukową oceną kryterium 1 zawartego w jego wniosku dokonaną przez oceniających, nie przedstawił on dowodów wykazujących, że w procedurze oceny popełniono oczywisty błąd w ocenie.

26. W związku z powyższym Rzecznik nie stwierdza żadnego przypadku niewłaściwego administrowania odpowiadającego zarzutowi skarżącego, że komitet odwoławczy nie przeprowadził odpowiedniego przeglądu oceny jego wniosku w sprawie IEF 2010. Niezależnie od tego wniosku Rzecznik stwierdza, że komitet odwoławczy mógł przedstawić bardziej szczegółowe wyjaśnienia dotyczące jego przeglądu. Wyjaśnienia te zostały przedstawione przez Agencję wyłącznie w odpowiedzi na dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich.

27. Rzecznik Praw Obywatelskich wyciągnął podobne wnioski w swojej decyzji w sprawie 2339/2010/(OV)RA i poczynił kolejną uwagę, zgodnie z którą odpowiadając na wnioski o zadośćuczynienie, komisja ds. zadośćuczynienia powinna starać się przedstawić bardziej szczegółowe powody, wyjaśniając, dlaczego wniosek nie prowadzi do ponownej oceny. W dniu 1 lutego 2013 r. Agencja odpowiedziała pozytywnie na tę dodatkową uwagę. Uzgodniła, że komisja odwoławcza powinna starać się przedstawić szczegółowe wyjaśnienia dotyczące jej opinii w każdym przypadku, i wyjaśniła, że kwestia ta została ponownie podkreślona członkom komisji odwoławczej w związku ze sprawami, które mają zostać rozpatrzone w 2013 r. Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje tę odpowiedź, ponieważ powinna ona uprzedzać skargi, takie jak niniejsza skarga, w przyszłości.

B. Zarzut, że Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej najwyższych i najniższych punktów wymaganych dla kategorii A, B i C w IEF 2010

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

28. Na poparcie swojego twierdzenia, że Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej najwyższych i najniższych punktów, które należało zaklasyfikować do każdej z różnych kategorii A, B i C dla różnych podpaneli w IEF 2010, skarżący wskazał, że w odniesieniu do IEF 2009, informacje te zostały mu przekazane w wyniku dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 2339/2010/(OV)RA. Stwierdził, że Agencja działa obecnie w sposób „niekonsekwentny i wyraźnie nieuzasadniony”.

29. W swojej opinii Agencja wyjaśniła, że w dniu 13 stycznia 2012 r. ujawniła skarżącemu wymagane informacje. W odpowiedzi na dalsze wnioski skarżącego Agencja ujawniła również dane statystyczne dotyczące procedur odwoławczych, które stanowiły informacje, które musiała zebrać z szeregu różnych dokumentów. Świadczy to o wysokim poziomie należytej staranności i dobrej współpracy administracyjnej ze skarżącym.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

30. Rzecznik zauważa, że Agencja przekazała skarżącemu żądane przez niego informacje. W związku z tym stwierdza on, że nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w tej kwestii w kontekście niniejszego dochodzenia.

31. Niezależnie od tego wniosku Rzecznik zauważa, że skarżący musiał dwukrotnie zwrócić się do Rzecznika, aby uzyskać od Agencji informacje, których szukał. Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosi zatem kolejną uwagę w celu zapewnienia uniknięcia takich sytuacji w przyszłości.

C. Zarzut, że Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej nazwisk oceniających

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

32. Skarżący twierdził, że Agencja niesłusznie odmówiła podania do wiadomości publicznej nazwisk osób oceniających jego wnioski dotyczące IEF 2009 i IEF 2010. Stwierdził, że niezadowalające jest to, że lista oceniających jest "ukryta gdzieś na stronie internetowej Komisji Europejskiej i opublikowana z ogromnym opóźnieniem". Stwierdził również, że nie można zaakceptować tego, iż lista oceniających nie jest uporządkowana według panelu i programu.

33. W swojej opinii Agencja wyjaśniła, że zasady składania wniosków oraz związane z nimi procedury oceny, wyboru i przyznawania dotacji stanowią, że „nazwiska ekspertów przydzielonych do poszczególnych wniosków nie są podawane do wiadomości publicznej. Jednak raz w roku Komisja publikuje w internecie listę ekspertów wykorzystywanych w programach ramowych i w każdym programie szczegółowym”. Następnie stwierdziła, że jest to zgodne z wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 [10], który zobowiązuje instytucje do uwzględnienia ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. Wspomniany przepis ma również na celu ochronę obiektywności i bezstronności procedur naboru.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

34. Agencja powołuje się na zasady składania wniosków oraz związane z nimi procedury oceny, wyboru i przyznawania dotacji, aby uzasadnić odmowę udzielenia dostępu do przedmiotowych nazw. Przepisy te są jego zdaniem zgodne z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 i mają również na celu ochronę obiektywności i bezstronności procedur wyboru.

35. Po pierwsze, w odniesieniu do odpowiednich przepisów zawartych w przepisach Rzecznik zauważa, że przepisy zapewniają oceniającym, że ich nazwiska nie zostaną ujawnione. W związku z tym ujawnienie nazwisk oceniających w obecnej sytuacji podważyłoby ich uzasadnione oczekiwania, że Agencja będzie chronić ich prawa do prywatności. Na tej podstawie Rzecznik stwierdza, że Agencja była uprawniona do nieujawniania nazwisk, a co za tym idzie, że Agencja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w odniesieniu do trzeciego zarzutu skarżącego.

36. Jeżeli jednak i w zakresie, w jakim oceniający mają uzasadnione oczekiwania, że ich nazwiska nie zostaną ujawnione, oczekiwanie to powstaje, ponieważ Agencja nie poinformowała ich wcześniej, że ich nazwiska mogą, pod pewnymi warunkami, zostać ujawnione. Agencja mogłaby łatwo zmienić ten stan rzeczy w przyszłości i przyjąć bardziej proaktywne podejście w odniesieniu do przejrzystości. Rzecznik zbada możliwość takiego podejścia w świetle odniesienia Agencji do (i) art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 oraz (ii) potrzeby ochrony obiektywności i bezstronności procedur wyboru.

37. W odniesieniu do ppkt (i) art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 stanowi, że instytucje odmawiają dostępu do dokumentu, jeżeli ujawnienie go naruszyłoby ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. W wyroku w sprawie C-28/08 P Komisja przeciwko Bavarian Lager [11] Trybunał Sprawiedliwości ("Trybunał") wypowiedział się na temat wzajemnych zależności między przepisami UE dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów a przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Trybunał stwierdził, że art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 wymaga, aby każde naruszenie prywatności i integralności osoby fizycznej było zawsze badane i oceniane zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, a w szczególności z przepisami rozporządzenia 45/2001 [12].

38. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że rozporządzenie 45/2001 nie wyklucza ujawniania nazwisk po przestrzeganiu niektórych przepisów rozporządzenia (na przykład art. 11 i 12 dotyczących informacji dla osoby, której dane dotyczą). W tym względzie Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca uwagę Agencji na stanowisko Europejskiego Inspektora Ochrony Danych ("EIOD") z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie "Publicznego dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe po wydaniu wyroku w sprawie Bavarian Lager", w którym przedstawiono opinie EIOD na temat konsekwencji wynikających z wyroku w sprawie Bavarian Lager dla przetwarzania danych osobowych przez instytucje UE [13]. Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca w szczególności uwagę Agencji na sekcję tego dokumentu zatytułowaną „Proaktywne podejście”[14], która zawiera wytyczne dla instytucji UE, która chce wykonywać swoją pracę w sposób przejrzysty, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony prawa osoby fizycznej do prywatności i ochrony jej danych osobowych.

39. Wreszcie w odniesieniu do ppkt (ii), a mianowicie potrzeby ochrony obiektywności i bezstronności procedur naboru, Rzecznik odnosi się przez analogię do art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego, który stanowi, że „postępowanie” komisji konkursowej (w konkursach otwartych) jest tajne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem UE tajność została wprowadzona w celu zagwarantowania niezależności komisji konkursowych i obiektywizmu ich prac poprzez ochronę ich przed wszelkimi ingerencjami i naciskami zewnętrznymi. Przestrzeganie tej tajemnicy wyklucza zatem ujawnienie opinii przyjętych przez poszczególnych członków komisji konkursowych [15]. Jak Rzecznik miał już okazję stwierdzić [16], prawo do zachowania w tajemnicy indywidualnych poglądów członków komisji konkursowej nie jest jednak tym samym, co zachowanie w tajemnicy ich tożsamości. Ugruntowaną praktyką było bowiem ujawnianie nazwisk członków komisji konkursowej. Biorąc pod uwagę wykładnię Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczącą uzasadnienia przepisu o zachowaniu tajemnicy, w sprawie 2586/2010/(ML)TN Rzecznik wyraził opinię, że nie ma sensu próbować utrzymać w tajemnicy tożsamości egzaminatorów. Rzecznik jest zdania, że analiza ta ma zastosowanie, przez analogię, w przedmiotowej sprawie.

40. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci się do Agencji o zastanowienie się nad możliwością ujawnienia nazwisk oceniających w przyszłości.

D. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującymi wnioskami:

Jeśli chodzi o zarzuty pierwszy i trzeci, Agencja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

W odniesieniu do drugiego zarzutu nie ma podstaw do dalszych dochodzeń.

Skarżący i Agencja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsze uwagi

Aby zapobiec sytuacji, w której osoby fizyczne będą musiały złożyć skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w celu uzyskania informacji, Agencja powinna zapewnić, aby jej pracownicy byli świadomi informacji, które mogą zostać podane do wiadomości publicznej w kontekście jej stypendiów wewnątrzeuropejskich.

W świetle oceny Rzecznika przedstawionej w pkt 36–39 niniejszej decyzji Agencja mogłaby rozważyć możliwość ujawnienia nazwisk oceniających w przyszłości.

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 30 kwietnia 2013 r.

[1] Rzecznik zbadał podobną skargę złożoną przez skarżącego dotyczącą jego wniosku w sprawie IEF 2009 (sprawa 2339/2010/(OV)RA). Decyzja w tej sprawie jest dostępna pod adresem: http://www.ombudsman.europa.eu/cases/decision.faces/en/11737/html.bookmark

[2] Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych jest organem finansującym utworzonym przez Komisję Europejską w celu wspierania doskonałości w dziedzinie badań naukowych i innowacji. Zarządza dużą częścią siódmego programu ramowego. Jako agencja wykonawcza koncentruje się na zadaniach związanych z zarządzaniem zlecanych przez Komisję zewnętrznym usługodawcom i wspiera skuteczność w zaspokajaniu potrzeb środowiska naukowego. Autonomiczna od dnia 15 czerwca 2009 r. Agencja została utworzona w 2007 r. w Brukseli na czas trwania siódmego programu ramowego.

[3] Zasady Komisji dotyczące procesu oceny (zasady składania wniosków oraz związane z nimi procedury oceny, wyboru i przyznawania dotacji, wersja 3, 21 sierpnia 2008 r., COM(2008) 4617). Rzecznik zauważa, że przepisy te zostały zastąpione wersją 4, przyjętą decyzją Komisji z dnia 28 lutego 2011 r.; Dz.U. 2011, L 75, s. 9.

[4] "4- Bardzo dobry. Wniosek bardzo dobrze odnosi się do tego kryterium, chociaż nadal możliwe są pewne ulepszenia.

5 - Doskonały. Wniosek skutecznie odnosi się do wszystkich istotnych aspektów przedmiotowego kryterium. Wszelkie niedociągnięcia są niewielkie.

[5] Skarżącego poproszono o wyjaśnienie, dlaczego uważa, że istnieje rozbieżność, biorąc pod uwagę, że słabość zidentyfikowana w 2010 r. odnosiła się do „aspektów interdyscyplinarnych i międzysektorowych”, podczas gdy siła zidentyfikowana w 2009 r. odnosiła się wyłącznie do „aspektów interdyscyplinarnych”.

[6] Zob. decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 1793/2009/(JMA)MHZ, pkt 25, dostępna pod adresem: http://www.ombudsman.europa.eu/cases/decision.faces/en/5372/html.bookmark

[7] Zob. sprawa T-13/99 Pfizer Animal Heath SA przeciwko Radzie, Rec. 1999, s. II-1961, pkt 169.

[8] Zob. przypis 1 powyżej, pkt 28–29 decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich.

[9] Ważne jest rozróżnienie między przeglądem wniosku (który jest przeprowadzany przez komitet odwoławczy i który jest etapem postępowania rozpatrywanego w niniejszej sprawie) a ponowną oceną, która jest przeprowadzana przez niezależnych ekspertów. Jak przewidziano w przepisach, w szczególności w sekcji 5.3 zatytułowanej „Pomoc, dochodzenia i zadośćuczynienie”, „[k]omitet [odwoławczy] sam nie ocenia wniosku”.

[10] Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.

[11] Sprawa C-28/08 P Komisja przeciwko Bavarian Lager [2010] Zb.Orz. I-6055.

[12] Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych; Dz.U. 2001, L 8, s. 1.

[13] Dostępne pod adresem: http://www.edps.europa.eu

[14] Patrz str. 6-11 artykułu.

[15] Zob. na przykład wyrok z 1980 r. w sprawie 89/79 Bonu przeciwko Radzie, Rec. s. I-553, pkt 5.

[16] Zob. decyzja Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 2586/2010/(ML)TN, pkt 50, dostępna pod adresem: http://www.ombudsman.europa.eu/cases/decision.faces/en/10996/html.bookmark#_ftn6